บทที่ 142 ถึงท่าเรือ เหล่าเถ้าแก่ใหญ่ต่างแย่งชิงกัน

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ ลมทะเลค่อยๆ สงบลง ระลอกคลื่นก็ลดความบ้าคลั่งลงไปมาก

เวลานี้บนเรือ เด็กหนุ่มทั้งสามคนฟื้นคืนสติกันแล้ว

เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ดูซอมซ่อเมื่อเทียบกับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน สองคนในนั้นใส่เสื้อเชิ้ตเก่าๆ สีขาวอมเหลือง ดูท่าทางเหมือนเสื้อผ้าตกทอดมาจากรุ่นพ่อ ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นซีดกะร่องกะแร่ง ทั้งสามคนล้วนสวมรองเท้าผ้าเย็บมือแบบชาวบ้าน

ผิวพรรณของพวกเขาคล้ำแดดและหยาบกร้าน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกหลานคนจนกรอบ

คนหนึ่งที่อายุน้อยกว่าดูฉลาดเฉลียว คนกลางดูซื่อๆ ไม่ค่อยพูด ส่วนคนที่ตัวโตกว่านั้นรูปร่างผอมกะหร่อง ดวงตาสองข้างเหล่มองไปคนละทิศละทาง ดูเหมือนสติสัมปชัญญะจะไม่ค่อยสมประกอบเท่าไร