บทที่ 155 ความสุขของการโกยเงินเป็นกอบเป็นกำทุกวัน

เหลียวมองไปรอบๆ อยู่นานสองนาน แต่ก็ยังคว้าน้ำเหลว นอกจากปลาทะเลลึกเรืองแสงได้สองสามตัวแล้ว ก็ไม่พบอะไรเลยแม้แต่น้อย

"แปลกจริง! ไอ้ความรู้สึกเหมือนถูกแอบมองนี่โผล่มาตลอด คงไม่ใช่ภาพหลอนของฉันหรอกนะ

มันคือตัวอะไรกันแน่ที่คอยจ้องฉันอยู่ตลอดเวลา!" เจียงชวนสงสัยข้องใจเป็นอย่างยิ่ง ทว่ากลับหาคำตอบไม่ได้เลย

‘เจ้านาย ฉันรู้สึกว่าที่นี่มันวังเวงชอบกล หลอนๆ ยังไงพิกล พวกเราเร่งออกไปจากที่นี่กันเถอะดีไหม?’

ทันใดนั้น เสียงของเล่อเล่อก็ดังขึ้นในหัวของเจียงชวน