บทที่ 157 โลมาขาวจีนเกยตื้น

"ผมเข้าใจแล้วครับอาสะใภ้…" เจียงชวนพยักหน้าพลางยิ้มรับ

ทว่าในใจกลับเริ่มครุ่นคิด บางครั้งบางเรื่องเขาก็คิดไม่ตกจริงๆ หรือแทบไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำ ในเมื่อลูกบ้านตัวเองดื้อรั้นเกเรขนาดนี้ ทำไมคนเป็นพ่อแม่ถึงไม่ออกมาฟาดให้คว่ำสักทีสองทีนะ?

กลับเอาแต่ใจเย็นสั่งสอนด้วยปากอยู่ได้!

ถ้าเจียงชวนเป็นพ่อแม่คนเมื่อไหร่ล่ะก็ ไม่มีทางมีความอดทนมานั่งพูดจาเกลี้ยกล่อมสั่งสอนเจ้าพวกเด็กเวรพวกนี้แน่

บางครั้งการเดินดุ่มๆ เข้าไปตบกะโหลกสักฉาดสองฉาด ยังได้ผลดีกว่าเทศนาสั่งสอนเป็นไหนๆ