บทที่ 51 หนอนทรายซาฉง ของดีมาอีกแล้ว

"พี่ครับ โคตรได้อารมณ์! ฝีมือแต่งกลอนของพี่นี่สุดจัดจริงๆ" อากังมองเจียงชวนด้วยสายตาเทิดทูน

ทำไมก่อนหน้านี้ผมถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่าพี่มีพรสวรรค์ด้านนี้ด้วย?

"เอาล่ะ พักกันก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเราไปเดินเก็บของทะเลแถวหาดใกล้ๆ นี้กันดีกว่า!" เจียงชวนหัวเราะบอก

"พวกนายพักกันไปก่อน เดี๋ยวอาไปดูลาดเลาแถวนี้หน่อย" เจียงเทาที่นั่งเฝ้าบ้านมาทั้งวันเริ่มนั่งไม่ติดที่เสียแล้ว

เขาก็เลยถือถังกับที่คีบของทะเลแล้วเริ่มลงมือลุยงานทันที…

ทั้งสองคนได้พักแค่ไม่กี่นาที ก็หยิบอุปกรณ์แล้วรีบเข้าไปสมทบ

"พวกนายรีบมาทางนี้เร็ว! ตรงนี้มีรูหอยสังข์ตาแมวเต็มไปหมดเลย…" เจียงเทารีบเรียกทั้งสองคนให้เข้ามาหา

บนหาดทางทิศตะวันตก พอเดินไปดูก็เห็นรูเล็กๆ หนาแน่นจริงๆ ซึ่งส่วนใหญ่จะมีหอยสังข์ตาแมวซ่อนอยู่ข้างใน

ถึงราคาหอยสังข์ตาแมวจะไม่สูงนัก แต่หาดแถวนี้ดูท่าจะมีเยอะ ถ้าขุดได้สักร้อยสองร้อยชั่งก็นับว่าคุ้มค่าเหนื่อย

ทั้งสามคนต่างหยิบเสียมทรายขึ้นมา ขุด ขุด ขุด ลงไปบนหาดเล็กๆ แห่งนั้น ขุดหลุมตื้นๆ เพื่อคว้าหอยตัวโต!

"อาครับ พี่ครับ ดูนี่เร็ว! เนื้อหอยสังข์ตาแมวตัวนี้อวบมาก ใหญ่กว่ากำปั้นผมอีก!"

อากังเริ่มอวดผลงานของตัวเอง

ในมือถือหอยสังข์ตาแมวตัวเขื่องเอาไว้ ถึงเปลือกจะไม่ใหญ่มาก แต่เนื้อข้างในกลับอวบอัดและชุ่มฉ่ำสุดๆ

พอลองบีบแรงๆ น้ำก็พุ่งกระจายไปทั่วทุกทิศทาง

แม้ราคาของหอยชนิดนี้จะไม่แพงมาก แต่การได้บีบเล่นแบบนี้มันช่วยคลายเครียดได้ดีจริงๆ

"ไม่เลวๆ หอยสังข์ตาแมวตัวนี้ใหญ่จริง เดี๋ยวเอาไว้เป็นกับแกล้ม" เจียงชวนหัวเราะ

ในเวลาเดียวกันเขาก็ขุดหอยขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง แม้ขนาดจะสู้ตัวที่อากังขุดได้เมื่อกี้ไม่ได้ แต่เนื้อก็อวบอัดน่ากินเหมือนกัน

"ดูของอาบ้างสิ อวบเหมือนกัน! นานแค่ไหนแล้วนะที่อาไม่ได้จับหอยสังข์ตาแมวตัวอวบขนาดนี้ ทรัพยากรบนเกาะนี้สมบูรณ์จริงๆ"

เจียงเทาก็หยิบหอยสังข์ตาแมวตัวหนึ่งขึ้นมาอวดบ้าง ขนาดของมันใหญ่กว่าตัวที่อากังจับได้เมื่อกี้เสียอีก

หอยสังข์ตาแมวขนาดนี้แทบจะหาไม่ได้แล้วในน่านน้ำรอบๆ หมู่บ้านของเรา

เกาะเล็กๆ พวกนี้ปกติไม่ค่อยมีคนแวะมา เพราะพวกผู้หญิงไม่สะดวกจะมา ส่วนพวกชาวประมงที่ออกเรือหาปลาก็มองข้ามเกาะเล็กเกาะน้อยแบบนี้ไป

คาดว่าคงเป็นเพราะเหตุนี้แหละ หอยสังข์ตาแมวในบริเวณนี้ถึงได้ตัวใหญ่ขนาดนี้

เวลาผ่านไปทีละนาที เมื่อแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้าไป ความมืดมิดก็เข้าปกคลุมเกาะ

ทั้งสามคนสวมไฟฉายคาดหัวแล้วยังคงก้มหน้าก้มตาหาของกันต่อไป

ไม่นานเวลาล่วงเลยไปถึงสามทุ่มครึ่ง!

"อ่า! ไม่ไหวแล้วพี่ เอวผมเริ่มปวดอีกแล้ว เราพักกันหน่อยเถอะนะ?"

อากังยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจ อีกมือนึงก็ทุบเอวตัวเองเบาๆ รู้สึกปวดเมื่อยไปหมด

"ได้สิ งั้นเราพักกันก่อน นี่ก็ได้ตั้งครึ่งถังแล้ว" เจียงชวนพยักหน้ายิ้มๆ

แม้ตอนนี้เขาจะไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด แต่เมื่อกี้ก็แอบเหลือบเห็นอาสามที่คอยทุบเอวตัวเองอยู่ตลอดเวลา เห็นได้ชัดว่าเริ่มล้าแล้วเหมือนกัน

การก้มๆ เงยๆ ขุดหอยสังข์ตาแมวนี่มันเล่นเอาปวดหลังปวดเอวสุดๆ เลยจริงๆ!

เจียงเทาเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "วันนี้ผลงานดีจริงๆ ปลาเหลืองลายสองตัวนั่นน่าจะได้สักหกเจ็ดหมื่นหยวน รวมกับหอยสังข์ตาแมวพวกนี้ก็น่าจะมีสักหกเจ็ดสิบชั่ง ถ้าคิดชั่งละ 30 หยวน ก็ได้เงินเกือบสองพันแล้วนะ"

ไม่นานนัก ทั้งสามคนก็ก่อกองไฟ เอาหม้อสแตนเลสมาอุ่นข้าวกล่องกินกัน

แล้วหยิบเบียร์ออกมาไม่กี่ขวด นั่งกินกันอย่างมีความสุข

"ว้าว!! ตอนเหนื่อยๆ ได้ดื่มเบียร์เย็นๆ สักอึกนี่มันฟินจริงๆ…"

หลังจากดื่มเบียร์เข้าไปอึกหนึ่ง เจียงเทาก็เม้มปากที่มีฟองเบียร์ติดอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ

"พี่ครับ เอาเหล้าขาวด้วยไหม?" อากังถามด้วยรอยยิ้ม

"ช่างเถอะ! กินอะไรเสร็จพักแป๊บเดียว เราต้องไปหาของทะเลต่อ เหล้าขาวไว้ก่อนแล้วกัน!" เจียงชวนส่ายหน้า

ถ้าดื่มเหล้าขาวหมดขวดนั้นไป คงไม่ต้องหาของทะเลกันแล้ว คงได้นอนยาวรวดเดียวถึงเช้า

"พี่ครับ หอยสังข์ตาแมวต้มเสร็จแล้ว มาลองชิมสิ!"

พอหอยสังข์ตาแมวในหม้อสุกดีแล้ว อากังก็ส่งให้เจียงชวนทันที โดยลืมสนใจอาสามไปเสียสนิท

ในใจของอากัง ไม่มีใครมาแทนที่เจียงชวนได้นอกจากคุณย่า แม้แต่อาสามก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น การที่เขาหยิบของให้เจียงชวนก่อนจึงเป็นสัญชาตญาณล้วนๆ

"กินด้วยกันสิ พูดแล้วก็นึกขึ้นได้ ไม่ได้กินหอยสังข์ตาแมวมานานแล้วเหมือนกัน" เจียงชวนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบเนื้อหอยที่อวบอัดขึ้นมา

เขานำมันไปจิ้มในน้ำจิ้มที่ปรุงไว้ด้วยพริกขี้หนู ผักชี และซอสปรุงรสอย่างดีจนชุ่ม

กัดเข้าไปคำหนึ่ง เนื้อนุ่มเด้ง รสชาติกรุบกรอบกำลังดี

แม้ราคาของเจ้าหอยนี่ในตลาดจะไม่สูงมาก แต่รสชาติและสัมผัสมันอร่อยจริงๆ

"อร่อยจริงๆ! มา เสี่ยวชวน อากัง ชนแก้วกันหน่อย…" อาสามกินไปคำหนึ่งแล้วก็คว้าเบียร์ขึ้นมาชนกับทั้งสองคน

จากนั้นก็ดื่มอึกๆ อย่างสะใจ

ความรู้สึกสบายๆ แบบนี้มันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ นานแล้วที่ไม่ได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้

ไม่นาน ทั้งสามคนก็กินอิ่มหนำสำราญ

เจียงชวนหยิบบุหรี่ฮวาจื่อออกมาจากกระเป๋า ส่งให้อาสามมวนหนึ่ง ส่วนตัวเองก็หยิบมาจุดสูบ พ่นควันออกมาคำยาว

ก่อนหน้านี้เขาไม่ค่อยสูบบุหรี่ แต่เวลาทำงานหนักๆ ก็มีสูบบ้างเพื่อผ่อนคลาย

สำหรับผู้ชายหลายคนที่ต้องเผชิญกับความเครียด บุหรี่เปรียบเสมือนอาหารทางใจจริงๆ

เวลาที่รู้สึกเหนื่อยล้าหรืออารมณ์ไม่ดี การได้สูบสักมวนช่วยให้สงบลงได้อย่างรวดเร็ว และยังช่วยลดความเหนื่อยล้าได้ด้วย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการสะกดจิตตัวเองหรือเปล่า แต่มันได้ผลอย่างเหลือเชื่อจริงๆ

"พี่ครับ ทำไมไม่ให้ผมบ้างล่ะ?" อากังถามอย่างน้อยใจ

"เจ้าเด็กนี่ตัวยังไม่สูงกว่าก้นบุหรี่เลย จะสูบไปทำไม?" เจียงชวนดุกลับ

อากังเถียงไม่ยอมแพ้ "พี่ครับ ผมอายุน้อยกว่าพี่แค่ครึ่งปีเองนะ!"

สุดท้ายเมื่ออากังตื้อไม่หยุด เจียงชวนก็จำใจต้องแบ่งให้อากังมวนหนึ่ง

ยังไงเสียเขาก็ใกล้จะบรรลุนิติภาวะแล้ว แถมยังเป็นกำลังสำคัญของบ้าน การสูบบุหรี่ก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แม้ใครๆ จะบอกว่าบุหรี่มีโทษต่อสุขภาพ แต่เจียงชวนเคยเห็นคนที่สูบวันละสองซองยังอายุยืนถึงแปดเก้าสิบปีเลย

ในขณะที่บรรดาผู้เชี่ยวชาญหรืออาจารย์ที่รู้เคล็ดลับการดูแลสุขภาพกลับต้องด่วนจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย

ดังนั้น เรื่องอายุขัยฟ้าดินเป็นผู้กำหนด ไม่ต้องกังวลไปเอง และไม่จำเป็นต้องโทษทุกอย่างว่าเป็นเพราะบุหรี่

เมื่อสูบหมดไปมวนหนึ่ง ทั้งสามคนก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที

"เอาล่ะ ทำงานต่อ… รอบนี้เป้าหมายของเราคือ ต้องหาให้ได้สักห้าแสน!"

เจียงชวนประกาศด้วยท่าทางฮึกเหิม

"ได้เลย… เพื่อห้าแสน ลุย!" เจียงเทาก็เต็มไปด้วยพลังงานเช่นกัน

เงินนี่แหละที่มีพลังวิเศษแบบนี้

ทั้งสามคนขยันขันแข็งจนถึงห้าทุ่มก็ยังไม่เจอของดีอะไรอีก

เจียงชวนเลยคิดว่าจะลองไปดูที่หาดทางทิศใต้บ้าง

พอมาถึงหาดทางทิศใต้ เจียงชวนก็เห็นว่าบนหาดมีรูเล็กๆ เต็มไปหมด รูพวกนี้เล็กกว่ารูหอยสังข์ตาแมวที่เจอเมื่อกี้มาก

ถ้ามีแค่รูเดียวสองรู ก็คงยากจะสังเกตเห็น

แต่พื้นที่แถบนี้กลับมีรูหนาแน่นจนละลานตา เลยทำให้มองเห็นได้ในทันที

"อาครับ อากัง รีบมาดูทางนี้เร็วเข้า ดูเหมือนจะมีของดี" เจียงชวนรีบเรียกทั้งสองคนให้เข้ามาหา

พอเห็นรูที่เรียงรายกันอยู่อย่างหนาแน่น สีหน้าของเจียงเทาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"นี่… นี่มันรูของซาฉง"

ซาฉง หรือหนอนทราย เป็นอาหารที่ใช้ทำยาได้ด้วย ในตัวซาฉงมีโปรตีนหลายชนิด ทั้งฮีโมโกลบิน คอลลาเจน และโปรตีนที่ละลายน้ำได้!

นอกจากนี้ยังมีสารอาหารรองที่จำเป็นต่อร่างกายมนุษย์อีกกว่าสิบชนิด

ตัวซาฉงใช้ทำยาได้ทั้งตัว มีสรรพคุณช่วยบำรุงปอด แก้ไอ บำรุงม้าม เจริญอาหาร ลดความร้อนในร่างกาย

ดังนั้น ราคาของซาฉงในท้องตลาดจึงสูงมาก

ซาฉงสดคุณภาพดีราคาชั่งละเกิน 100 หยวน ส่วนถ้าเป็นซาฉงตากแห้ง ราคาต่อชั่งอาจพุ่งสูงถึง 1,000–1,400 หยวนเลยทีเดียว

พอได้ยินว่าเป็นรูของซาฉง ทั้งสามคนก็ไม่รอช้า รีบเริ่มลงมือขุดทันที

สิ่งที่ขุดออกมาได้คือซาฉงจริงๆ และแต่ละตัวขนาดไม่เล็กเลย บางตัวใหญ่เท่ากับนิ้วกลางของเจียงชวนเสียด้วยซ้ำ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คุณภาพของซาฉงพวกนี้ยอดเยี่ยมไร้ที่ติแน่นอน…