บทที่ 52 หมึกสายตัวเล็ก เมนูตุ๋นแดงรสเลิศสุดยอด

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เผลอแป๊บเดียวก็ปาเข้าไปตีสองกว่าแล้ว

ตอนนี้หาดทรายทางทิศใต้พรุนเละเทะราวกับเพิ่งผ่านการไถพรวนมาหมาดๆ

อากังกับอาสามเหงื่อท่วมตัวและยืนหอบแฮ่กกันไปนานแล้ว

แม้การขุดหนอนทรายจะไม่ใช่งานที่ต้องออกแรงหนักหนาสาหัสอะไร แต่มันต้องก้มๆ เงยๆ นั่งยองๆ ตลอดเวลา พอนานเข้าก็เล่นเอาหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่เหมือนกัน

เจียงชวนถึงจะดูดีกว่าหน่อย แต่บนหน้าผากก็มีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นมาแล้ว

"พอแล้วๆ! วันนี้พอแค่นี้เถอะครับอาสาม หนอนทรายแถวนี้น่าจะถูกพวกเราขุดไปเกือบหมดแล้วล่ะ" เจียงชวนยืดตัวขึ้นแล้วบิดเอวคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเปรี๊ยะ

ขนาดร่างกายที่ได้รับการเสริมพลังจากหยดน้ำสีทองยังรู้สึกเมื่อยล้า ไม่ต้องพูดถึงอาสามกับอากังเลย ป่านนี้คงกัดฟันทนกันมาตั้งนานแล้ว

"พวกแกสองคนไปพักก่อนเลย! เดี๋ยวอาขุดต่ออีกสักพัก

ของพวกนี้มันมีราคามากนะ ชั่งละตั้งร้อยกว่าหยวน ถ้าได้เพิ่มอีกสักสองสามชั่ง ค่าเรือรอบนี้ก็ประหยัดไปได้โขแล้ว" ถึงเจียงเทาจะเพลียไปทั้งตัว แต่ก็ยังมีแรงใจบางอย่างคอยค้ำจุนอยู่

เอาเข้าจริงสภาพตอนนี้มันไม่ต่างอะไรกับการก้มเก็บเงินเข้ากระเป๋า ถ้าไม่ได้โกยเงินทั้งหมดลงถังของตัวเอง มันก็ชวนให้เสียดายจนใจจะขาด

เห็นอาสามยังดื้อดึง เจียงชวนก็พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ไม่ได้ครับ…

วันนี้พอแค่นี้แหละ ทุกคนต้องกลับไปพักผ่อนให้เต็มที่!

เงินน่ะหาเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมดหรอกครับ ถ้ามัวแต่เห็นแก่เงินไม่กี่ร้อยแล้วร่างกายพังไป มันไม่คุ้มกันเลย"

ยังไงปีนี้อาสามก็อายุ 49 เข้าไปแล้ว เรียกได้ว่าก้าวขาเข้าสู่วัยชราไปครึ่งตัว

สังขารย่อมสู้คนหนุ่มไม่ได้ ขืนฝืนจนล้มหมอนนอนเสื่อไปจะไม่คุ้มเสีย

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของเจียงชวน เจียงเทาก็หัวเราะแหะๆ "เออๆ ฟังแกก็ได้…"

เขารู้ดีว่าเจียงชวนเป็นห่วงสุขภาพของเขา

เพียงแต่สันดานความจนกรอบที่ติดตัวมานาน มันคงแก้ยากในระยะเวลาอันสั้น

พอกลับมาถึงเรือ ทั้งสามคนก็ช่วยกันตรวจดูปริมาณหนอนทรายที่จับมาได้

ถังสามใบอัดแน่นเกือบเต็มปริ่ม กะด้วยสายตาน่าจะหนักเกิน 100 ชั่ง!

ถ้าขายได้ราคาชั่งละ 100 หยวน หนอนทรายสามถังนี้ก็มีมูลค่าแตะหนึ่งหมื่นหยวนเข้าไปแล้ว

ถือเป็นรายได้ที่ไม่เลวเลยจริงๆ

"อากัง เอาเหล้าของแกออกมาซิ!

เหนื่อยชะมัด อยู่ดีๆ ก็อยากจิบสักสองกรึ๊บ" อาสามพูดพลางยิ้มตาหยีด้วยความเปรี้ยวปาก

บุหรี่กับเหล้านี่แหละคือยาชูกำลังชั้นยอดของลูกผู้ชาย เวลาเหนื่อยล้าได้จิบสักสองจอกจะช่วยให้อุ่นท้องและหลับสบาย

"ได้เลยครับอา" อากังพยักหน้ารัวๆ แล้วรีบหยิบเหล้าขาวออกมา ก่อนจะล้วงเอาห่อพลาสติกถนอมอาหารออกมาจากกระเป๋าเป้อีก

ข้างในมีทั้งถั่วลิสงคั่วและตีนไก่พะโล้

"เฮ้ย! กระเป๋านายมันเป็นกระเป๋าวิเศษของโดราเอมอนรึไงเนี่ย มีครบทุกอย่างเลย!" เจียงชวนมองอากังที่รื้อของกินออกมาไม่หยุด

ภาพตรงหน้าทำให้นึกถึงมุกในหนังเรื่อง 'Lost on Journey' ขึ้นมาทันที

"แหะๆ หมดแค่นี้แล้วพี่" อากังหัวเราะเก้อๆ

พอเปิดขวดเหล้ารินใส่แก้วของแต่ละคน ทั้งสามก็นั่งล้อมวงดื่มเหล้าแกล้มถั่วลิสงกับตีนไก่พะโล้

ต้องยอมรับเลยว่า ถั่วคั่วกับตีนไก่พะโล้นี่มันเป็นกับแกล้มชั้นเลิศจริงๆ…

ไม่นานเหล้าหนึ่งขวดก็หมดเกลี้ยง แม้จะเริ่มมึนๆ กรึ่มๆ อยู่บ้าง แต่อุ่นวาบไปทั่วท้อง ความเหนื่อยล้าค่อยๆ จางหายไป บรรยากาศกรึ่มๆ กำลังดีแบบนี้แหละเหมาะกับการนอนหลับที่สุด

พวกเขาหาโขดหินแห้งที่ค่อนข้างราบเรียบ ปูแผ่นรองนอนแล้วทิ้งตัวลงพักผ่อนทันที

เจ้าเล่อเล่อนอนหมอบอยู่ข้างๆ ทำหน้าที่บอดี้การ์ดคอยเฝ้าระวังให้ทั้งสามคน

ตื่นขึ้นมาอีกที ขอบฟ้าทิศตะวันออกก็เริ่มมีแสงสีขาวนวลทอประกายแล้ว

ลมทะเลยามเช้าพัดเอื่อยๆ หอบเอาไอเย็นมาแตะผิว เป็นความเย็นสบายชวนให้รู้สึกสดชื่น

"เอ๊ะ? อาสามไปไหนล่ะ?"

เจียงชวนหันไปมองรอบๆ อากังยังคงนอนหลับปุ๋ย แต่อาสามกลับหายตัวไปแล้ว

"โฮ่งๆ…"

เล่อเล่อส่งเสียงเห่าเบาๆ สองที พลางจ้องเขม็งไปทางหาดทรายทิศใต้

เจียงชวนเข้าใจได้ทันที อาสามคนนี้นี่ขยันขันแข็งจริงๆ นั่งอยู่เฉยๆ ไม่เป็นเลย

หลังล้างหน้าล้างตาจนสดชื่น เจียงชวนก็เดินไปหาอาสามที่หาดทรายทางทิศใต้

จากตรงนี้ เขามองเห็นอาสามกำลังโก่งก้นก้มๆ เงยๆ ขุดทรายอย่างขะมักเขม้น…

มือก็ขุดไป ปากก็ฮัมเพลงไปว่า "โชคลาภมาหาเรา โชคลาภมาหาเรา โชคลาภนำพาความสุขและความรักมาให้!!"

พอเห็นเจียงชวนเดินเข้ามา อาสามก็ร้องทักอย่างอารมณ์ดี "ตื่นแล้วเรอะ!

มาดูนี่สิ มาดูผลงานอาเมื่อกี้ ขุดหนอนทรายได้เพิ่มอีกตั้งหลายชั่งเชียวนะ นี่มันเงินสดๆ ชัดๆ…"

เจียงชวนเดินเข้าไปใกล้พลางยิ้มรับ "โอ้โห! ได้เยอะจริงด้วยครับ"

ในเมื่ออาสามอยากขุด เจียงชวนก็ไม่อยากจะขัดศรัทธา

"แหะๆ! ค่าเรือรอบนี้ถือว่าขุดได้ครบแล้ว

เจ้าอากังยังนอนอยู่อีกเรอะ?" อาสามถามพลางยิ้มอย่างมีความสุข

"ครับ อากังคออ่อน เมื่อคืนคงเมาไปหน่อย ปล่อยให้นอนต่ออีกหน่อยเถอะครับ ยังไงวันนี้พวกเราก็มีเวลาทั้งวัน" เจียงชวนพยักหน้าตอบ

จากนั้นก็เริ่มลงมือขุดหนอนทรายไปพร้อมกับอาสาม

ขุดไปได้สักพักเขาก็เริ่มรู้สึกเบื่อ เลยกะว่าจะไปสำรวจแถวโขดหินที่อยู่ไม่ไกลออกไป

เมื่อคืนที่ไม่ได้มาสำรวจแถวโขดหินก็เพราะตอนกลางคืนมันค่อนข้างอันตราย

เจียงชวนอาจจะไม่กลัว แต่อาสามกับอากังไม่ได้มีความสามารถพิเศษแบบเขานี่นา

พอเดินมาถึงแนวโขดหิน เจียงชวนก็เหลือบไปเห็นหนวดเส้นเล็กๆ สองสามเส้นโผล่ออกมาจากใต้ก้อนหิน

เขาเดินตรงเข้าไปข้างหินก้อนนั้นทันทีโดยไม่ลังเล ออกแรงยกหินแบนๆ นั้นขึ้น ก็เห็นว่าด้านใต้มีหมึกสายตัวเล็กซ่อนอยู่ตั้งเจ็ดแปดตัว!

"หมึกสายตัวเล็กนี่นา ของดีเลย!!"

ดวงตาของเจียงชวนเป็นประกายขึ้นมาทันควัน

หมึกสายพันธุ์นี้ปกติโตเต็มที่ก็ตัวไม่ใหญ่นัก แต่เนื้อทั้งนุ่มทั้งเด้งสู้ฟันสุดๆ ถ้าพูดถึงเรื่องรสสัมผัสแล้ว หมึกสายพันธุ์นี้นับว่ายอดเยี่ยมที่สุดเลยก็ว่าได้

แค่ลวกจิ้มน้ำจิ้มธรรมดาๆ ก็อร่อยเหาะแล้ว

แถมยังมีคำกล่าวโบราณที่ว่า "หมึกสามตัว แลกแกะได้หนึ่งตัว"

ความหมายก็คือหมึกสายแค่สามตัวก็มีค่ามากพอจะแลกแกะได้ทั้งตัว และหมึกสายที่ว่านี้ก็หมายถึงเจ้าหมึกสายตัวเล็กพวกนี้นี่เอง!

แม้คำพูดนี้จะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่ราคาของมันก็แพงหูฉี่จริงๆ

ด้วยเนื้อสัมผัสที่หวานนุ่มเด้งสู้ฟัน บวกกับขนาดที่พอดีคำ ราคาในท้องตลาดของหมึกสายตัวเล็กพวกนี้จึงพุ่งสูงถึงชั่งละ 280-300 หยวนเลยทีเดียว

ไม่ว่าจะเอาไปผัดพริก ตุ๋นซีอิ๊ว หรือย่างเตาถ่าน ก็ล้วนเป็นเมนูเด็ดที่รสชาติเลิศล้ำทั้งนั้น

พอเก็บพวกเจ้าหมึกสายจิ๋วใส่ถังจนเกลี้ยง เจียงชวนก็ออกสำรวจพื้นที่รอบๆ ต่อ

แถวนี้มีหมึกสายชุกชุมจริงๆ ผ่านไปแค่สิบกว่านาที ก้นถังของเจียงชวนก็ถูกเติมจนเต็มปรี่…

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หมึกสายพวกนี้แทบจะโดนจับไปหมดแล้ว เหลือก็แต่บางตัวที่มุดซอกหินแคบๆ จนเอื้อมไม่ถึง

แต่ผลงานแค่ครึ่งชั่วโมงนี้ ก็น่าจะได้สักสิบกว่าชั่งเห็นจะได้!

"มื้อเช้าวันนี้ทำหมึกสายตุ๋นซีอิ๊วกินดีกว่า!

กินกับหมั่นโถวน่าจะเข้ากันสุดๆ" เจียงชวนพึมพำกับตัวเองพลางยิ้มบาง ก่อนจะเดินกลับไปที่เรือประมง

ตอนที่เขากลับไปถึง อากังก็ตื่นแล้ว

ส่วนอาสามกำลังเริ่มทำมื้อเช้าอยู่

พอเห็นเจียงชวนเดินเข้ามาก็เอ่ยถามขึ้นทันที "เป็นไงบ้าง แถวโขดหินมีของดีอะไรไหม?"

"อืม… ก็ถือว่าไม่เลวเลย"

เจียงชวนพยักหน้าพลางกล่าว "วันนี้ได้หมึกสายตัวเล็กมาสิบกว่าชั่ง น่าจะขายได้สักสองสามพันหยวนครับ"

"หมึกสายตัวเล็กเหรอครับพี่! ผมเคยทานอยู่สองสามครั้ง รสชาติมันสุดยอดไปเลย! งั้นเราเก็บไว้ทำกินสักหน่อยดีไหมครับ?" อากังเลียริมฝีปากด้วยความอยากกินพลางมองเจียงชวนด้วยสายตาเว้าวอน

"อืม ผมก็ว่าอย่างนั้น" เจียงชวนพยักหน้า "เดี๋ยวทำกินกันสักมื้อ ส่วนที่เหลือค่อยแบ่งไปฝากอาม่ากับอาสะใภ้สามสักสองสามชั่ง ที่เหลือค่อยเอาไปขาย"

ของดีแบบนี้มาถึงที่แล้ว ก็ต้องตามใจปากตัวเองหน่อยสิ จะปล่อยให้ตัวเองอดอยากได้ยังไงกัน!

เจียงเทาได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ก็เหมือนอยากจะทักท้วงอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็กลืนคำพูดนั้นลงไป

ช่างเถอะ! ยังไงโอกาสหาเงินก็มีอีกเยอะ ขอแค่เสี่ยวชวนมีความสุขก็พอแล้ว