บทที่ 53 ฝูงปลา! ปลาอินทรีจุดน้ำเงินขนาดยักษ์

ไม่นานหมึกสายตัวเล็กหนึ่งหม้อก็ทำเสร็จ แค่ใส่น้ำมัน ต้นหอม ขิง กระเทียม แล้วตามด้วยพริกแกงหม่าล่าลงไปผัดไฟแรง กลิ่นหอมก็ฟุ้งตลบอบอวลขึ้นมาทันที

ต้องยอมรับเลยว่าพริกแกงหม่าล่านี่เป็นเครื่องปรุงสารพัดประโยชน์จริงๆ สำหรับคนที่ชอบรสจัดจ้าน นำมาผัดกับอาหารทะเลแบบนี้ รสชาติบอกได้คำเดียวว่าอร่อยสุดยอด…

พอกัดเข้าไปคำแรก หมึกสายตัวเล็กพวกนี้มีไข่แน่นเต็มท้อง ทั้งสด ทั้งหนึบ กรุบกรอบเคี้ยวเพลินปาก

"โห! หมึกสายไซซ์นี้อร่อยที่สุดแล้วครับ ไอ้พวกหมึกยักษ์ตัวโตๆ เนื้อเหนียวอย่างกับยางลบแน่ะ" อากังกินอย่างเอร็ดอร่อย เคี้ยวเพลินคำเดียวหมดตัว

ส่วนอาสามแม้ปากจะบอกว่าไม่เอา แต่ตอนกินกลับยิ้มแป้นอย่างมีความสุข

ก็ของดีขนาดนี้ราคาแพงหูฉี่ ปกติถ้าจับได้สักสองสามตัวก็รีบเอาไปขายเป็นเงินหมด ใครจะไปตัดใจกินลง

แต่วันนี้ถือว่าได้เกาะชายเสื้อเจียงชวนกับอากังมาใช้ชีวิตเสวยสุขดูสักตั้ง…

"อืม อร่อยจริงด้วย คำเดียวหมดตัวเลย…" เจียงชวนพยักหน้าหงึกหงัก ของแบบนี้กินแล้วอร่อยกว่าหอยสังข์ตาแมวเมื่อคืนตั้งเยอะ

วันหลังถ้าจับได้อีก คงไม่ต้องเอาไปขายแล้ว เก็บไว้กินเองดีกว่า

ไม่นาน หมึกสายผัดหม่าล่ากระทะนี้ก็เกลี้ยงหม้อ!

เจียงเทาจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข พลางอัดควันเข้าปอดเฮือกใหญ่

เขาเอ่ยอย่างพึงพอใจ "อา… ชีวิตแบบนี้มันสบายจริงๆ ไม่เพียงแต่หาเงินได้ ยังได้กินของอร่อยตามใจปากอีกต่างหาก"

"พี่ครับ ผมว่าวันหลังพวกเราต้องมาเปิดทริปเอาชีวิตรอดบนเกาะร้างบ่อยๆ แล้วล่ะ มากินข้าวบนเกาะแบบนี้ได้บรรยากาศไปอีกแบบเลย" อากังหัวเราะร่า

"เอาสิ!" เจียงชวนยิ้มพลางพยักหน้า

พอกินอิ่มหนำสำราญและสูบบุหรี่หมดมวน ทั้งสามคนก็เตรียมตัวเริ่มงานกันต่อ

เมื่อขึ้นเรือ เจียงชวนกับเจียงเทาก็เดินไปตรวจดูปลาเหลืองลายสองตัวที่จับได้เมื่อวานก่อน

"อ้าวเฮ้ย?! มหัศจรรย์จริง เมื่อวานเห็นร่อแร่จวนเจียนจะไม่รอดอยู่แล้วแท้ๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าพักฟื้นแค่คืนเดียวจะกลับมาคึกคักได้ขนาดนี้"

เมื่อเห็นปลาเหลืองลายสองตัวแหวกว่ายดิ้นพรากๆ อยู่ในห้องขังปลาเป็น เจียงเทาก็ทั้งประหลาดใจและดีใจจนเนื้อเต้น

ปลาเหลืองลายสองตัวนี้รอดตาย คราวนี้ได้ฟันกำไรก้อนโตแน่!

ต่อให้วันนี้ไม่ได้อะไรติดมือกลับไปเลย แค่เที่ยวนี้เที่ยวเดียวก็คุ้มเกินคุ้มแล้ว

จากนั้นเจียงเทาก็เริ่มบังคับเรือมุ่งหน้าไปตามทิศทางที่เจียงชวนคอยบอก

เจียงชวนจ้องมองปลาเหลืองลายในห้องขังปลาเป็นแล้วครุ่นคิดในใจ 'หยดน้ำสีทองทำให้เสี่ยวชิงกับค้อนเหล็กโตพรวดพราดได้ในเวลาสั้นๆ ไม่รู้ว่าถ้าใช้กับสัตว์ทะเลที่ไม่ได้ทำพันธสัญญาจะมีผลมหัศจรรย์แบบนั้นบ้างไหมนะ?'

คิดได้ดังนั้น เจียงชวนก็ไม่ลังเลใจ ควบคุมจิตสั่งหยดน้ำสีทองให้หยดลงไปในห้องขังปลาเป็นหนึ่งหยดทันที

วินาทีถัดมา ก็เห็นปลาเหลืองลายทั้งสองตัวยิ่งกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาขึ้นไปอีก!

ทว่าช่วงเวลาสั้นๆ แค่นี้ ยังมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงของขนาดตัวชัดเจนนัก

"พี่ครับ วันนี้ทะเลเงียบจังเลยแฮะ ไม่เห็นเงาปลาโผล่มาสักตัว เราจะลงอวนกันตอนไหนดีครับ?" อากังหันไปถามเจียงชวน

พวกเขาแล่นเรือออกมาได้เกือบชั่วโมงแล้ว แต่ตลอดทางกลับไม่เห็นปลาเลยสักตัว

"เตรียมอวนไว้เดี๋ยวนี้แหละ อีกสักพักปลาก็น่าจะมาแล้ว…" เจียงชวนตอบอย่างไม่รีบร้อน

"ได้เลยพี่…"

อากังรีบพยักหน้ารับคำ แล้วเดินไปเตรียมพร้อมปลดอวนทันที

สำหรับคำพูดของเจียงชวนนั้น เขาเชื่อสนิทใจร้อยเปอร์เซ็นต์

เจียงชวนใช้จิตสั่งการอีกครั้ง หยดน้ำสีทองลงไปในบริเวณนั้นอีกสองหยด!

ผ่านไปไม่ทันไร เขาก็เห็นฝูงปลาผุดขึ้นมาเหนือน้ำอย่างกะทันหัน และกำลังพุ่งทะยานมาทางนี้ด้วยความเร็วสูงลิ่ว…

ลำตัวของปลาพวกนี้ยาวและแบนข้าง มีสีเงินอมเทา แวววับด้วยลายพาดขวางและจุดด่างดำจางๆ บนลำตัว

"ปลาอินทรีงั้นเหรอ?"

เมื่อเห็นฝูงปลาพุ่งตรงมาอย่างรวดเร็ว เจียงชวนก็จำได้ในทันที

ปลาอินทรีในเมืองชายฝั่งบางแห่งจัดว่ามีราคาสูง ยิ่งเป็นช่วงตรุษจีนราคาจะพุ่งขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด

หนึ่งชั่งอาจขายได้ถึงราวๆ 200 หยวน…

ทว่าราคาแถบนี้กลับไม่ได้สูงเท่าไร โดยทั่วไปจะแกว่งตัวอยู่ที่ชั่งละ 60 กว่าหยวนเท่านั้น!

แต่แน่นอนว่า หากเป็นปลาอินทรีไซซ์ยักษ์ใหญ่ที่หาได้ยากยิ่ง ราคาก็ย่อมต้องคิดต่างออกไป

เพราะในแวดวงอาหารทะเล ของยิ่งหายากก็ยิ่งมีราคาค่างวดแพงลิบลิ่วเสมอ

"คุณพระช่วย! ปลาเพียบเลย เหมือนจะเป็นปลาอินทรีทั้งนั้นเลยนะเนี่ย ปลาอินทรีเยอะขนาดนี้ โชคดีเป็นบ้า… อากัง เตรียมอวนพร้อมหรือยัง?"

ในตอนนี้ เจียงเทาก็สังเกตเห็นฝูงปลาอินทรีแล้วเช่นกัน ใบหน้าของเขาพลันปรากฏรอยยิ้มตื่นเต้นระคนดีใจ

แม้ปลาอินทรีราคาต่อชั่งจะไม่ถึงกับสูงลิบ แต่ตามธรรมชาติปลานี้มักจะมากันเป็นฝูงใหญ่

แถมแต่ละตัวยังมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสี่ถึงห้าชั่ง ลงอวนทีหนึ่งบางครั้งกวาดได้เป็นพันชั่ง

เรียกได้ว่าเป็นปลาประเภทราคาไม่แรงแต่ฟาดกำไรด้วยน้ำหนัก

ขอเพียงลากอวนได้สักหลายร้อยหรือเป็นพันชั่ง ก็ทำเงินเข้ากระเป๋าได้เป็นกอบเป็นกำแล้ว

"พร้อมแล้วครับอา…" อากังพยักหน้าหงึกหงักด้วยความตื่นเต้น

ปลาอินทรีชั่งละหกสิบหยวน ต่อให้จับได้แค่ไม่กี่สิบตัว ก็ยังดีกว่าชาวบ้านทั่วไปที่ออกไปเดินเก็บของทะเลตอนน้ำลงตั้งเยอะ!

ฝูงปลาอินทรีขนาดใหญ่เอาแต่ละโมบดูดซับหยดน้ำสีทอง โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าภัยพิบัติกำลังมาเยือน

อวนลากถูกกวาดรูดปิดอย่างรวดเร็ว ปลาอินทรีฝูงใหญ่โดนรวบไว้ในคราวเดียว…

แม้จะมีปลาอินทรีส่วนน้อยที่เปรียวจัดจนหนีรอดไปได้

แต่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของพวกมันไม่ได้มีโชคดีเช่นนั้น

ตูมๆ…

ปลาอินทรีที่ติดอวนเริ่มดิ้นพล่านกันอย่างบ้าคลั่ง ผิวน้ำทะเลแตกฟองกระเซ็นราวกับน้ำเดือดพล่าน

"เสี่ยวชวน รีบมาช่วยเร็วเข้า… อวนนี้น่าจะมีสักเจ็ดแปดร้อยชั่งได้มั้งเนี่ย" อาสามรีบตะโกนกวักมือเรียกเจียงชวน

เจียงชวนก็รีบวิ่งปรี่เข้าไปช่วยทันที

ทั้งสามคนผนึกกำลังกัน งัดแรงแทบขาดใจออกมาใช้ ผ่านไปเต็มสิบนาที อวนที่อัดแน่นไปด้วยปลาอินทรีถึงถูกลากขึ้นมาบนเรือได้สำเร็จ

ยามนี้ฝูงปลายังคงดิ้นกระดิกอย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนอาสามกับอากังนั้นเหงื่อท่วมหัว หอบแฮ่กๆ จนแทบหมดแรง

มีเพียงเจียงชวนที่สีหน้ายังดูสงบนิ่ง เพราะร่างกายของเขาได้รับการหล่อเลี้ยงและเสริมแกร่งจากหยดน้ำสีทองอยู่ตลอดเวลา!

ดังนั้นร่างกายของเจียงชวนจึงแกร่งขึ้นเรื่อยๆ แทบจะทุกวินาที

"แม่เจ้าโว้ย!! ปลาอินทรีอวนนี้น่าจะหนักสัก 900 ชั่ง หรือเผลอๆ ทะลุ 1,000 ชั่งเลยด้วยซ้ำ เมื่อกี้พวกเราลากของหนักขนาดนี้ขึ้นมาได้ยังไงกันวะเนี่ย?"

เมื่อเห็นปลาอัดแน่นเต็มอวน เจียงเทาก็อดรู้สึกทึ่งกับสิ่งที่เพิ่งทำไปไม่ได้

ตามหลักแล้ว แค่เรี่ยวแรงของพวกเขาสามคน ลากฝูงปลาหนักไม่กี่ร้อยชั่งขึ้นมาได้ก็ถือว่าเก่งกาจมากแล้ว

ทว่าปลาอินทรีอวนนี้ กะด้วยสายตาอย่างน้อยต้องมีสัก 900 ชั่ง หรืออาจจะเกิน 1,000 ชั่งไปแล้วด้วยซ้ำ

พวกเขาสามคนดันช่วยกันลากมันขึ้นมาได้หน้าตาเฉย…

อากังหัวเราะชอบใจพลางพูดขึ้น "อาครับ ผมเคยได้ยินคนเขาบอกว่า ในร่างกายมนุษย์เราจะมีพลังแฝงที่คาดไม่ถึงซ่อนอยู่ พอถึงคราวคับขันพลังนี้จะระเบิดออกมา เมื่อกี้พวกเราคงพลังแฝงระเบิดตูมตามแน่ๆ ถึงได้ลากปลาอินทรีหนักขนาดนี้ขึ้นเรือมาได้"

"ใช่ๆ อากังพูดถูกเผงเลย ต้องเป็นพลังแฝงระเบิดแน่นอน" เจียงชวนรีบพยักหน้ารับเป็นลูกคู่ทันควัน

"งั้นเรอะ? ช่างเถอะ ไม่สนแล้ว รีบตักปลาลงห้องขังปลาเป็นก่อนดีกว่า"

ในเวลานี้ เจียงเทากำลังตื่นเต้นกับผลผลิตอันมหาศาล ย่อมไม่มีกะจิตกะใจมานั่งจับผิดว่าเมื่อครู่เป็นเพราะพลังแฝงระเบิดจริงหรือไม่

"เดี๋ยวก่อนครับอาสาม ลองดูปลาอินทรีตรงนั้นสิ ตัวมันโคตรใหญ่เลย! นั่นมันจ่าฝูงชัดๆ ใหญ่กว่าตัวอื่นตั้งเยอะแน่ะ"

ทันใดนั้น เจียงชวนก็สังเกตเห็นไอ้ตัวยักษ์ตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่ในอวน!

ขนาดตัวของมันใหญ่โตเกินกว่าปลาอินทรีทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

ยิ่งไปกว่านั้น สีสันบนตัวยังแปลกตากว่าเพื่อน ลำตัวส่วนหลังเป็นสีเขียวอมฟ้า ส่วนหน้าท้องเป็นสีขาวเงินสะท้อนแสงแวววาว

"ไหน ข้าดูซิ…" เจียงเทากับอากังรีบหยุดมือแล้ววิ่งมาดูทันที

"นี่มันน่าจะเป็นปลาอินทรีจุดน้ำเงินใช่ไหมครับ?" เจียงชวนหันไปถามอาสาม

ราคาของปลาอินทรีจุดน้ำเงินแพงกว่าปลาอินทรีทั่วไปหลายเท่านัก อัปราคาขึ้นไปอีกเท่าตัวได้สบายๆ

ยิ่งตัวใหญ่บึ้มขนาดนี้ ดูแล้วน่าจะหนักสักสามสี่สิบชั่ง ราคาคงไม่คิดเหมาเป็นชั่งแบบธรรมดาแน่

ปลาอินทรีจุดน้ำเงินไซซ์ยักษ์ขนาดนี้ ปกติแล้วเขาขายกันเป็นตัว…

ส่วนปลาตัวนี้จะขายได้สักเท่าไรนั้น เจียงชวนก็ไม่แน่ใจ คงต้องรอไปตีราคาที่ร้านเซี่ยชุนทีหลัง!

"ใช่แล้ว ใช่จริงๆ ด้วย นี่มันปลาอินทรีจุดน้ำเงิน… แถมยังตัวเบ้อเร่อขนาดนี้… จึ๊ๆ! ดวงเจ้าเด็กนี่มันจะเฮงเกินไปแล้ว" เจียงเทาตบไหล่เจียงชวนฉาดใหญ่ด้วยความตื่นเต้นระคนสะใจ

ปลาเหลืองลายเมื่อวาน หอยซาฉงเมื่อคืน รวมกับฝูงปลาอินทรีพวกนี้ ราคารวมทั้งหมดทะลุ 1.5 แสนหยวนได้สบายๆ

เผลอๆ อาจจะพุ่งไปแตะถึง 2 แสนหยวนเลยด้วยซ้ำ!