บทที่ 54 ปลากะพงสามดาบธรรมชาติหนักกว่าร้อยจิน

"ฮ่าๆ! อาสามครับ จะบอกว่าเป็นเพราะดวงผมคนเดียวก็ไม่ถูก ต้องบอกว่าเป็นเพราะโชคของพวกเราสามคนกำลังมาแรงต่างหากล่ะครับ" เจียงชวนพูดอย่างถ่อมตัว

"หึหึ! เรื่องนั้นพวกเรารู้กันอยู่แล้วน่า" เจียงเทาหัวเราะ ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ

ทั้งเขาและอากังรู้อยู่แก่ใจว่าดวงตัวเองก็งั้นๆ ถ้าเกิดดวงดีขนาดนี้จริง ป่านนี้ชีวิตคงไม่ลำบากมาตลอดหรอก อีกอย่างเขาออกทะเลมาสิบกว่าปี แทบไม่เคยเห็นผลงานอะไรแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน โดยเฉพาะช่วงนี้ ที่ได้ของมาแบบเหลือเชื่อแทบทุกวัน

อากังหรี่ตาลงแล้วหัวเราะ "พี่ครับ ผมเคยได้ยินมานะว่าถ่อมตัวเกินไปก็ถือเป็นความโอหังอย่างหนึ่งเหมือนกัน!"

"พอๆ เลิกพูดมาก แล้วรีบมาจัดการปลาพวกนี้ก่อนเถอะ เผื่อเดี๋ยวเราจะมีโชคดีอีกรอบ"

จากนั้นทั้งสามคนก็เริ่มช่วยกันจัดการปลาอินทรี บ่อพักปลาตอนนี้แทบจะล้นแล้ว

ชั่วโมงถัดมา เจียงชวนใช้วิธีเดิม คือหยดน้ำสีทองล่อปลาอีกรอบ ทว่าสองรอบนี้กลับไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ได้มาแค่ปลาซิวปลาสร้อยตัวเล็กๆ น้อยๆ พอขายได้ไม่กี่บาทเท่านั้น

"อาสามครับ ผมอยากจะลงไปสำรวจใต้ทะเลอีกสักรอบ เผื่อว่าจะเจอของดีเหมือนคราวที่แล้ว" ในเมื่อจับปลาบนผิวน้ำไม่ได้อะไรแล้ว เจียงชวนเลยวางแผนจะลงไปสำรวจใต้น้ำดู

อย่างแรกคือหวังว่าจะจับกุ้งมังกรเจ็ดสีแบบครั้งที่แล้วได้อีก ไอ้นั่นมันราคาสูงลิ่ว ถ้าจับได้ตัวใหญ่หนักสักห้าชั่งขึ้นมา งานนี้ก็ได้เงินเข้ากระเป๋าอีกสามแสนกว่าแน่ๆ ต่อให้จับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ถือซะว่าเป็นการเติมพลังให้ไข่มุกวิญญาณน้ำไปในตัว…

"ได้สิ รอบนี้ให้เจ้ากับอากังลงไปพร้อมกันเลย เดี๋ยวอาคุมเรือเอง" รอบนี้อาสามไม่คัดค้านอะไร

ยิ่งอุปกรณ์ดำน้ำของพวกเขาครบมือกว่าครั้งก่อนมาก ทั้งหน้ากากและถังออกซิเจน ไม่ต้องห่วงอะไร แถมความสามารถในการดำน้ำของเสี่ยวชวนเมื่อครั้งก่อน อาก็เห็นมากับตาแล้ว

"ได้ครับ…"

จากนั้นทั้งสองก็สวมอุปกรณ์ดำน้ำทันที ที่เอวคาดตะกร้าตาข่าย มือถือสวิงตักปลา แล้วก็พุ่งตัวลงน้ำไปพร้อมกัน

ผ่านไปไม่กี่นาที ทั้งคู่ก็ดำลงไปถึงใต้ท้องทะเล ทันทีที่มองไปรอบๆ ก็เห็นฝูงปลาตัวเล็กสีสันสดใสว่ายวนเวียนอยู่ตามแนวปะการังที่เต็มไปด้วยสีสัน

แนวปะการังตรงนี้สวยงามตระการตายิ่งกว่าคราวที่แล้วเสียอีก ราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในโลกเทพนิยาย เจียงชวนส่งสัญญาณมือบอกอากังให้แยกกันสำรวจ!

ทันทีที่หันตัวไป เขาก็เหลือบไปเห็นปลาสามดาบตัวหนึ่งซ่อนอยู่ในรอยแยกของแนวปะการัง

ปลาสามดาบหรือปลาข้างตะเภาเป็นปลาทะเลหายากชนิดหนึ่ง เนื้อรสชาติอร่อยเลิศและมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมาก

ด้วยเหตุนี้ในแถบฮ่องกงและพื้นที่ใกล้เคียง ปลาสามดาบจึงเป็นที่โปรดปรานของเหล่านักชิมจนได้รับฉายาว่า "ราชาแห่งปลา"

ปลาสามดาบตามธรรมชาติกับแบบเลี้ยงนั้น ทั้งเนื้อสัมผัส คุณค่าทางอาหาร หรือแม้แต่ราคาก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว

แบบเลี้ยงราคาอยู่ที่กิโลกรัมละประมาณ 50-60 หยวน!

แต่ปลาสามดาบจากธรรมชาติแท้ๆ ราคาสูงกว่าแบบเลี้ยงนับสิบเท่า

ราคาปกติจะอยู่ที่ 1,000 ถึง 1,200 หยวนต่อกิโลกรัม หากเจอนักชิมกระเป๋าหนักแถบกวางตุ้งหรือฮ่องกง ราคาก็อาจพุ่งสูงกว่านั้นได้อีก

ด้วยความที่นักชิมแถบนี้คลั่งไคล้ปลาสามดาบเป็นพิเศษ ถึงขนาดมีบทกวีสดุดีว่า "ปากนกแก้ว ลายม้าลาย หางกวางดาว คือราชาสามดาบ นึ่งก็ดี ทอดก็อร่อย รสชาติหวานฉ่ำกลมกล่อม"

"ของดีจริงๆ! ปลาสามดาบตัวนี้ดูแล้วน่าจะหนักสักสองชั่งได้" เจียงชวนเลียริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะฉวยจังหวะที่ปลาไม่ทันตั้งตัว คว้าสวิงช้อนมันขึ้นมาใส่ตะกร้าที่เอวทันที

จากนั้นเขาก็ออกสำรวจต่อ

แม้จะไม่เจอกุ้งมังกรเจ็ดสีที่ตั้งตารอ แต่พื้นที่แถบนี้กลับมีปลาสามดาบชุกชุมอย่างไม่น่าเชื่อ ทุกๆ สองสามเมตรที่ว่ายไป เขาก็เจอพวกมันที่มีขนาดใกล้เคียงกับตัวเมื่อครู่อีกเพียบ

เจียงชวนจึงเก็บเรียบลงตะกร้าจนหมด…

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครึ่งชั่วโมงผ่านไปในพริบตา

ตะกร้าที่เอวของเจียงชวนตอนนี้อัดแน่นไปด้วยปลาสามดาบล้วนๆ แต่ละตัวหนักตั้งแต่หนึ่งชั่งกว่าไปจนถึงสองชั่งกว่า

รวมๆ แล้วน่าจะมีถึงหนึ่งร้อยชั่งได้…

หากตีราคาว่าชั่งละ 1,000 หยวน ปลาสามดาบพวกนี้ก็มีมูลค่าทะลุ 1 แสนหยวนไปแล้ว

เขากวาดสายตามองรอบๆ ไม่เห็นของดีอื่นแล้ว เหลือเพียงหอยสังข์กับหอยหลอดธรรมดา เจียงชวนจึงหมดความสนใจ "กลับได้แล้ว!"

ตู้ม…

ทันทีที่ว่ายขึ้นพ้นผิวน้ำ ก็เห็นอากังนั่งรออยู่ที่หัวเรือแล้ว

ก็นะ หมอนั่นเป็นแค่คนธรรมดา ถึงจะมีหน้ากากและถังออกซิเจน แต่แรงดันใต้ทะเลลึกห้าสิบหกสิบเมตรแบบนี้ก็นับว่ามหาศาล ต่อให้ไม่มีปัญหาเรื่องออกซิเจน คนปกติก็ไม่สามารถแช่อยู่ข้างล่างได้นานขนาดนั้นหรอก

"พี่ครับ ได้อะไรมาบ้าง?" อากังรีบถามทันที

เมื่อครู่ตอนอยู่ใต้ทะเลเขาสำรวจไปเกือบสิบนาที แต่ดูเหมือนโชคจะไม่ค่อยเข้าข้างเท่าไหร่ ได้มาแค่หอยสังข์แมงมุม หอยสังข์ลายจุด อะไรพวกนั้น ที่แพงที่สุดก็คงเป็นปลิงทะเลขาวลายเสือเท่าแขนตัวนั้นแหละ

พูดไปผลงานแค่นี้ก็น่าขายหน้าเหมือนกัน เขาเลยอดใจไม่ไหว อยากจะรู้ว่าวันนี้พี่ของเขาได้อะไรมาบ้าง

ถ้าวันนี้พี่เขาได้ของมาธรรมดาๆ เหมือนกัน อย่างน้อยเขาก็คงจะรู้สึกดีขึ้นหน่อย…

เอ๊ะ?! ไม่สิ! ถ้าเป็นงั้น รายได้ก็น้อยลงน่ะสิ!

ในจังหวะที่อากังยังคงตีกันอยู่ในใจ เจียงเทาก็ลากตะกร้าที่เต็มเอี๊ยดขึ้นมาแล้ว

"ของเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ในนี้มีอะไรมั่งเนี่ยเสี่ยวชวน?"

สีหน้าของเจียงเทาฉายแววประหลาดใจและอยากรู้อยากเห็น เพราะรายได้ของพวกเขาก่อนหน้านี้เต็มที่ก็หลักร้อยไม่กี่บาท ดังนั้นกำไรสุทธิของการดำน้ำครั้งนี้จะมากน้อย ก็ต้องมาลุ้นของในตะกร้าของเจียงชวนนี่แหละ

"ส่วนใหญ่เป็นปลาสามดาบครับ กะด้วยสายตาน่าจะสักร้อยชั่งเห็นจะได้ น่าจะขายได้ราคาดีอยู่ครับ" เจียงชวนยิ้มตอบหลังขึ้นเรือ

พอได้ยินว่าในตะกร้าเป็นปลาสามดาบทั้งหมด เจียงเทาก็ทำหน้ามึนงงและตกตะลึงสุดขีด "อะไรนะ? ปลาสามดาบหมดเลย… นี่มัน… พระเจ้าช่วย!"

ใครๆ ก็พูดกันว่าปลาสามดาบจากธรรมชาติช่วงปีหลังๆ นี้หายากขึ้นเรื่อยๆ เรือประมงลำใหญ่ๆ ออกทะเลทีหนึ่งยังจับได้ไม่กี่ตัวเลย!

ก่อนหน้านี้เขาเคยทำงานที่ท่าเรือมาก่อน เรื่องพวกนี้จึงค่อนข้างรู้ดี ชาวประมงที่ออกทะเลบ่อยๆ มักจะบ่นกันประจำว่า ถึงปลาสามดาบราคาจะแพงหูฉี่ แต่ในเขตชายฝั่งกลับหายากขึ้นทุกที นานๆ ทีถึงจะจับได้สักตัวสองตัว

แต่นี่เสี่ยวชวนลงไปดำน้ำแค่รอบเดียว กลับจับมาได้เต็มตะกร้า แถมใช้แค่สวิงตักปลาอันเดียวเนี่ยนะ นี่แหละที่เขาว่ากันว่า คนเทียบกันไม่ได้ ของก็เทียบกันไม่ได้จริงๆ

"อาสามครับ ปลาสามดาบมันชอบอยู่ตามแนวปะการังอยู่แล้ว แต่เรืออวนลากไม่กล้าลากผ่านเขตที่ลึกเกินไป เรือลำใหญ่พวกนั้นเลยจับปลาสามดาบได้ยากน่ะครับ จริงๆ ข้างล่างนั่นปลาสามดาบเยอะแยะเลย～" เจียงชวนหัวเราะ

จริงๆ เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าในทะเลแถบนี้ปลาสามดาบตามธรรมชาติน่าจะเหลือน้อยแล้ว สาเหตุที่เขาจับได้เยอะขนาดนี้ ก็คงหนีไม่พ้นพลังของไข่มุกวิญญาณน้ำนั่นแหละ…

"คิกๆ～～ พี่ครับ พี่ดวงดีจริงๆ เลย!" อากังหัวเราะร่า

พอได้ยินเสียงอากัง เจียงชวนก็หันกลับไปถาม "แล้วนายล่ะ ได้อะไรมาบ้าง? จับของดีๆ ได้บ้างไหม?"

พอโดนถามแบบนี้ อากังก็ถึงกับไปไม่เป็นเลย "โถ่ พี่ อย่าถามเลยครับ พอๆ กันนั่นแหละ เหมือนกันเลย แหะๆ…" อากังเขินอายจนแทบจะมุดหน้าหนีลงไปในอกตัวเองอยู่แล้ว

"พรืด… ฮ่าๆ…"

พอมองเห็นสีหน้าเขินอายสุดขีดของอากัง อาสามก็หลุดขำพรืดออกมา เจ้าเด็กนี่ก็รู้จักอายเขาเหมือนกันนะเนี่ย