บทที่ 55 ศึกชิงปลาสามดาบ!

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก แป๊บเดียวก็บ่ายสองโมงกว่าแล้ว ทั้งสามคนต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินกันง่ายๆ ก่อนจะเตรียมตัวเดินทางกลับ ครั้งนี้พวกเขาตั้งใจว่าจะตรงไปเทียบท่าที่ท่าเรือประจำอำเภอเลย จะได้ไม่ต้องรบกวนให้เซี่ยชุนต้องถ่อมารับของถึงท่าเรือในตำบลอีก…

พอสัญญาณโทรศัพท์กลับมาปุ๊บ มือถือของเจียงชวนก็ดังตึ๊ดๆ ไม่หยุดหย่อน พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นสายที่ไม่ได้รับจากเซี่ยชุนเพียบ ทั้งโทรธรรมดาและวิดีโอคอล มือถือของอากังกับอาสามก็ดังขึ้นพร้อมกัน ดูท่าว่าอาสะใภ้สามกับอาม่าคงจะเป็นห่วงกันน่าดู

เจียงชวนส่งข้อความเสียงไปหาเซี่ยชุน "เป็นอะไรไปครับพี่ชุน? ทำไมโทรมาเยอะแยะขนาดนี้?"

ข้อความหมุนติ้วอยู่นานกว่าจะส่งออกไปได้

"เชี่ยเอ๊ย!! ในที่สุดก็ติดต่อแกได้สักที นึกว่าหายสาบสูญไปแล้วซะอีก!" เซี่ยชุนส่งข้อความเสียงกลับมาทันควัน

จากนั้นก็ตามมาติดๆ อีกหลายข้อความ

"เสี่ยวชวน วันนี้ออกทะเลไปใช่ไหม? ได้ของอะไรมาบ้างหรือเปล่า?"

"เมื่อเช้าคุณฉินเสี่ยวเสวี่ยกับพี่หลิวโทรมาหาฉัน ถามว่ามีของดีบ้างไหม วันนี้พวกเขาทั้งคู่ต้องต้อนรับแขกคนสำคัญน่ะ"

"แกเล่นขาดการติดต่อไปตั้งแต่เช้า วันนี้คงกวาดของดีมาเพียบเลยล่ะสิ?"

พอฟังข้อความเสียงของเซี่ยชุนจบ เจียงชวนก็ตอบกลับไปสั้นๆ ว่าได้ของมาเยอะพอสมควร

เซี่ยชุน: "ให้ฉันไปรับที่ท่าเรือในตำบลไหม?"

เจียงชวน: "มารับหน่อยก็ดีครับ แต่ว่าวันนี้พวกเราจะไปเทียบท่าที่ท่าเรืออำเภอนะ!"

เซี่ยชุน: "โอเค เดี๋ยวฉันรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ~~"

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงชวนและพวกเขาก็มาถึงท่าเรือประจำอำเภอ

ตอนนั้นเองที่เห็นเซี่ยชุนกำลังยืนพิงรั้วกั้น คาบบุหรี่ไว้ที่มุมปากพลางรอด้วยความกระวนกระวาย พอเห็นเรือของพวกเจียงชวนแล่นเข้ามาเทียบท่า ใบหน้าเขาก็เผยรอยยิ้มดีใจออกมาทันที

พอเจียงชวนก้าวลงจากเรือ เขาก็รีบปรี่เข้ามาหา "ไอ้เด็กนี่ เมื่อคืนพวกแกคงไม่ได้นอนค้างบนเรือหรอกนะ? โทรหาตั้งแต่เช้าตรู่ก็ไม่มีคนรับสักสาย…"

"ครับ เมื่อคืนค้างกันบนเกาะเล็กๆ เกาะหนึ่ง" เจียงชวนพยักหน้ายิ้มๆ

"เออใช่ เมื่อเช้านี้คุณฉินเสี่ยวเสวี่ยกับพี่หลิวโทรมาหาฉัน บอกว่าต้องต้อนรับแขกคนสำคัญ เลยถามว่าฉันมีของดีบ้างไหม แล้วก็ขอเบอร์ติดต่อนายด้วย แต่ฉันยังไม่ได้ขออนุญาตนาย ก็เลยยังไม่ได้ให้ไป" เซี่ยชุนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

คุณฉินเสี่ยวเสวี่ยกับหลิวโปถือว่าเป็นลูกค้าประจำของจุดรับซื้อ การผูกมิตรกับเถ้าแก่ใหญ่ระดับนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก เซี่ยชุนจึงลุ้นสุดตัวว่าวันนี้เจียงชวนจะจับของดีติดมือมาบ้างหรือเปล่า

เจียงชวนพยักหน้า "วันนี้ได้ของมาไม่เลวครับ มีปลาเหลืองลายหนักสิบกว่าชั่งสองตัว ปลาอินทรีจุดน้ำเงินหนักราวๆ สี่สิบชั่งตัวหนึ่ง แล้วก็ปลาสามดาบอีกประมาณร้อยชั่ง! อ้อ มีปลาอินทรีธรรมดาอีกราวๆ พันชั่งด้วยครับ ที่เหลือก็เป็นพวกปลาเบ็ดเตล็ดไม่ค่อยมีราคาเท่าไหร่…"

พอได้ยินสิ่งที่เจียงชวนพูด ตาของเซี่ยชุนก็เบิกกว้าง รูม่านตาหดเกร็งอย่างเห็นได้ชัด

เขาอุทานด้วยความอิจฉาตาร้อน "นี่แกเรียก 'ไม่เลว' งั้นเรอะ! แบบนี้มันโคตรของโคตรดีเลยเว้ย! แกรู้ตัวไหมเนี่ย ถ้าชาวประมงคนอื่นมาได้ยินเข้า แกโดนรุมยำเละแน่"

แค่ของทะเลที่เจียงชวนไล่ชื่อมาเมื่อกี้ กะคร่าวๆ ก็น่าจะทำเงินได้สัก 3–4 แสนหยวนแล้ว รายได้ขนาดนี้สูงกว่าเงินที่ชาวประมงทั่วไปหาได้ทั้งปีเสียอีก แต่เจ้าหมอนี่กลับพูดหน้าตาเฉยว่าแค่ไม่เลว แต่ก็นะ สำหรับเจียงชวนแล้ว ของแค่นี้อาจจะนับว่าแค่พอใช้ได้จริงๆ นั่นแหละ เพราะตอนหมอนี่ออกทะเลครั้งแรก ก็ฟันเงินไปเกือบ 5 แสนหยวนเข้าไปแล้ว

"เอาเถอะๆ รีบขนของพวกนี้กลับไปก่อนดีกว่า ในเมื่อนายบอกว่าคุณฉินเสี่ยวเสวี่ยกับพี่หลิวอยากได้ของทะเล ก็ให้พวกเขาลองแวะมาดูแล้วกันว่ามีอะไรถูกตาต้องใจบ้างไหม"

เจียงชวนย่อมยินดีที่จะขายให้เถ้าแก่อย่างฉินเสี่ยวเสวี่ยและหลิวโปโดยตรงอยู่แล้ว เพราะการค้าขายกับพวกเขาโดยตรงจะได้ไม่ต้องผ่านคนกลางอย่างเซี่ยชุน ราคาย่อมดีกว่าเห็นๆ

"ได้… เดี๋ยวฉันเรียกคนมาขนของขึ้นรถก่อน แล้วจะรีบโทรหาพี่หลิวกับคุณฉินเสี่ยวเสวี่ยเดี๋ยวนี้เลย"

หลังจากเกณฑ์คนงานสี่คนมาช่วยขนของ เซี่ยชุนก็รีบติดต่อไปหาหลิวโปและฉินเสี่ยวเสวี่ยทันที

ตอนที่ไปถึงจุดรับซื้อ เป็นเวลาห้าโมงเย็นพอดี และที่คาดไม่ถึงคือ หลิวโปกับฉินเสี่ยวเสวี่ยมารออยู่หน้าจุดรับซื้อด้วยความร้อนใจกันอยู่ก่อนแล้ว

พอเห็นเจียงชวนกับเซี่ยชุนเดินเข้ามา หลิวโปก็ยิ้มร่า ปรี่เข้ามาทักทายเจียงชวนอย่างสนิทสนม

"น้องเจียง วันนี้ได้อะไรมาบ้างล่ะ? ไหนขอดูหน่อยซิว่ามีของดีอะไร! พี่รอเรามาทั้งวันแล้วเนี่ย… ไอ้เจ้าเซี่ยชุนนี่ก็กั๊กจริง บอกให้เบอร์ติดต่อนายมาก็ไม่ยอมให้ กลัวพี่จะแย่งลูกค้าหรือไงก็ไม่รู้"

เซี่ยชุนหัวเราะแก้เก้อ "โถ่ พี่หลิวพูดแบบนี้ผมก็เสียหายสิครับ ที่ผมไม่ให้เบอร์เพราะยังไม่ได้รับอนุญาตจากเสี่ยวชวน จะให้เที่ยวแจกเบอร์มั่วซั่วได้ยังไง ไม่ได้กลัวพี่แย่งลูกค้าสักหน่อย นี่ไง พอเสี่ยวชวนโอเค ผมก็รีบโทรหาพี่เป็นคนแรกเลยนะ!"

"เออๆ พูดแบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย" หลิวโปหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี

จังหวะนั้นเอง ฉินเสี่ยวเสวี่ยก็เดินเข้ามา

พอเห็นปลาสามดาบธรรมชาติในเข่ง ดวงตาคู่สวยก็เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที เพราะแขกวีไอพีที่มาเยือนภัตตาคารของเธอในวันนี้เดินทางมาจากฮ่องกง และคนฮ่องกงก็ขึ้นชื่อเรื่องความคลั่งไคล้ในรสชาติของปลาสามดาบเป็นพิเศษ วันนี้พอมาถึงร้าน พวกเขาก็เจาะจงเลยว่าต้องเป็นปลาสามดาบธรรมชาติแท้ๆ เท่านั้น แม้ว่าวันนี้เธอจะตระเวนไปตามจุดรับซื้อหลายแห่งจนได้ปลาสามดาบมาบ้าง แต่ตัวใหญ่สุดก็หนักแค่หกเจ็ดตำลึง ตัวเล็กจิ๋วแลดูไม่สมฐานะแขกเลยสักนิด ทว่าปลาสามดาบในเข่งตรงหน้านี้ ตัวเล็กที่สุดดูด้วยตาก็รู้ว่าเกินหนึ่งชั่งแน่นอน! ทั้งคุณภาพและความสดจัดว่าอยู่ในขั้นสุดยอด รับรองว่าตอบโจทย์พวกแขกกระเป๋าหนักจากฮ่องกงได้ไร้ที่ติ

คิดได้ดังนั้น ฉินเสี่ยวเสวี่ยก็รีบหันไปพูดกับเจียงชวนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "คุณเจียงคะ ปลาสามดาบพวกนี้ขายเหมาให้ฉันทั้งหมดได้ไหมคะ? เรื่องราคาคุณไม่ต้องเป็นห่วงเลยค่ะ ฉันยินดีจ่ายให้ตามราคาสูงสุดของท้องตลาด รับรองว่าคุณจะต้องพอใจแน่นอน"

ท่าทีและคำพูดคำจาที่ฉินเสี่ยวเสวี่ยใช้กับเจียงชวนในตอนนี้ เรียกได้ว่าเกรงอกเกรงใจเป็นที่สุด

ยังไม่ทันที่เจียงชวนจะได้ตอบอะไร หลิวโปก็รีบโพล่งขึ้นมาอย่างร้อนรน "ฮ่าๆ! คุณฉินครับ แบบนั้นคงไม่ได้หรอก ทางโรงแรมผมก็มีแขกวีไอพีรอของดีแบบนี้อยู่เหมือนกัน! ผมเองก็ติดต่อเจ้าเซี่ยชุนมาตั้งแต่เช้าตรู่ ถ้าคุณเหมาปลาสามดาบไปหมด ผมก็มาเก้อสิครับ?"

ได้ยินหลิวโปพูดดักคอแบบนั้น สีหน้าของฉินเสี่ยวเสวี่ยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอก็รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมีเหตุผล หญิงสาวจึงกัดฟันพูดต่อ "ถ้าอย่างนั้น… พวกเราลองใช้วิธีประมูลกันดีไหมคะ? จะได้ยุติธรรมกับทั้งสองฝ่าย…"

ขอแค่ได้ปลาสามดาบพวกนี้ไป จะต้องจ่ายแพงขึ้นอีกหน่อยก็ช่างปะไร! ยังไงสุดท้ายก็ไปคิดเงินกับพวกแขกฮ่องกงคืนได้อยู่ดี… ที่สำคัญไปกว่านั้น หากได้ปลาชุดนี้ไปเสิร์ฟ ก็จะช่วยสร้างชื่อเสียงให้ภัตตาคารของเธอ ลูกค้าในอนาคตก็จะหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ยอมควักเนื้อจ่ายแพงในตอนนี้ ก็เพื่อกอบโกยกำไรที่มากกว่าเดิมในวันหน้า!

"ได้เลย… ข้อเสนอนี้ผมเห็นด้วย" หลิวโปเป็นคนใจถึงอยู่แล้ว ในเมื่อเปิดประมูลอย่างแฟร์ๆ ก็ไม่มีอะไรต้องลังเล

ฝ่ายเซี่ยชุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้เอ่ยปากขัด เพราะยังไงปลาพวกนี้ก็เป็นของเจียงชวน เจ้าของยังไม่ว่าอะไร เขาจะไปแส่ทำไม อีกอย่าง การประมูลราคาก็ยิ่งช่วยให้เจียงชวนฟันเงินเข้ากระเป๋าได้มากขึ้นด้วย!

เมื่อเห็นทั้งสองคนเตรียมจะเปิดศึกเสนอราคา เจียงชวนก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าแล้วพูดยิ้มๆ "เถ้าแก่ทั้งสองท่านครับ ครั้งนี้ไม่ต้องถึงขั้นประมูลกันหรอกครับ เดี๋ยวจะพาลเสียน้ำใจกันเปล่าๆ ปลาสามดาบชุดนี้มีตั้งร้อยกว่าชั่ง แบ่งกันคนละครึ่งก็น่าจะเพียงพอสำหรับรับรองแขกแล้วครับ เอาเป็นว่าสองท่านแบ่งกันไปคนละครึ่งดีไหมครับ?"

ใจจริงเขาก็อยากได้เงินเยอะๆ นั่นแหละ แต่ทว่าคนตรงหน้าทั้งคู่ต่างเป็นเจ้าของโรงแรมและภัตตาคารใหญ่ หากสร้างสัมพันธ์อันดีกับพวกเขาไว้ได้ ในระยะยาวเงินทองก็จะไหลมาเทมาไม่ขาดสาย…

ได้ยินข้อเสนอของเจียงชวน ทั้งสองคนก็สบตากัน ก่อนจะพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

"ตกลง ข้อเสนอของน้องเจียงเข้าท่ามาก ปลาสามดาบห้าสิบชั่งนี่พอเลี้ยงแขกที่โรงแรมพี่สบายๆ เลย! ฮ่าๆ… แต่เจ้าหนุ่มนี่ก็นะ ถ้าให้เปิดประมูล นายอาจจะทำเงินได้มากกว่านี้แท้ๆ ไม่เสียดายแย่เหรอ?" หลิวโปพยักหน้าหงึกๆ พลางมองเจียงชวนด้วยแววตาชื่นชม

การยอมสละผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ ตรงหน้าเพื่อแลกกับผลประโยชน์ระยะยาว แสดงว่าเจ้าเด็กนี่มีไหวพริบและรู้จักเอาตัวรอดไม่เบา คำพูดคำจาเมื่อครู่ทำให้เขารู้สึกถูกชะตาเป็นอย่างยิ่ง…

เจียงชวนยิ้มรับพลางตอบอย่างเปิดอก "จะเสียดายทำไมล่ะครับ ได้เงินน้อยลงหน่อยแต่แลกกับความประทับใจของเถ้าแก่ทั้งสองท่าน เผลอๆ อนาคตผมอาจจะได้เงินมากกว่านี้อีก ผมว่าแบบนี้คุ้มกว่าเยอะครับ"

หลิวโปเป็นคนตรงไปตรงมาและหัวไว ย่อมมองความคิดของเจียงชวนออกทะลุปรุโปร่ง จึงไม่จำเป็นต้องมานั่งปั้นคำพูดประจบสอพลอให้เสียเวลา!

"นายนี่มัน… ใจนักเลงจริงๆ พับผ่าสิ… ถ้าไม่ติดว่ามีธุระที่โรงแรม คืนนี้พี่ต้องลากนายไปชนแก้วสักสองสามจอกให้ได้" หลิวโปตบไหล่เจียงชวนดังปักๆ เขาโปรดปรานคนเปิดเผยจริงใจแบบนี้ที่สุด

ทางด้านฉินเสี่ยวเสวี่ยเอง แววตาที่มองดูเจียงชวนก็เจือไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด