บทที่ 56 ฟันกำไรก้อนโตถึงหกแสน

"พี่ชุน ชั่งน้ำหนักเถอะครับ!" เจียงชวนคัดปลาจากแต่ละเข่งออกมาเข่งละสองตัว แน่นอนว่าตั้งใจจะเก็บไว้กินเองที่บ้าน

อุตส่าห์ออกทะเลเหน็ดเหนื่อยมาทั้งที พอกลับถึงฝั่งก็ต้องให้รางวัลตัวเองเสียหน่อย

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับเซี่ยชุน

"ได้เลย…"

เซี่ยชุนพยักหน้ารับ แล้วสั่งให้ลูกน้องเริ่มชั่งน้ำหนักทันที

แม้ว่าปลาสามดาบในรอบนี้จะไม่ได้ขายผ่านมือเขา แต่เป็นการตกลงซื้อขายกันโดยตรงระหว่างเจียงชวนกับเถ้าแก่ทั้งสองท่าน

ถึงอย่างไรเขาก็นับว่าทำหน้าที่เป็นคนกลางช่วยประสานงานให้

ผลลัพธ์นี้จึงยังส่งผลดีต่อจุดรับซื้อของเขาอยู่ดี การชวดกำไรไปสักหมื่นหยวนไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร

แถมยังซื้อใจทั้งเจียงชวนและพวกหลิวโปได้อีกด้วย

ไม่นานนัก ปลาทั้งหมดก็ถูกชั่งน้ำหนักจนเสร็จสิ้น…

"เสี่ยวชวน ปลาสามดาบทั้งหมด 126 ชั่ง ปลาเหลืองลายสองตัว ตัวหนึ่ง 22 ชั่ง อีกตัว 17 ชั่ง รวมเป็น 39 ชั่ง

ปลาอินทรีจุดน้ำเงินตัวนั้นหนัก 48 ชั่ง ส่วนปลาอินทรีธรรมดารวมทั้งหมด 1,054 ชั่ง

แล้วก็ยังมีหนอนทะเลรวม 121 ชั่ง หอยตาแมว 134 ชั่ง…"

เซี่ยชุนเริ่มขานน้ำหนักของสัตว์ทะเลแต่ละชนิดออกมา

ตัวเลขพวกนี้แทบไม่ต่างจากที่เจียงชวนกะไว้ล่วงหน้าเท่าใดนัก

มีเพียงปลาอินทรีจุดน้ำเงินที่หนักกว่าที่คาดไว้เล็กน้อย เดิมทีคิดว่าคงอยู่ราวสามสิบปลายๆ ถึงสี่สิบชั่ง

ไม่นึกเลยว่าจะหนักถึง 48 ชั่ง

ส่วนพวกกุ้งหอยปูปลาเบ็ดเตล็ดอื่นๆ ล้วนขายไม่ได้ราคา เจียงชวนจึงไม่ได้ใส่ใจนัก

หลังจากตรวจเช็กของทะเลทั้งหมดเรียบร้อย เจียงชวนก็หันไปพูดกับหลิวโปและฉินเสี่ยวเสวี่ย "พี่หลิว คุณฉิน ปลาสามดาบพวกนี้หนักรวม 126 ชั่ง แบ่งกันได้คนละ 63 ชั่งพอดีครับ"

"พอถมเถแล้ว…

โรงแรมฉันมีแขกแค่สิบกว่าคน ให้กินคนละสี่ห้าชั่งก็อิ่มจนจุกแล้วมั้ง" หลิวโปหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีพลางพยักหน้าหงึกๆ

ส่วนภัตตาคารของฉินเสี่ยวเสวี่ย รอบนี้มีคณะแขกจากฮ่องกงมาถึงยี่สิบกว่าคน

ทว่าปลาสามดาบหกสิบกว่าชั่งก็น่าจะเพียงพอ เพราะบนโต๊ะยังมีอาหารทะเลและเมนูอื่นๆ อีกสารพัด

อย่างไรเสีย ปลาสามดาบธรรมชาติแท้ๆ ก็หายากยิ่งกว่างมเข็ม การหามาได้คราวละมากขนาดนี้ก็นับว่าอัศจรรย์ใจแล้ว!

เพราะถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นแค่เมืองเล็กๆ ริมทะเลเท่านั้น…

"น้องเจียง นายนี่มันใจถึงพึ่งได้จริงๆ นิสัยไม่เหมือนชาวประมงทั่วๆ ไปเลยสักนิด

ในเมื่อนายใจกว้างขนาดนี้ ในฐานะพี่ชาย ฉันก็จะไม่ยอมให้นายต้องเสียเปรียบเด็ดขาด

ตามท้องตลาดตอนนี้ ปลาสามดาบธรรมชาติราคาแกว่งอยู่ราว 1,500 ถึง 2,000 หยวน

ฉันให้ราคานายชั่งละ 3,000 หยวนไปเลยเป็นไง…" หลิวโปเสนอราคาออกมาอย่างป๋าจัดๆ

เพราะต่อให้รับซื้อปลาสามดาบพวกนี้ในราคาชั่งละ 3,000 หยวน ทางโรงแรมก็ไม่มีวันขาดทุนอยู่แล้ว

ปลาตัวหนึ่งพอผ่านฝีมือการปรุงของเชฟแล้ว ราคาขายออกไปก็เกือบแตะหกหมื่นหยวนเลยทีเดียว…

และการที่เขาให้ราคาสูงขนาดนี้กับเจียงชวน ก็เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีสำหรับการร่วมมือกันในวันข้างหน้าด้วย

"ตกลงครับ! ในเมื่อพี่หลิวโปพูดแบบนี้ ผมก็ไม่เกรงใจแล้ว" เจียงชวนยิ้ม ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

เพราะนี่เป็นราคาที่หลิวโปเสนอมาเอง

ตอนนี้ตัวเขาเองก็นับเป็นพ่อค้าคนหนึ่ง มีเงินลอยมาอยู่ตรงหน้าแล้วไม่คว้าไว้ก็โง่เต็มที

ฉินเสี่ยวเสวี่ยก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน "ราคาที่เถ้าแก่หลิวเสนอถือว่าสมเหตุสมผลค่ะ งั้นฉันก็ขอจ่ายตามราคานี้ด้วยเหมือนกัน!"

แม้ว่าราคาชั่งละ 3,000 หยวนจะสูงกว่าราคาท้องตลาดจริง แต่ปลาสามดาบที่เจียงชวนจับมาได้ในครั้งนี้ล้วนมีสภาพสวยงามมาก

อีกทั้งขนาดยังอยู่ในช่วงตัวละหนึ่งถึงสองชั่ง ซึ่งถือว่าเป็นขนาดที่ใหญ่มากแล้ว

คาดว่าทั่วทั้งจุดรับซื้อในตัวอำเภอนี้ คงยากที่จะหาปลาสามดาบธรรมชาติคุณภาพเยี่ยมขนาดนี้ได้พร้อมกันเยอะๆ อีกแล้ว!

ของทะเลหายากพวกนี้ เดิมทีก็ขึ้นอยู่กับความต้องการของตลาดเป็นตัวกำหนดราคา

ถ้าหากใช้วิธีประมูลกันเมื่อครู่นี้ เผลอๆ ราคาต่อชั่งอาจจะพุ่งทะลุ 3,000 หยวนไปไกลลิบเลยด้วยซ้ำ

หลังจากได้ยินการเสนอราคานี้ อาสามและอากังที่ยืนเงียบมาโดยตลอด ก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นพั่บๆ

เดิมทีพวกเขาคิดว่าปลาสามดาบพวกนี้ชั่งละ 1,500 หยวนก็แพงหูฉี่แล้ว

นึกไม่ถึงว่าจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว…

ร้อยกว่าชั่ง ถ้าคำนวณตามราคานี้ มันก็เป็นเงินมหาศาลเกือบ 4 แสนหยวนเลยทีเดียว

"จริงสิ น้องชาย ฉันเห็นปลาเหลืองลายสองตัวนั้นก็น่าสนใจเหมือนกันนะ

แบ่งให้ฉันไปด้วยเลยดีไหม?

เรื่องราคาไม่ต้องเป็นห่วงเลย ฉันให้ราคาสูงกว่าท้องตลาดแน่นอน" หลิวโปมองไปยังปลาเหลืองลายสองตัวในเข่ง พลางพูดด้วยความสนใจ

ของเจ้านี่ก็เป็นสินค้าชั้นยอดเหมือนกัน ราคาต่อชั่งแกว่งอยู่ที่ราวๆ 2,000 หยวน

ถ้าหากเหมาไปได้พร้อมกัน ย่อมเป็นเรื่องดีที่สมประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

ทว่าเจียงชวนยังไม่ทันได้อ้าปาก เซี่ยชุนที่อยู่ข้างๆ ก็รีบโพล่งขึ้นมาทำหน้าเศร้าทันที "โธ่ พี่หลิวโป พี่ได้ปลาสามดาบไปตั้งหกสิบกว่าชั่งแล้วนะ เหลือเศษน้ำแกงให้น้องชายอย่างผมซดบ้างเถอะ!

ปลาเหลืองลายสองตัวนี้ยกให้ผมเถอะครับ อย่างน้อยผมก็เป็นคนช่วยจับคู่ประสานงานให้พวกพี่นะ คงไม่ใจดำถึงขนาดไม่เหลืออะไรให้ผมเลยใช่ไหมล่ะ?"

อย่างน้อยเขาก็อุตส่าห์วุ่นวายเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องนี้มาทั้งวัน ถ้าหากไม่ได้ผลประโยชน์อะไรติดไม้ติดมือเลย ในใจคงรู้สึกไม่เป็นธรรมบ้าง

หลิวโปจึงรีบหัวเราะร่า "ได้ๆ! เป็นฉันเองที่คิดไม่รอบคอบ

ถ้างั้นปลาเหลืองลายสองตัวนี้ ฉันไม่แย่งแล้วกัน…"

จากนั้น ทั้งสองคนก็รีบโอนเงินให้เจียงชวนทันที

ปลาสามดาบ 126 ชั่ง ขายได้เงินก้อนโตถึง 378,000 หยวน

ถ้าเป็นในสถานการณ์ปกติ ปลาพวกนี้ขายได้เกิน 2 แสนหยวนก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว…

งานนี้ทำเอาเจียงชวนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความดีใจ

หลังจากหลิวโปกับฉินเสี่ยวเสวี่ยกลับไป เซี่ยชุนก็เอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวชวน ฉันน่ะไม่ได้มีเงินหนาและกล้าทุ่มเท่าเถ้าแก่สองคนนั้นหรอกนะ แต่ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เอาเปรียบนายแน่นอน ปลาเหลืองลายสองตัวนี้ ฉันตีราคาให้ชั่งละ 2,000 หยวน ราคานี้สูงกว่าราคาท้องตลาดแน่นอน"

ในท้องตลาดทั่วไป ปลาเหลืองลายจะอยู่ที่ชั่งละ 1,600 ถึง 1,800 หยวน ซึ่งราคาสูงสุดก็อยู่ที่ 1,800 หยวนเท่านั้น ดังนั้นการที่เขาให้ราคาถึง 2,000 หยวน จึงถือว่าให้เกียรติและไม่เอาเปรียบเจียงชวนเลย

เจียงชวนยิ้มพลางพยักหน้า "ได้ครับ ผมเชื่อใจพี่ชุนอยู่แล้ว!"

ถ้าไม่มีคนคอยช่วยประสานงานให้อย่างเซี่ยชุน วันนี้เขาก็คงทำเงินไม่ได้มากขนาดนี้ ยิ่งอนาคตถ้ามีของดีอีก ก็ยังต้องพึ่งพาพี่ชุนช่วยหาลูกค้าให้อยู่ดี การแบ่งผลประโยชน์ให้กันบ้างเป็นเรื่องที่สมควรทำ

หลังจากตกลงราคาปลาเหลืองลายได้ ทั้งสองฝ่ายก็เจรจาราคาของทะเลส่วนที่เหลือได้อย่างรวดเร็ว

ปลาอินทรีจุดน้ำเงินตัวที่ใหญ่ที่สุด เซี่ยชุนให้ราคาที่ 88,000 หยวน ซึ่งถือเป็นตัวเลขมงคลอย่างยิ่ง

ส่วนปลาอินทรีธรรมดา คิดราคาชั่งละ 65 หยวน รวมเป็นเงิน 68,510 หยวน

ซาฉง คิดราคาชั่งละ 140 หยวน รวมเป็นเงิน 16,940 หยวน

และหอยสังข์ตาแมวอีก 134 ชั่ง แม้จะถูกที่สุดที่ชั่งละ 30 หยวน แต่ก็ยังแพงกว่ารอบที่แล้วถึงสองหยวน รวมเป็นเงิน 4,020 หยวน

เมื่อรวมกับของทะเลเบ็ดเตล็ดอื่นๆ สัตว์ทะเลทั้งหมดนี้ทำรายได้รวมไปถึง 258,430 หยวน

บวกกับเงิน 378,000 หยวนเมื่อครู่ รายได้รวมทั้งหมดจากการออกทะเลในวันนี้คือ 636,430 หยวน

มากกว่าครั้งก่อนตั้งหนึ่งแสนกว่าหยวนเลยทีเดียว!

หลังจากเคลียร์เงินทุกอย่างเรียบร้อย เจียงชวนและพรรคพวกก็เตรียมตัวนั่งแท็กซี่กลับหมู่บ้าน

ตลอดทาง เจียงเทาและอากังต่างรู้สึกตัวเบาหวิวราวกับลอยได้ เหมือนเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน จากที่เริ่มออกเดินทางเมื่อวานตอนสี่โมงเย็น จนกระทั่งกลับมาถึงตอนสี่โมงเย็นของวันนี้ พอดีหนึ่งวันเต็มๆ

กลับหาเงินได้ถึงหกแสนกว่าหยวน…

นี่มันรายได้สิบปีของชาวประมงทั่วไปเลยนะ!

ความร่ำรวยที่หล่นทับมาอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกเหลือเชื่อจริงๆ

ระหว่างนั่งรถ ทั้งคู่ยังคงจมดิ่งอยู่ในความดีใจกับเงินก้อนโต ไม่ทันไรก็มาถึงทางเข้าฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านแล้ว

หวังกุ้ยฮวาและเปาเสี่ยวจวนดูท่าจะมารอนานมากแล้ว วันนี้พวกเธอต่างยกเก้าอี้ตัวเล็กๆ มานั่งชะเง้อรออยู่หน้าบ้านของเจียงชวน

พอมองเห็นแท็กซี่แล่นเข้ามา ทั้งสองคนเพียงแค่เงยหน้ามองนิดหน่อย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาแทะเมล็ดแตงโมคุยกันต่อ กระทั่งพวกเจียงชวนก้าวลงจากรถ ทั้งสองถึงได้รีบกุลีกุจอเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

"พวกเธอ… ทำไมถึงนั่งแท็กซี่กลับมากันล่ะ?" เปาเสี่ยวจวนถามขึ้นด้วยความสงสัย

ก็นะ ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา พวกเจียงชวนมักจะขี่รถสามล้อเข้าตัวอำเภอจนเป็นภาพชินตา พอเห็นอีกฝ่ายโผล่มาพร้อมแท็กซี่ เธอเลยอดทักไม่ได้

"น้าครับ ครั้งนี้พวกเราไม่ได้เอารถสามล้อไป ถ้าให้เดินกลับมา มีหวังได้ใช้เวลาสองสามชั่วโมงแหงๆ!" อากังตอบกลับอย่างทะเล้น

"อ๋อ จริงด้วยสิ น้าเลอะเลือนไปหน่อย ลืมไปซะสนิทเลย" เปาเสี่ยวจวนรีบเคาะหน้าผากตัวเองเบาๆ พลางหัวเราะร่า

"เสี่ยวชวน อาสาม ไปกันเถอะ เย็นนี้ไปกินข้าวที่บ้านอา"

"ใช่ๆ พวกอาเตรียมกับข้าวไว้รอตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว!" อาม่ายิ้มแย้มกล่าวสมทบ

อาสะใภ้สามรีบเสริมขึ้นทันที "นั่นสิ รีบไปกันเถอะ อาสะใภ้เชือดไก่ไว้สองตัวตั้งแต่เช้าเชียว แถมตอนเที่ยงพวกเรายังไปซื้อเนื้อกับผักมาจากตัวอำเภอ รอพวกเธออยู่นี่แหละ!"

ในเมื่อชายหนุ่มทั้งสามคนออกไปทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน เรื่องกินเรื่องอยู่พวกเธอจัดการให้เรียบร้อยถือเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว