บทที่ 57 เก้าเดือนเก้า สักการะเจ้าแม่หม่าโจ้

เมื่อมาถึงบ้านอากัง ทั้งสามคนก็เริ่มพักผ่อนพูดคุยกัน

อาม่าและอาสะใภ้สามรีบเข้าไปเตรียมอาหารเย็นในครัว

เจียงชวนกวาดสายตามองไปรอบบ้าน บ้านของอากังดูทรุดโทรมกว่าบ้านของเขามาก บ้านเขามีแค่รอยร้าวเล็กๆ บนเพดานเหมือนใยแมงมุม ผนังส่วนใหญ่ยังถือว่าแข็งแรง แต่บ้านอากังนี่ผนังพังยับเยินไปนานแล้ว โดยเฉพาะรอยร้าวตรงผนังหลังบ้านที่กว้างตั้งหนึ่งนิ้ว เห็นแล้วรู้สึกเหมือนมันจะถล่มลงมาตลอดเวลา อันตรายสุดๆ

ปกติเขาไม่ค่อยได้สังเกตละเอียดนัก เพราะสภาพในหมู่บ้านส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้ บ้านของเจียงชวนที่ดูหรูหราหน่อยก็เพราะพ่อแม่เขาขยันออกทะเลไปหาเงินมาได้ช่วงหลายปีก่อน ถึงได้ซ่อมแซมบ้านให้ดีขึ้นมาหน่อย… แต่บ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านประมงก็ไม่ต่างจากบ้านอากังเท่าไหร่

แต่นี่ก็ถือว่าปกติ เพราะพ่อแม่ของอากังสุขภาพไม่ค่อยดีมาตลอด และเสียชีวิตไปตั้งแต่เขายังเด็ก ทิ้งให้อาม่ากับหลานอยู่กันสองคน แน่นอนว่าไม่มีปัญญาไปซ่อมแซมบ้านหรอก ไม่มีทั้งแรงงานและเงินทุน

"อากัง บ้านดูท่าจะไม่ไหวแล้วนะ เมื่อก่อนเราไม่มีเงิน แต่ตอนนี้ถือว่าพอมีกินมีใช้ นายควรคิดเรื่องซ่อมบ้านได้แล้ว นายกับอาม่าจะได้อยู่กันอย่างสบายใจ… แล้วพอมีเงินแล้ว เราก็ต้องรู้จักใช้ชีวิตให้มีความสุขบ้าง" เจียงชวนพูดกับอากังอย่างจริงจัง

ถ้ามีเงินแล้วยังใช้ชีวิตเหมือนตอนไม่มี เงินนั้นก็ไร้ความหมาย

อาสามที่อยู่ข้างๆ ก็รีบสมทบ "ใช่ๆ เสี่ยวชวนพูดถูกเผง! บ้านนี้ดูอันตรายจริงๆ โชคดีนะที่ยังมีคนอยู่ ถ้าทิ้งร้างไว้สักเดือนสองเดือน สงสัยคงถล่มลงมาแล้ว…"

ในหมู่บ้านประมงเล็กๆ แบบนี้ การซ่อมบ้านใช้เงินไม่เท่าไหร่หรอก ต่อให้ซ่อมทั้งสามห้องในลานบ้าน อย่างมากก็น่าจะใช้เงินแค่แสนกว่าหยวน เงินที่อากังมีตอนนี้ก็น่าจะพอแล้ว

อากังพยักหน้าอย่างจริงจัง "อื้ม ฉันรู้แล้วพี่ ย่าก็เพิ่งพูดเรื่องนี้กับฉันเมื่อไม่กี่วันก่อน บอกว่าเดี๋ยวนี้ผู้หญิงเรื่องมาก จะแต่งงานก็ต้องมีบ้านมีรถ อะไรแบบนั้น ดังนั้นก่อนแต่งงานต้องซ่อมบ้านให้ดี ที่ดีที่สุดคือซื้อรถสักคัน… แบบนี้เรื่องแต่งเมียของฉันก็น่าจะฉลุย"

เรื่องนี้อาม่าเคยบอกเขาเมื่อไม่กี่คืนก่อน แถมยังพูดจริงจังมากด้วย เขาก็รู้สึกว่าการซ่อมบ้านมันสำคัญมากจริงๆ

"ฮ่าๆ! ดูท่าเรื่องที่อาม่ากังวลที่สุดคงเป็นเรื่องคู่ครองของนายสินะ" เจียงชวนหัวเราะ

แต่นี่ก็ปกติแหละ ความปรารถนาสูงสุดของผู้เฒ่าผู้แก่คงเป็นการได้เห็นลูกหลานแต่งงานมีครอบครัว พ่อแม่อากังเสียไปตั้งแต่เด็ก ความกดดันนี้เลยมาตกอยู่ที่อาม่าแทน

"ใช่เลย! ย่าฉันรออุ้มเหลนอยู่เนี่ย! เพราะงั้นฉันต้องขยันหน่อยแล้ว…" อากังรีบพยักหน้า

"แกนี่มันกตัญญูจริงๆ" อาสามหัวเราะ

ไม่นาน อาหารน่าทานเต็มโต๊ะก็เสร็จเรียบร้อย มีทั้งเนื้อมีทั้งผัก เหล้าดีๆ อีกขวด ปลาสามดาบกับปลาอินทรีก็ขึ้นโต๊ะมาด้วย แถมยังมีปลาหมึกผัดเผ็ดจานโตอีกหนึ่งจาน ถ้าเป็นเมื่อก่อน หวังกุ้ยฮวากับเปาเสี่ยวจวนคงไม่กล้าทำอาหารแพงๆ แบบนี้กินแน่ แต่ตอนนี้มีเงินในมือแล้ว ความใจถึงก็เลยมีมากขึ้น

"อาม่า อาสะใภ้สาม ตามธรรมเนียมเดิม เรามาแบ่งเงินกันก่อนค่อยกินข้าวเถอะ! ครั้งนี้ออกทะเลถือว่าเราทำรายได้ดีที่สุด รายรับรวมคือ 636,430 หยวน แบ่งคนละ 20% ก็จะได้คนละ 127,286 หยวน หักค่าใช้จ่ายน้ำมันกับค่าเรือแล้ว แต่ละคนน่าจะได้ประมาณ 127,000 หยวน เดี๋ยวผมโอนให้เลยนะครับ…"

พูดจบ เจียงชวนก็โอนเงินให้ทั้งสองคนทันที พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนเงินเข้าโทรศัพท์ มือที่จับผ้ากันเปื้อนของทั้งสองคนก็สั่นระริก ในตาเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความตื้นตัน… ครั้งก่อนออกทะเลได้กำไร 82,600 หยวน ครั้งนี้ได้ตั้ง 127,000 กว่า ออกทะเลสองรอบ ได้เงินเกินสองแสนไปแล้ว

"เสี่ยวชวน… อาม่าไม่รู้จะพูดอะไรดี แก้วนี้ อาม่ารินให้เองนะ" อาม่าถูมือไปมาอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเปิดขวดเหล้าแล้วรินใส่แก้วให้เจียงชวน

"อย่าเลยครับอาม่า คุณเป็นผู้ใหญ่ ผมจะรับได้ยังไง?" เจียงชวนรีบห้าม

"ไม่… หลานรับได้ โลกนี้มีแค่หลานคนเดียวที่รับได้" มืออาม่าสั่นไม่หยุดจนเหล้าในแก้วหกออกมา

"อาม่า ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน ผมสัญญาเลยครับ ว่าจากนี้ไปตราบใดที่ผมเจียงชวนยังมีข้าวกิน ผมจะไม่ปล่อยให้อากังอดอยากเด็ดขาด…"

เจียงชวนพูดด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว แล้วยกแก้วดื่มรวดเดียวจนหมด หวังกุ้ยฮวามีน้ำตาคลอเบ้า เห็นได้ชัดว่าเธอมีความสุขมากและรู้สึกดีใจที่สุดในตอนนี้ ต่อให้ตอนนี้เธอต้องจากโลกนี้ไป อากังที่อยู่กับเสี่ยวชวน ก็ต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้แน่นอน…

หลังจากนั้นบรรยากาศก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง ทุกคนดื่มเหล้ากินข้าวไป ห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ หลังจากผ่านไปสามจอกห้าแก้ว อาสะใภ้สามก็รีบไปเก็บกวาดในครัว

"เสี่ยวชวนเอ๊ย! มะรืนนี้เป็นวันที่ 9 เดือน 9 วันไหว้เจ้าแม่หม่าโจ้! ปีนี้เราต้องไปแก้บนที่ศาลเจ้าแม่หม่าโจ้ให้ได้นะ" อาม่าพูดกับเจียงชวนอย่างจริงจัง

ชาวประมงที่อยู่ริมทะเลส่วนใหญ่จะศรัทธาในเจ้าแม่หม่าโจ้มาก หวังกุ้ยฮวาไปไหว้และขอพรเกือบทุกปี… ผ่านมาหลายปี ในที่สุดคำขอของเธอก็เป็นจริง ปีนี้ต้องไปแก้บนให้เรียบร้อย การที่เสี่ยวชวนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ต้องได้รับความเมตตาจากเจ้าแม่หม่าโจ้แน่ๆ ถึงได้เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในเวลาอันสั้น ดังนั้นมะรืนนี้ยังไงก็ต้องไปไหว้เจ้าแม่หม่าโจ้ด้วยกัน

พอได้ยินคำพูดของอาม่า อาสามก็ตบหน้าผากตัวเองแล้วร้องอ๋อ "จริงด้วย! อาม่าพูดถูกเป๊ะเลย มะรืนนี้ยังไงเราก็ต้องไปขอบคุณความเมตตาของเจ้าแม่หม่าโจ้"

"อืม ได้ครับ งั้นพรุ่งนี้หรือมะรืนเราไปตัวอำเภอกัน แล้วมะรืนเช้าๆ ค่อยไป…" เจียงชวนพยักหน้าโดยไม่ลังเล แม้เขาจะไม่ได้ศรัทธาขนาดนั้น แต่คนส่วนใหญ่ในเมืองชายฝั่งต่างก็ศรัทธาเจ้าแม่หม่าโจ้กันมาก วันที่ 23 เดือน 3 และวันที่ 9 เดือน 9 ของทุกปี เป็นวันสำคัญในการไหว้เจ้าแม่หม่าโจ้

"ได้ งั้นเรื่องเตรียมของไหว้ ให้ฉันกับอาม่าจัดการเองละกัน พวกวัยรุ่นอย่างพวกเธออาจจะไม่ค่อยรู้อะไรมาก" อาม่ายิ้ม

"ได้ครับ! งั้นฝากด้วยนะครับ"

เจียงชวนไม่ได้ปฏิเสธ เพราะเขาไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้จริงๆ และเจียงชวนคนก่อนก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อ 6 ปีก่อน เขาก็ไม่เคยศรัทธาเจ้าแม่หม่าโจ้อีกเลย หลายปีมานี้ก็ไม่เคยไปศาลเจ้าแม่หม่าโจ้เลย… ในความทรงจำเลยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

จากนั้นทุกคนก็นั่งคุยกันอีกพักหนึ่ง เขาบอกทุกคนว่าพรุ่งนี้กับมะรืนนี้คงไม่ออกทะเลแล้ว อย่างแรกคือวันนี้เหนื่อยมากจริงๆ พรุ่งนี้ขอพักผ่อนดีกว่า เงินหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ร่างกายต้องดูแลให้ดี… อย่างที่สอง มะรืนนี้ต้องเตรียมของไหว้เจ้าแม่หม่าโจ้ คงไม่มีเวลาว่างไปหาของทะเล ถึงอาสามจะรู้สึกเสียดาย แต่ถ้าเทียบกับการไหว้เจ้าแม่หม่าโจ้แล้ว การหาเงินก็ไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่สุดแล้ว!

ตอนสี่ทุ่ม เจียงชวนก็พาเล่อเล่อกลับบ้าน อาบน้ำเสร็จ ก็นอนไถมือถือ พอเปิดแอปวิดีโอสั้น ก็มีคลิปหนึ่งเด้งขึ้นมาจนเขาเกือบสะดุ้ง

【ตะลึง! เช้านี้ที่งานประมูลเมืองไห่เฉิง ปรากฏไข่มุกเมโลเกรดเยี่ยมขนาด 63 กะรัต ถูกมหาเศรษฐีปริศนาประมูลไปในราคา 3 ล้านหยวน】

พอเห็นข้อมูลนี้ เจียงชวนก็ตาเบิกกว้างเหมือนระฆังทองแดง เพราะไข่มุกเมโลในคลิปนั้น ก็คือเม็ดที่ซูเสี่ยวเสี่ยวซื้อไปจากเขาในราคา 1.8 ล้านหยวนเมื่อวานนี้เอง!

"โอ้โห! นี่แค่วันเดียวฟาดกำไรไป 1.2 ล้านหยวนเลยเหรอ? นี่สินะข้อดีของการมีเส้นสายและทรัพยากร… น่าอิจฉาจนขนลุกเลยว่ะ!"

เจียงชวนรู้สึกตกใจมาก แต่ตกใจก็ส่วนตกใจ ในใจเขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร เพราะนี่มันเป็นความสามารถและทรัพยากรของคนอื่น สักพักเขาก็ปล่อยวางได้ ของพวกนี้เหมือนของเก่า ซื้อขายจบคือจบ ได้เงินได้ของคือเสร็จสิ้น ต่อให้เสียดายทีหลังก็ทำอะไรไม่ได้… แถมพวกเขารับซื้อไข่มุกเมโลก็ไม่ได้ทำเพื่อการกุศล ย่อมต้องเล็งกำไรเป็นธรรมดา อีกอย่างที่พวกเขาสามารถเอาไข่มุกเม็ดนี้ไปปรากฏตัวในงานประมูลได้ นั่นก็เป็นความสามารถและช่องทางของเขา ถ้าอยู่ในมือเจียงชวน เขาก็ไม่มีทรัพยากรและเส้นสายขนาดนั้นอยู่ดี