บทที่ 58 เสี่ยวชวน นายจะเอาเมียไหม

หลังจากความรู้สึกโล่งใจเป็นปลิดทิ้ง เจียงชวนก็เปิด QQ ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความส่งไปหาซูเสี่ยวเสี่ยว

"คุณซู ยินดีด้วยนะครับ! ไม่นึกเลยว่าผ่านไปแค่วันเดียว ไข่มุกเมโลเม็ดนั้นในมือพวกคุณจะมีมูลค่าเพิ่มขึ้นมหาศาลขนาดนี้"

ข้อความของเจียงชวนเพิ่งส่งไป ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนที่มุมซ้ายบนว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์อยู่ ซูเสี่ยวเสี่ยวน่าจะถือมือถืออยู่ในมือและดู QQ อยู่พอดี

"ใช่แล้วค่ะ! คุณเจียงนึกเสียดายขึ้นมาหรือเปล่าคะเนี่ย?" ซูเสี่ยวเสี่ยวพิมพ์ตอบกลับมาพร้อมส่งสติกเกอร์น่ารักๆ ปิดท้าย

"อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมแค่ตั้งใจจะแสดงความยินดีกับพวกคุณจริงๆ

การที่คุณขายไข่มุกเมโลเม็ดนั้นได้ในราคาสูง ถือเป็นความสามารถของคุณเอง มันพิสูจน์ให้เห็นถึงเส้นสายและทรัพยากรที่พวกคุณมี ผมไม่มีอะไรต้องเสียดายหรอกครับ

อีกอย่างบนโลกนี้มันไม่มียาแก้ความเสียใจขายหรอก จริงไหมล่ะ?" เจียงชวนเลือกส่งเป็นข้อความเสียงกลับไปรอบนี้

ซูเสี่ยวเสี่ยวตอบกลับมาทันที "คุณเจียงนี่ใจกว้างจริงๆ…

ถ้าครั้งหน้าเจอไข่มุกธรรมชาติแบบนี้อีก ต้องติดต่อฉันนะคะ!

ราคาที่ฉันให้คุณ รับรองว่าไม่ทำให้คุณขาดทุนแน่นอน"

เจียงชวน: "ขอบคุณครับ ขอบพระคุณ ขอบคุณมากๆ ผมนี่ซึ้งใจจริงๆ…"

หลังจากคุยสัพเพเหระกันเล็กน้อย เจียงชวนก็ออกจาก QQ

จากนั้นเจียงชวนก็คุยกับเซี่ยชุนเรื่องเรือต่ออีกสักพัก แต่ไอ้หมอนี่ดูท่าทางคนที่เขารู้จักจะไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่

ป่านนี้แล้วยังบอกว่าต้องรออีกหลายวันถึงจะไปดูเรือได้

แต่ยังดีที่บอกว่าเป็นเรือพร้อมขาย ขอแค่มีเงินก็น่าจะตกลงซื้อได้ทันที

ทันใดนั้น ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาบน วีแชท

เป็นคำขอเพิ่มเพื่อน ชื่อบัญชีของอีกฝ่ายไม่ได้หวือหวาอะไร เป็นชื่อเรียบง่ายตรงตัวว่า "ฉินเสี่ยวเสวี่ย"

เจียงชวนกดรับคำขอเป็นเพื่อนอย่างไม่ลังเล

ไม่ใช่เพราะฉินเสี่ยวเสวี่ยเป็นสาวสวยอะไรหรอกนะ แต่เหตุผลหลักคือเธอเป็นเจ้าของร้านอาหารทะเลรายใหญ่

หากวันหน้าจับของดีเกรดพรีเมียมได้อีก ก็สามารถตัดเซี่ยชุนคนกลางออกไป แล้วขายให้ฉินเสี่ยวเสวี่ยโดยตรงได้เลย ซึ่งน่าจะทำกำไรได้มากกว่า

แม้เจียงชวนจะคิดว่าเซี่ยชุนเป็นเพื่อนที่น่าคบหา

แต่เป้าหมายตอนนี้ของเขาชัดเจนมาก นั่นคือการหาเงิน ดังนั้นต่อให้เป็นเพื่อนกัน เขาก็ไม่มีทางปล่อยเงินหลุดมือไปหรอก

เพื่อนบางครั้งอาจจะหักหลังเราได้ แต่เงินไม่มีวันหักหลังเราแน่นอน!

แน่นอนว่าของดีก็ขายตรงแบบนี้ ส่วนของทั่วไปก็ยังคงต้องส่งให้จุดรับซื้ออยู่ดี

"สวัสดีค่ะคุณเจียง วันนี้ขอบคุณสำหรับปลาสามดาบพวกนั้นจริงๆ นะคะ

ถ้าไม่ได้ปลาเหล่านั้น ร้านอาหารของฉันคงขายหน้าแย่แน่เลย… (*^▽^*) "

ฉินเสี่ยวเสวี่ยพิมพ์ข้อความมาพร้อมแนบสติกเกอร์น่ารักๆ มาด้วยเหมือนเคย

ไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงเวลาแชทชอบใช้สติกเกอร์สีเหลืองอ๋อยพวกนี้จัง

แต่สำหรับเจียงชวนแล้ว เขาไม่ค่อยชอบใช้สติกเกอร์พวกนี้เท่าไหร่หรอก

"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ คุณจ่ายเงิน ผมส่งของ เงินครบของถึง นี่มันก็แค่การซื้อขายปกติธรรมดาครับ"

"ถ้าคุณทำให้ลูกค้าประทับใจได้ ผมก็ดีใจด้วยครับ" เจียงชวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามความเป็นจริง

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เป็นแค่พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจธรรมดาๆ เท่านั้น เขาขายของ เธอจ่ายเงิน เป็นการซื้อขายที่เรียบง่ายแค่นั้นเอง

ดังนั้นฉินเสี่ยวเสวี่ยจึงไม่มีความจำเป็นต้องมาขอบคุณเขาเลย

"ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ฉันก็ยังอยากขอบคุณคุณอยู่ดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณเจียงพอจะมีเวลาว่างไหมคะ? ฉันอยากเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อเพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ" ฉินเสี่ยวเสวี่ยส่งข้อความกลับมา พร้อมแนบสติกเกอร์ตัวการ์ตูนสีเหลืองน่ารักปิดท้าย

"อืม… เอาไว้สักสองสามวันค่อยว่ากันนะครับ ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่ง… เดี๋ยวถ้าว่างเมื่อไหร่ ผมจะเลี้ยงคืนเองครับ" เจียงชวนปฏิเสธไปอย่างสุภาพ

ตามสถานการณ์ปกติ ถ้าสาวสวยชวนไปกินข้าว แถมเขาก็ไม่ได้ยุ่งอะไรขนาดนั้น การตอบรับคำเชิญก็น่าจะเป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผลที่สุด

แต่เจียงชวนรู้สถานะของตัวเองดี เขาเป็นแค่ชาวประมงที่พิเศษกว่าคนอื่นนิดหน่อยเท่านั้นแหละ

ต่อให้ตอนนี้จะมีเงินหลายล้าน แต่เมื่อเทียบกับเศรษฐินีอย่างฉินเสี่ยวเสวี่ยแล้ว เงินพวกนี้ก็เป็นแค่เศษเสี้ยวเท่านั้นเอง

ดังนั้นในใจของเจียงชวนจึงไม่มีความคิดที่จะถลำลึกหรือก้าวก่ายเกินตัว…

ระดับของคนเรานั้นต่างกัน วงสังคม สถานะ และฐานะล้วนต่างกัน

หากไม่ใช่คนระดับเดียวกันแล้วยังพยายามจะแทรกตัวเข้าไป สุดท้ายก็มีแต่จะทำให้ตัวเองเจ็บตัวเปล่าๆ

ดังนั้นเจียงชวนถึงอยากจะเป็นแค่ชาวประมงที่ใช้ชีวิตสบายๆ มากกว่า! อย่างน้อยก็ในตอนที่เขายังไม่รวยระดับมหาเศรษฐี เขาก็คิดแบบนี้แหละ

"ได้ค่ะ งั้นฉันจะรอข่าวจากคุณเจียงนะคะ" พร้อมส่งสติกเกอร์สีเหลืองน่ารักๆ มาให้อีกตามเคย

หลังจบการสนทนา ใจของเจียงชวนก็สงบนิ่ง ไม่มีความหวั่นไหวใดๆ และไม่ได้คิดที่จะสานความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งอะไรกับฉินเสี่ยวเสวี่ย

บทละครประเภทคุณหนูตระกูลร่ำรวยตกหลุมรักเด็กหนุ่มยากจนน่ะ ส่วนใหญ่ก็มีแต่ในเทพนิยายหรือพล็อตนิยายน้ำเน่าเท่านั้นแหละ ในความเป็นจริงมันอาจจะมีอยู่บ้าง แต่เจียงชวนใช้ชีวิตมากว่ายี่สิบปี ก็ไม่เคยเจออะไรแบบนี้ในชีวิตจริง!

เล่นเกมอยู่พักหนึ่ง เจียงชวนก็ผล็อยหลับไป

ตื่นมาอีกทีก็เก้าโมงเช้าของวันถัดไปแล้ว

เพราะเจียงชวนกำชับอาสามกับอากังไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าไม่ต้องเอาอาหารเช้ามาให้ วันนี้เลยถือเป็นโอกาสดีที่ได้นอนตื่นสาย พอลุกขึ้นมาก็รู้สึกสดชื่นสบายตัวสุดๆ…

"โฮ่งๆ～～"

เล่อเล่อก็เดินวนเวียนอยู่ข้างกายเจียงชวนไม่ห่าง

แม้ว่าจะไม่ได้ทำพันธสัญญากับเล่อเล่อในฐานะสัตว์พันธสัญญา แต่เจียงชวนรู้สึกได้ชัดเจนว่าตั้งแต่ให้กินหยดน้ำสีทองไป เจ้าตัวนี้ก็ฉลาดขึ้นผิดหูผิดตา แถมยังดูสนิทสนมกับเขามากกว่าเดิมอีก

ร่างกายของมันดูเหมือนไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจน เหมือนกับปลาเหลืองลายสองตัวเมื่อวานนี้เลย!

แต่ดูจากความคึกคักและพละกำลังแล้ว เห็นได้ชัดว่ามันพัฒนาขึ้นมากทีเดียว

"เอาล่ะๆ รู้แล้วน่าว่าอยากได้อะไร!" เจียงชวนมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าเล่อเล่อต้องการอะไร "อ้าปากสิ ผมจะยิง… ถุ้ย! ผมจะป้อนให้"

ตั้งแต่ได้ลิ้มรสหยดน้ำสีทอง เจ้าหมานี่ก็ติดงอมแงมจนถอนตัวไม่ขึ้น

คาดว่าเสี่ยวชิงกับค้อนเหล็กเองก็คงไม่ต่างกัน

"ว่าแต่ ยังเหลือช่องพันธสัญญาอยู่อีกช่องนี่นา สองวันนี้แม้จะเก็บของทะเลมาได้ตั้งเยอะแยะ แต่กลับไม่มีการแจ้งเตือนให้ทำพันธสัญญาได้เลยสักตัว!"

"ดูท่าแล้ว หลังจากพ้นช่วงนี้ไป ฉันคงต้องดำน้ำลงไปหาเองสักรอบ จะได้รู้ว่าพอจะเจอสัตว์ที่เข้าเกณฑ์ทำพันธสัญญาบ้างไหม"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงชวนก็หันมาสำรวจไข่มุกวิญญาณน้ำต่อ

ตอนแรกไข่มุกวิญญาณน้ำเป็นสีม่วง แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นสีฟ้า

ทว่าคราวนี้ความเร็วในการเปลี่ยนสีช้าลงไปถนัดตา มีเพียงครึ่งเม็ดเท่านั้นที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวคราม!

ดูทรงแล้ว การอัปเกรดไข่มุกวิญญาณน้ำแต่ละขั้น คงต้องใช้พลังงานมากกว่าเดิมอย่างมหาศาล

จากนั้นเขาก็หันไปดูหยดน้ำสีทองที่กักเก็บไว้ในมิติ มันเริ่มขังรวมกันเป็นแอ่งเล็กๆ แล้ว…

กะดูด้วยสายตาน่าจะมีสัก 2-3 ชั่งได้!

แม้ความเร็วในการผลิตจะยังช้าอยู่มาก แต่ของพรรค์นี้แค่หยดเดียวก็มีพลังงานบริสุทธิ์อัดแน่นจนล้นเหลือ

ดังนั้นปริมาณระดับสองสามชั่ง ก็นับว่าน่าสะพรึงกลัวเอาเรื่องทีเดียว

"โฮ่งๆ…"

ทันใดนั้นเล่อเล่อก็เห่าไปทางหน้าประตู

ร่างหนึ่งกำลังก้าวเดินเข้ามา

"ป้าอ้วน??"

ผู้มาเยือนคือป้าอ้วน ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มใจดี

ป้าอ้วนมีนิสัยดีมาก และเคยช่วยเหลือเจียงชวนอยู่บ้างในอดีต

ปกติเวลาเจอหน้ากัน นางก็มักจะเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายเขาก่อนเสมอ

เมื่อเทียบกับหลิวฟางบ้านเฝิงจวิ้นแล้ว นิสัยของป้าอ้วนดีกว่ากันลิบลับ…

ป้าอ้วนยิ้มจนริ้วรอยขึ้นเต็มหน้าพลางมองเจียงชวนแล้วถามว่า "เสี่ยวชวน อยากได้เมียไหม??"

ไม่ยิ้มยังดีเสียกว่า พอยิ้มทีตานี่แทบจะปิดสนิท

ทว่าพอได้ยินประโยคนี้ ตาของเจียงชวนก็ลุกวาวขึ้นมาทันที

เขารีบถามกลับ "หืม? ป้าเอาเมียมาส่งให้ผมถึงบ้านเลยเหรอครับ?

ทางหมู่บ้านแจกฟรี หรือว่าป้าควักกระเป๋าตัวเองซื้อมาแจกกันแน่เนี่ย?"

เมื่อคืนตอนไถมือถือดูคลิปสั้น เขายังเห็นพวกนิยายเพ้อเจ้ออยู่เลย พล็อตประมาณว่าพระเอกยุคปัจจุบันทะลุมิติไปยุคโบราณ

พอเปิดฉากมาทางการก็แจกเมียให้ชายโสดทุกคน แถมถ้ามีปัญญาเลี้ยงไหว จะเหมาสักกี่คนก็ได้…

ป้าอ้วนทำหน้าไม่สบอารมณ์ "เพ้ย! พูดจาเหลวไหล สมัยป้าจะแต่งงานยังต้องเสียค่าสินสอดตั้ง 20 หยวนเชียวนะ!"