บทที่ 59 คำขอของป้าอ้วน

"จุ๊ๆ! สมัยนั้นแต่งงานนี่ถูกจริงๆ" เจียงชวนอดไม่ได้ที่จะเปรยขึ้นมาหลังจากได้ยินคำพูดของป้าอ้วน

ยุคเมื่อหลายสิบปีก่อน รถราม้าเกวียนวิ่งช้า จดหมายก็ส่งถึงกันยากเย็น ชีวิตหนึ่งเลยมอบให้ได้แค่คนเดียว

แต่ดูสมัยนี้สิ เฮอะ แค่ห้าสิบหยวนก็สนุกกันได้ทั้งคืนแล้ว…

พอเล่นสนุกจนพอใจ จะแต่งงานทีก็เรียกสินสอดเป็นแสน ไหนจะค่าใช้จ่ายจุกจิกอีก

พ่อแม่ต้องก้มหน้าก้มตาทำนาแทบตาย แค่ได้ยินเรื่องลูกสะใภ้ก็ใจสั่นแล้ว!

"นั่นสิ! สมัยนั้นค่าสินสอดมันถูกจริงๆ นั่นแหละ แต่เงินยี่สิบหยวนสมัยนั้นก็ไม่ใช่เงินน้อยๆ นะ" ป้าอ้วนพยักหน้าเห็นด้วย

พอเริ่มรู้ตัวว่าออกทะเลไปไกล ป้าอ้วนก็รีบดึงเข้าเรื่อง "อย่าเพิ่งเปลี่ยนเรื่องสิ ป้าไม่ได้ล้อเล่นนะ ถามจริงๆ เถอะ เสี่ยวชวน… นายอยากได้เมียไหม?"

"อยากสิครับ! ป้าส่งมาให้ผมเลยไหมล่ะ? หรือว่ามาถึงหน้าบ้านแล้ว ผมจะได้ออกไปรับ?" เจียงชวนพยักหน้ารัวๆ

เมียที่ส่งมาถึงที่ ไม่เอาก็โง่แล้ว เผื่อฟลุกเจอสาวสวยระดับนางฟ้าแบบหลี่ซิ่วจือขึ้นมา ก็คุ้มสิ!

"ไอ้เด็กนี่! นึกว่าเมียเป็นของหรือไง! ป้าจะยัดใส่กระเป๋ากางเกงนายมาได้ยังไงกัน!" ป้าอ้วนแหวกลับอย่างเหลืออด

"ป้าอ้วน พูดมาตรงๆ เลยดีกว่า ถ้าเป็นเมียที่แจกฟรีในหมู่บ้าน ผมก็เอาอยู่แล้วล่ะ แต่ถ้าต้องใช้เงินแสนเงินล้าน สินสอดแพงหูฉี่ ผมคงต้องขอคิดดูก่อน ผมได้ยินมาว่าสาวๆ สมัยนี้บางคนเล่นตัวแรง ชอบเที่ยว พอเล่นจนเหนื่อย ท้องขึ้นมาก็ชอบหาคนซื่อๆ มาเป็นคนรับช่วงต่อ ผมน่ะถึงจะจน แต่ผมก็มีหลักการนะ จะไม่ยอมเป็นคนรับช่วงต่อเด็ดขาด" เจียงชวนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

นี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาพูดลอยๆ ขึ้นมาเฉยๆ

ในชนบทห่างไกลอาจจะไม่ค่อยมีเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ แต่พอออกไปในเมืองใหญ่ที่เจริญแล้ว เรื่องพวกนี้เห็นได้ทั่วไปเลย…

"ไอ้เด็กนี่! ป้าอ้วนของนายเป็นคนแบบนั้นเหรอ? ถ้าเป็นผู้หญิงแบบนั้น ป้าจะกล้าแนะนำให้นายเหรอ?" ป้าอ้วนพูดอย่างจริงจัง

"โอเคๆ ป้าเข้ามาดื่มชาก่อน แล้วค่อยเล่าให้ฟังช้าๆ เถอะครับ"

เจียงชวนเชิญป้าอ้วนเข้ามาในบ้าน

ไม่ใช่ว่าเขาจะสนใจเรื่อง “เมีย” อะไรขนาดนั้นหรอกนะ

แต่เพราะหลายปีที่ผ่านมานี้ ป้าอ้วนก็ดูแลเขาดีไม่น้อย ดังนั้นมารยาทที่ควรมีก็ต้องรักษาไว้

หลังจากคุยสัพเพเหระกันสองสามคำ ทั้งคู่ก็เข้าเรื่องทันที

"เสี่ยวชวน ช่วงก่อนหน้าที่ป้ากับอาสวีของนายเดินตามก้นนายไปเก็บปลิงทะเลจนได้เงินมาน่ะ ป้าคิดว่าเงินนี้ได้มาเพราะนาย เลยอยากตอบแทนน่ะ คิดไปคิดมาไม่มีอะไรจะตอบแทน เลยอยากแนะนำสาวให้สักคน นายก็โตแล้ว ถึงเวลาต้องสร้างครอบครัวแล้วนะ!"

ป้าอ้วนพูดพลางคอยสังเกตสีหน้าของเจียงชวน

เห็นว่าเจียงชวนดูไม่ได้ต่อต้านอะไร จึงพูดต่อ "ป้ากับอาสวีปรึกษากันมาแล้ว ที่หมู่บ้านผิงอันข้างๆ นี่เอง มีหลานสาวของน้องสะใภ้พี่สาวป้าคนนึง เมื่อวานป้ากับอาสวีเพิ่งไปสืบดูมาแล้วที่หมู่บ้านนั้น เด็กผู้หญิงคนนั้นนิสัยดีมาก ได้ยินมาว่าผิวพรรณผุดผ่อง หาเงินเก่ง เป็นแม่ศรีเรือนตัวจริง!"

เจียงชวนฟังแล้วก็อึ้ง ไม่รู้ว่าป้าอ้วนพูดจริงหรือแกล้งพูด แต่ถ้าถึงขั้นอุตส่าห์ไปสืบถึงหมู่บ้านผิงอันให้จริงๆ ก็ถือว่าเป็นน้ำใจก้อนโตเลยนะเนี่ย!

"ป้าอ้วนครับ ตามที่ป้าว่ามา สาวคนนั้นก็เป็นตัวเลือกที่ดีมากจริงๆ แต่ผู้หญิงแบบนี้สมัยนี้หายากนะป้า" เจียงชวนยิ้มบางๆ

ผู้หญิงแบบที่ป้าอ้วนบรรยายมา ต่อให้ถือตะเกียงออกไปหาตอนนี้ ก็คงหายากเต็มที

"นั่นสิ… เพราะมันหายากนี่แหละ ป้าถึงอยากแนะนำให้นายไง! คนในหมู่บ้านเราที่อายุพอๆ กันแล้วยังไม่ได้แต่งงาน ก็เหลือแค่นายกับอากังแค่สองสามคนนี่แหละ" ป้าอ้วนพยักหน้า

บางทีอาจเพราะสงสารเจียงชวน หรืออาจเพราะช่วงก่อนหน้าได้อาศัยบารมีเจียงชวนไปบ้าง

เธอเลยอยากจะช่วยเขาจริงๆ

ถ้ามีผู้หญิงสักคนมาช่วยดูแลบ้าน ชีวิตต่อจากนี้ก็น่าจะสบายขึ้นเยอะ

และต้องมีผู้หญิงอยู่ในบ้าน ถึงจะเรียกว่าบ้านได้จริงๆ

"ว่าไงล่ะ? จะไปดูตัวไหม? แค่นายตกลง ป้าจะรีบเอาเบอร์ติดต่อของเขาให้เลย ตอนที่อยู่หมู่บ้านผิงอัน ป้าได้คุยกับพ่อแม่เขาแล้ว พวกเขาก็หัวสมัยใหม่ บอกว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของตัวเด็กผู้หญิงเอง อ้อ ใช่ สาวคนนั้นตอนนี้อยู่ตัวเมือง เห็นว่ากำลังเปิดร้านอะไรสักอย่างอยู่…" ป้าอ้วนจ้องมองเจียงชวนด้วยความคาดหวัง ดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับคำตอบของเขามาก

"ก็ได้ครับ ในเมื่อป้าอ้วนอุตส่าห์ช่วยขนาดนี้ ผมก็จะไม่ปฏิเสธให้เสียน้ำใจ ไปดูตัวก็ไปดูครับ ไม่ได้เสียหายอะไร…"

เจียงชวนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พยักหน้า

พรุ่งนี้เขาก็ต้องเข้าตัวเมืองพอดี ถ้าสาวเจ้าอยู่ที่นั่นก็แวะไปดูก็ได้

ถ้าคุยกันถูกคอ ก็ค่อยพัฒนาความสัมพันธ์ในระดับที่ลึกซึ้งและรอบด้านมากขึ้น…

แต่ถ้าเป็นผู้หญิงประเภทที่ทัศนคติไม่ตรงกัน เขาก็จะหันหลังเดินหนีทันที ไม่ทิ้งแม้แต่เงา

"ได้เลยๆ นี่เบอร์ติดต่อของเขา นายโทรหาเขาเลยนะ ผู้ชายเรื่องนี้ต้องรุกหน่อย" ป้าอ้วนเห็นเจียงชวนตอบตกลง ใบหน้าของเธอก็ฉายแววดีใจขึ้นมาทันที

จากนั้นเธอก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ฉีกมาจากกล่องบุหรี่ส่งให้เจียงชวน บนนั้นมีเบอร์โทรศัพท์เขียนอยู่

เห็นรอยยิ้มที่ยิ้มจนเห็นฟันของป้าอ้วน เจียงชวนก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ป้าอ้วนครับ ผมรู้ว่าป้ากับอาสวีเป็นคนจิตใจดี และดูแลผมมาตลอดหลายปี ผมซึ้งใจเสมอ… แต่ผมเชื่อว่าคนเราไม่มีใครไม่มีเหตุผลหรอก การทำดีกับคนอื่นโดยไม่มีอะไรแอบแฝงมันน้อยครับ ในเมื่อผมตกลงตามที่ป้าขอแล้ว มีอะไรอยากให้ผมช่วย ก็พูดมาตรงๆ เถอะครับ!"

ถ้าแค่เรื่องแนะนำคนรู้จักธรรมดา หรือแค่พูดลอยๆ เจียงชวนคงไม่คิดว่าป้าอ้วนต้องมีธุระอะไรให้เขาช่วย

แต่ถึงขั้นบุกมาที่บ้านเพื่อแนะนำสาวให้ แถมยังอุตส่าห์ถ่อไปถึงหมู่บ้านผิงอัน หมู่บ้านนั้นห่างจากที่นี่ตั้งห้าหกสิบลี้เชียวนะ!

ไอ้จิตวิญญาณแห่งการเสียสละแบบนี้ ถ้าไม่มีเรื่องขอร้องแอบแฝง ให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ

"เอ่อ… คือว่า… ฮ่าๆ!"

เป็นอย่างที่คิด เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงชวน ป้าอ้วนก็หัวเราะเก้อๆ

จากนั้นเธอก็พูดกับเจียงชวนด้วยสีหน้าเกรงใจ "ความจริงก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอกจ้ะ ประการแรก ป้ากับอาสวีแค่อยากขอบคุณที่รอบก่อนให้นายให้พวกเราตามไปเก็บปลิงทะเลด้วย ประการที่สอง ป้าแค่อยากจะบอกว่า ถ้าวันหน้านายกับแม่หนูนั่นได้แต่งงานกันจริงๆ นายพอจะแนะนำเทคนิคตอนออกเรือไปเก็บของทะเลให้เราบ้างได้ไหม? พวกเราไม่ได้ขออะไรเยอะหรอก แค่ให้พอได้กำไรวันละสองสามร้อยก็พอแล้ว!"

พูดจบเธอก็มองเจียงชวนด้วยสายตาที่ทั้งกระวนกระวายและคาดหวัง

"ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง!"

เจียงชวนยิ้มอย่างโล่งใจ

ถ้าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เขาช่วยได้แน่นอน และยินดีที่จะช่วยด้วย

ขอแค่ไม่ใช่พวกโลภมากไม่รู้จักพอ ก็ไม่มีปัญหาอะไร

จากนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างใจกว้าง "ได้ครับ เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ป้าอ้วนมีน้ำใจกับผม เจียงชวนคนนี้ก็ไม่ใช่คนแล้งน้ำใจ วันหลังออกเรือเก็บของทะเล ผมจะเรียกป้าไปด้วย"

เมื่อได้ยินเจียงชวนตอบตกลง ความกังวลและความประหม่าบนใบหน้าของป้าอ้วนก็มลายหายไปกลายเป็นความตื่นเต้นทันที

เธอรีบลุกขึ้นยืนแล้วขอบคุณ "ขะ…ขอบคุณจ้ะ! ขอบใจมากเสี่ยวชวน!"

หลังจากนั้นป้าอ้วนก็พูดขอบคุณอีกหลายประโยค เจียงชวนจึงส่งเธอกลับไป

พูดตามตรง นิสัยของสวีฉางจื่อและป้าอ้วนถือว่าดีมาก

แม้ชีวิตจะยากจนข้นแค้น แต่พวกเขาก็เป็นคนซื่อสัตย์ ไม่ใช่พวกชอบเอาเปรียบใคร และไม่เคยชอบนินทาว่าร้ายลับหลัง

คนแบบนี้ เจียงชวนมองว่าน่าจะเป็นประโยชน์ในอนาคต

ถึงตอนนี้เขาจะเช่าแค่เรือผุๆ ลำหนึ่ง แต่อนาคตยังไงก็ต้องซื้อเรือเป็นของตัวเอง เมื่อถึงตอนนั้นเรือลำใหญ่ขึ้น งานก็เยอะขึ้น แค่สามคนนี้ยังไงก็ทำไม่ทันแน่นอน

ดังนั้นจึงจำเป็นต้องคัดเลือกคนที่นิสัยไว้ใจได้และซื่อสัตย์ต่อเขาเอาไว้ก่อน