บทที่ 60 ดำดิ่งลงทะเล! บุกรังของกุ้งมังกร

หลังจากจัดการมื้อเช้าแบบง่ายๆ ให้ตัวเองกับเล่อเล่อกินเสร็จ เจียงชวนก็เริ่มรู้สึกเบื่อๆ ขึ้นมา

“ไปแถวชายหาดดูหน่อยดีกว่า! วันนี้ไปดำน้ำคนเดียวได้ ลองดูว่าจะหาของดีๆ ได้ไหม ถือโอกาสหาพวกสัตว์ทะเลที่ทำพันธสัญญาได้ไปด้วยเลย”

ครู่ต่อมา เจียงชวนก็ตัดสินใจได้ อยู่บ้านเฉยๆ ก็น่าเบื่อเหมือนกัน

จากนั้นเขาก็ขับรถสามล้อของตัวเอง พร้อมพกถุงตาข่ายสองใบกับสวิงช้อนปลาติดไปด้วย เล่อเล่อกระโดดขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับอย่างรู้งาน

ขับรถไปประมาณชั่วโมงกว่าๆ จนกระทั่งรอบข้างไม่มีวี่แววของชาวบ้านที่มาเก็บของทะเลแล้ว เจียงชวนถึงจอดรถ

เขามาถึงโขดหินริมหน้าผาสูงประมาณสองเมตรแห่งหนึ่ง

คลื่นทะเลวันนี้สงบมาก ดูแล้วไม่เห็นจะมีอันตรายอะไร

ส่วนเล่อเล่อมองเจียงชวนด้วยสีหน้ามึนงง

“เล่อเล่อ อยากดูฉันเล่นมายากลเจ๋งๆ ไหม?” เจียงชวนก้มหน้าลงไปมองเล่อเล่อ มุมปากยกยิ้มกวนๆ

“โฮ่งๆ…” เล่อเล่อส่งเสียงร้องตามสัญชาตญาณ แล้วส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง

“ไม่ดู ก็ต้องดู…”

เจียงชวนยิ้มกว้าง คว้าตัวเล่อเล่อขึ้นมา “ต่อไปนี้ขอเชิญรับชมมายากลระดับเทพ มายากลหมาลอยฟ้าและเล่อเล่อหายตัว”

พูดจบก็โยนเล่อเล่อลงทะเลไปทันที

หมาส่วนใหญ่ว่ายน้ำเป็นแต่กำเนิดอยู่แล้ว ส่วนเล่อเล่อที่ใช้ชีวิตในหมู่บ้านชาวประมงมาเป็นสิบปี เรื่องว่ายน้ำน่ะเหรอ… สบายมาก ที่ครั้งก่อนเมาเรือ ก็น่าจะเป็นเพราะไม่ได้ขึ้นเรือมานานเหมือนกับเจียงชวน เลยรู้สึกไม่ชินน่ะสิ

“โฮ่งๆ…”

เล่อเล่อที่ถูกโยนลงไปเริ่มเห่าเสียงหลง ตอนที่มันหันกลับมามองเจียงชวน เจียงชวนอ่านจากสายตาของมันได้ชัดเจนเลยว่า 'ไอ้เจ้านายตัวแสบ'

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ! ฉันก็กำลังจะลงไปแล้ว…”

พูดจบ เจียงชวนก็กระโดดพุ่งตัวลงน้ำไปทันที

เมื่อครู่เขาดูมาแล้ว น้ำข้างล่างค่อนข้างลึกและไม่มีโขดหินแหลมคม ถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ ยังไงซะสายตาของเขาตอนนี้ก็เหนือกว่าคนทั่วไปมาก มองเห็นได้ชัดแจ๋วอยู่แล้ว ถ้าไม่มีความมั่นใจ 100% เขาคงไม่กล้าทำแบบนี้หรอก ขืนหัวไปโขกเข้ากับโขดหินเข้าล่ะก็ คงได้จบเรื่องแบบแฮปปี้เอนดิ้งกันพอดี…

แถวนี้ระดับน้ำไม่ได้ลึกมาก แนวปะการังอยู่ลึกประมาณ 20 เมตรเห็นจะได้ ในทะเลตื้นๆ แบบนี้ ปกติจะหาของทะเลหายากเจอได้ยาก

เจียงชวนไม่ได้รีบร้อน เริ่มแหวกว่ายอย่างอิสระในท้องทะเล นาทีนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นปลาตัวหนึ่งที่ไร้ความกังวล แหวกว่ายในทะเลอย่างมีความสุข ไม่ถูกจำกัดหรือผูกมัดด้วยอะไรทั้งนั้น

ตอนแรกเล่อเล่อก็ดำน้ำตามลงมาด้วย แต่ไม่กี่นาทีต่อมามันก็ว่ายกลับขึ้นฝั่งไปอย่างว่าง่าย…

เวลาผ่านไปทีละนาที

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เจียงชวนก็เก็บหอยสังข์แมงมุมและหอยสังข์หกหนามได้หลายตัว

นอกจากนั้น เมื่อกี้ยังเจอพวกปลาตัวเล็กๆ สีสันฉูดฉาดเยอะแยะ ปลาพวกนี้เอาไปเป็นปลาสวยงามก็ไม่เลว แต่ถ้าจะกินละก็ รสชาติธรรมดามาก แถมตัวยังเล็กกระจิ๋วหลิว เนื้อแทบไม่มี เจียงชวนเลยไม่ค่อยสนใจปลาพวกนี้เท่าไหร่

ไม่นานเขาก็ว่ายมาถึงเขตน้ำลึก ตรงนี้ระดับน้ำลึกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อุณหภูมิใต้ทะเลเริ่มต่ำลง แรงดันที่รู้สึกได้ก็เริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

“เฮ้ย! ในแนวปะการังตรงนั้นมีหนวดกุ้งมังกรโผล่ออกมาเต็มเลย”

ขณะที่กำลังว่ายต่อไปข้างหน้า เจียงชวนก็เห็นหนวดกุ้งมังกรจำนวนมากในแนวปะการังไม่ไกลนัก หนวดพวกนี้ไม่ได้ยาวเหมือนกุ้งมังกรเจ็ดสีตัวก่อนหน้านี้ ยาวแค่ประมาณ 40-50 เซนติเมตรเท่านั้น

ลำตัวส่วนใหญ่ถูกซ่อนไว้ในแนวปะการัง

วิธีการซ่อนตัวแบบนี้อาจจะได้ผลกับสัตว์ทะเลตัวอื่น แต่สำหรับมนุษย์อย่างเราๆ วิธีนี้ไม่ต่างอะไรกับปิดหูขโมยกระดิ่งเลย แค่เอาตัวกับก้นมุดเข้าไปในปะการัง แต่ดันโผล่หนวดกุ้งมังกรอันสำคัญที่สุดออกมา นี่มันชัดเจนว่ากำลังยั่วยวนเจียงชวนอยู่ชัดๆ ว่า 'มาสิพ่อรูปหล่อ มาเล่นกับฉันสิ…'

เจียงชวนที่เจอแบบนี้จะทนไหวได้ไง

เขาว่ายเข้าไปหาทันที แล้วคว้าหนวดกุ้งที่ยาวที่สุดสองเส้นเอาไว้ ก่อนจะลากกุ้งมังกรออกมาจากแนวปะการังอย่างชำนาญ

พอตกใจ กุ้งมังกรก็เริ่มดิ้นพล่าน แต่ตอนนี้คงสายเกินไปแล้ว กุ้งตัวนี้น่าจะหนักประมาณสองชั่ง แม้จะเทียบกุ้งมังกรเจ็ดสีตัวก่อนไม่ได้ แต่กุ้งไซส์ขนาดนี้ก็นับว่าหาได้ยากพอสมควร

“อ๋อกุ้งมังกรทรายนี่เอง! นึกว่าเจอกุ้งมังกรเจ็ดสีอีกซะแล้ว!”

เจียงชวนมองกุ้งมังกรที่กำลังดิ้นอยู่ในมือด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

กุ้งมังกรทราย หรือที่เรียกกันว่ากุ้งมังกรลายหินอ่อน กุ้งชนิดนี้มีสีเขียวเข้ม มีลวดลายสีขาวดำสลับกัน เปลือกหัวมีลายจุดสีดำ หนวดกุ้งสีขาว ขาทั้งแปดเป็นสีฟ้าชัดเจนแถมมีลายเส้นสีขาวด้วย ตามปล้องท้องแต่ละปล้องจะมีขอบสีฟ้าและเส้นสีขาว โดยปกติแล้วกุ้งมังกรทรายจะชุกชุมที่สุดในช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งเป็นช่วงที่รสชาติอร่อยที่สุด

เนื้อกุ้งมังกรทรายมีสีขาวใสราวกับหิมะ รสชาติหวานกรอบ อร่อยมาก เหมาะที่สุดที่จะนำมาทำเป็นซาชิมิแบบออริจินัล แน่นอนว่าเนื้อกุ้งมังกรหวานๆ ยังเอาไปทำเมนูอื่นได้อีก เช่น เมนูต้มง่ายๆ ก็อร่อย หรือจะเป็นเมนูยอดฮิตอย่างกุ้งมังกรอบชีส กุ้งมังกรย่างกระเทียม และอื่นๆ อีกมากมาย…

แม้รสชาติและราคาจะสู้กุ้งมังกรเจ็ดสีไม่ได้ แต่มันก็นับว่าเป็นหนึ่งในสุดยอดของกุ้งมังกรแล้ว ราคาต่อชั่งจะอยู่ที่ประมาณ 200 ถึง 300 หยวน แน่นอนว่าราคานี้มักจะเป็นกุ้งมังกรทรายไซส์เล็ก แต่ตัวที่อยู่ในมือเขานี้ ราคาต้องไม่เท่านี้แน่ กุ้งมังกรที่มีน้ำหนักเกินสองชั่งขึ้นไป โดยปกติแล้วจะคิดราคาเป็นตัว

“ช่างเถอะ ถึงจะไม่ใช่กุ้งมังกรเจ็ดสี แต่โชคดีที่แถบนี้มีกุ้งมังกรทรายเยอะมาก น่าจะจับได้สักหลายสิบชั่ง กลับไปคงขายได้หลายหมื่นหยวนอยู่…”

หลังจากปลอบใจตัวเองในใจเสร็จ เจียงชวนก็เริ่มลงมือจับกุ้งมังกรต่อทันที กุ้งมังกรส่วนใหญ่มันค่อนข้างเชื่องช้า แทบไม่ตอบสนองอะไรเลยก็ถูกเจียงชวนจับได้แล้ว แน่นอนว่าเรื่องนี้คงมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับการที่ร่างกายของเจียงชวนถูกหยดน้ำสีทองเสริมพลังให้

“คุณพระ! นี่มันเยอะเกินไปแล้ว วันนี้ฉันมาเจอแหล่งกุ้งมังกรทรายเข้าหรือไงเนี่ย?”

ผ่านไปสิบกว่านาที เจียงชวนก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ ในซอกหลืบและรูต่างๆ ของแนวปะการังบริเวณนี้ แทบทุกจุดมีกุ้งมังกรทรายอยู่ มันเยอะเกินไป เยอะจนเก็บไม่ไหว เก็บเท่าไหร่ก็ไม่หมด แถมแต่ละตัวไซส์ก็ไม่เล็กเลย เจียงชวนเข้าใจดีว่าเรื่องนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกับตัวช่วยพิเศษของเขาแน่นอน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงเจียงชวนจะยุ่งจนหัวหมุน แต่ในใจกลับมีความสุขสุดๆ ต้องรู้ไว้ว่ากุ้งมังกรแต่ละตัวนี่คือเงินสดกองโตทั้งนั้น

พอเห็นว่าถุงตาข่ายข้างซ้ายเริ่มเต็ม เจียงชวนก็แกะถุงตาข่ายข้างขวาออกมา แล้วเริ่มยัดกุ้งมังกรใส่ลงไปแบบไม่ยั้ง กุ้งมังกรจำนวนมากเบียดกันอยู่ในถุงตาข่ายแบบนี้ การที่มันจะเสียหายบ้างก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ช่างเถอะ ปริมาณเยอะขนาดนี้ เขาไม่สนใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นหรอก