ตอนที่ 61 โปรเพียว ๆ นี่แหละถึงตายที่สุด!

ไม่... ไม่ใช่...

ในหัวของโซลิซาพลันมีความคิดหนึ่งแวบผ่านเข้ามา

เธอนึกออกแล้ว

ปืนกระบอกนี้... เคยผ่านมือจางหย่วนมาแล้ว!

ผู้ชายคนนั้นติดตั้งสิ่งที่เรียกว่า "โมดูลช่วยปรับวิถีกระสุน" เข้าไปในตัวปืน

ก่อนลงมือลอบสังหาร เธอยังแค่นยิ้มเยาะเย้ยมันอยู่เลย

แต่ตอนนี้...

หัวใจของโซลิซาเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

หรือว่า...

หรือจะไม่ใช่เพราะฝีมือยิงปืนของฉันทะลุขีดจำกัด แต่เป็นเพราะของที่ผู้ชายคนนั้นบอกว่าอัปเกรดให้... มันได้ผลจริง ๆ?

มันสามารถปรับวิถีกระสุนอย่างละเอียดได้เองโดยอัตโนมัติ ตามความเร็วลม ความชื้น และระยะทาง ในเสี้ยววินาทีที่กระสุนพุ่งพ้นลำกล้องจริง ๆ งั้นหรือ?

ไม่มีเวลาให้คิดทบทวนแล้ว

สมองของโซลิซาสั่งการในทันที

ถอนตัว!

ด้านหลังป่าไผ่ที่อยู่ไกลออกไป มีลำแสงจากไฟฉายสว่างวาบขึ้นมาแล้ว

ลำแสงเหล่านั้นท่ามกลางสายฝนที่เทลงมาอย่างหนัก ราวกับคมดาบที่กวัดแกว่งอย่างสับสน กำลังกรีดผ่าความมืดมิด

และบีบกระชั้นชิดเข้ามายังทิศทางที่เธออยู่ด้วยความรวดเร็ว

พวกบอดี้การ์ดของนิโคลัสตามมาแล้ว

โซลิซาไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เธอถอดแยกชิ้นส่วนปืนสไนเปอร์ในมืออย่างรวดเร็ว

ลำกล้อง กล้องเล็ง พานท้าย...

ชิ้นส่วนอันเย็นเยียบถูกเธอเก็บกลับเข้าไปในกล่องกีตาร์ทีละชิ้น

กริ๊ก

เมื่อปิดตัวล็อกกล่องปืน เธอก็ไถลตัวลงมาจากต้นไม้โบราณที่เปียกลื่นอย่างไร้สุ้มเสียง

จังหวะที่เท้าแตะพื้น แทบไม่มีน้ำกระเซ็นเลยด้วยซ้ำ

เธอไม่หันกลับไปมอง

อาศัยความมืดและพายุฝนเป็นสิ่งกำบัง

เธอย่อตัวต่ำลง แล้วเร่งลอบเร้นมุ่งหน้ากลับไปยังที่พักของตัวเองในหนานชิงหยาจวีอย่างรวดเร็ว

...

ไม่กี่นาทีต่อมา

"หัวหน้า! ตรงนี้ครับ!"

"เสียงปืนเมื่อกี้ ดังมาจากบนต้นไม้นี้ครับ!"

บอดี้การ์ดตาแดงก่ำสองคนพาหน่วยรักษาความปลอดภัยกลุ่มหนึ่ง พุ่งเข้ามาถึงใต้ต้นไม้โบราณในที่สุด

พวกเขาสาดไฟฉายกราดไปทั่วพุ่มไม้ขนาดใหญ่ พยายามหาตัวสไนเปอร์บัดซบนั่นให้เจอ

ทว่า นอกจากใบไม้ที่สั่นไหวส่งเสียงซ่าเพราะลมกรรโชกแรงแล้ว ก็ไม่มีอะไรเลย

"คนล่ะ?"

"หนีไปแล้วเหรอ?"

"ค้นให้ทั่ว! ปูพรมค้นทุกตารางนิ้ว! มันต้องหนีไปได้ไม่ไกลแน่!"

หัวหน้าบอดี้การ์ดคำรามลั่น น้ำเสียงแทบจะคุ้มคลั่งท่ามกลางสายฝน

แต่ฝนตกหนักเกินไป

ร่องรอยใด ๆ ที่อาจหลงเหลืออยู่ ล้วนถูกชะล้างจนหมดจดตั้งแต่แรกแล้ว

พวกเขาคว้าน้ำเหลวอย่างแน่นอน

...

อีกด้านหนึ่ง

โซลิซากำลังเคลื่อนตัวผ่านป่ามืดอย่างรวดเร็ว

น้ำฝนไหลรินลงมาจากใบหน้าอย่างต่อเนื่อง แต่แววตาของเธอกลับสว่างไสวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในหัวยังคงก้องไปด้วยเสียงปืนนัดที่สามอันน่าเหลือเชื่อนั้น

เป็นเพราะ "โมดูลช่วยปรับวิถีกระสุน" นั่นจริง ๆ หรือ?

อุปกรณ์ชิ้นเล็ก ๆ ที่เธอเคยดูแคลน มีพลังเปลี่ยนสิ่งธรรมดาให้กลายเป็นปาฏิหาริย์ได้จริง ๆ งั้นหรือ?

เธอต้องการการพิสูจน์

ทันใดนั้นเอง

ฝีเท้าของเธอก็ชะงักลงกะทันหัน

ห่างออกไปไม่ไกลด้านหน้า มีเงาร่างสีดำสองร่างขวางทางอยู่

คือบอดี้การ์ดสองคนที่เคยมองสำรวจเธอด้วยสายตาระแวงก่อนหน้านี้นั่นเอง

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาแยกตัวออกมาจากกลุ่มใหญ่ คิดจะโอบล้อมมาจากอีกทิศทางหนึ่ง

ในเวลานี้ พวกเขาก็สังเกตเห็นโซลิซาเช่นกัน

"หยุดนะ!"

"ใครน่ะ!"

ทั้งสองตะคอกเสียงกร้าว พร้อมกับยกปืนในมือขึ้นมาทันที

วินาทีที่เห็นใบหน้าของโซลิซา ม่านตาของบอดี้การ์ดคนหนึ่งก็หดเกร็งอย่างรุนแรง

"มึงนี่เอง!"

เขานึกออกแล้ว

ยัยผู้หญิงคนนี้น่าสงสัยมาก!

ทว่า

การเคลื่อนไหวของโซลิซากลับไวกว่าความคิดของเขา

ก่อนที่อีกฝ่ายจะจำเธอได้เพียงเสี้ยววินาที เธอก็ย่อตัวลงและเปิดกล่องปืนออกแล้ว

ประกอบ

ขึ้นลำ

ยกปืน

เล็ง

ทุกขั้นตอนลื่นไหลเป็นเนื้อเดียว รวดเร็วเสียจนสายตาแทบจับไม่ทัน

บอดี้การ์ดสองคนนั้นยังไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงพกกล่องทรงยาวติดตัวมาด้วย

วินาทีถัดมา

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นเป็นครั้งที่สี่!

กระสุนพุ่งแหวกอากาศออกจากลำกล้อง

การเคลื่อนไหวของบอดี้การ์ดคนหนึ่งหยุดชะงักลงทันที

บนหว่างคิ้วของเขามีรูกระสุนเปื้อนเลือดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรู ร่างล้มหงายหลังตึงลงไปตรง ๆ

บอดี้การ์ดอีกคนตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

เขาคิดไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าท่ามกลางพายุฝนขนาดนี้ ในสภาพแวดล้อมที่แทบไม่มีแสงสว่าง อีกฝ่ายยิงได้อย่างแม่นยำขนาดนี้ได้อย่างไร!

นี่มันผีพรายหรือยังไงกัน?

ความหวาดกลัวเข้าบีบรัดหัวใจของเขา

เขาตั้งสติเหนี่ยวไกเพื่อยิงตอบโต้โดยสัญชาตญาณ

ปัง!

เสียงปืนนัดที่ห้าดังขึ้น

โลกของเขาพลันดับวูบสู่ความมืดมิดชั่วนิรันดร์เช่นกัน

โซลิซาค่อย ๆ ลดปืนสไนเปอร์ลง หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง

เธอมองผ่านลำกล้องเล็งไปยังร่างสองร่างที่ล้มจมกองโคลน เลือดในกายพลันเดือดพล่านราวกับลุกเป็นไฟ

เป็นเรื่องจริง...

มันเป็นเรื่องจริงจริง ๆ ด้วย!

สองนัดเมื่อครู่นี้ เธอแทบไม่ได้คำนวณอย่างละเอียดแม่นยำเลยด้วยซ้ำ

เธอเหนี่ยวไกออกไปโดยอาศัยเพียงความรู้สึกและสัญชาตญาณล้วน ๆ

แต่ผลลัพธ์ที่ได้...

ยังคงปลิดชีพได้ในสองนัดเหมือนเดิม!

ปืนกระบอกนี้... ไม่สิ มอดูลในปืนกระบอกนี้ ได้เปลี่ยนเธอให้กลายเป็น "พระเจ้า" ไปแล้วจริง ๆ!

โซลิซาเก็บปืนสไนเปอร์แล้วสาวเท้าเร็วรี่ไปข้างศพ

เธอไม่ได้เหลือบมองศพแม้แต่น้อย เพียงแค่ก้มตัวลงเก็บปืนพกกระบอกหนึ่งขึ้นมาเหน็บไว้ที่ด้านหลังเอว

เมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จ เธอก็กลืนหายเข้าไปในความมืดมิดอีกครั้ง

...

ไม่กี่นาทีต่อมา โซลิซาก็กลับมาถึงที่พักของตัวเอง

เธอปิดประตูหน้าต่างอย่างคล่องแคล่วและรูดม่านปิดสนิท

จากนั้นจึงนำปืนสไนเปอร์ที่สร้างปาฏิหาริย์กระบอกนั้น รวมถึงปืนพกที่เพิ่งยึดมาได้ ซ่อนเข้าไปในช่องลับส่วนที่ลึกที่สุดของตู้เสื้อผ้าพร้อมกัน

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เธอจึงเดินเข้าห้องน้ำแล้วเปิดฝักบัว

สายน้ำอุ่นชะล้างเรือนร่าง ทั้งยังช่วยชะล้างความตกตะลึงจนหมดสิ้น

ครั้นเธอเปลี่ยนมาสวมชุดนอนแห้งสบายเดินออกมาจากห้องน้ำ พายุฝนด้านนอกหน้าต่างก็ซาลงไปมากโดยไม่รู้ตัว

ทว่าในเวลานี้ ณ หนานชิงหยาจวี ความโกลาหลที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

...

"คุณวิลเลียม? คุณวิลเลียม? ได้ยินแล้วตอบด้วย!"

"ติดต่อไม่ได้! เครื่องสื่อสารของคุณวิลเลียมไม่มีการตอบรับเลย!"

พวกบอดี้การ์ดที่หาตัวคนร้ายไม่พบ ในที่สุดก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ

เมื่อพวกเขารีบร้อนกลับมาที่ห้องจัดเลี้ยง ก็ต้องตกตะลึงตาค้างกับภาพตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง

นิโคลัส

ฮันส์

วิลเลียม

บุคคลระดับบิ๊กทั้งสามคน ต่างนอนจมกองเลือด ร่างกายเย็นชืดไปนานแล้ว

"บอส!"

"คุณวิลเลียม!"

ลูกน้องของฮันส์และบอดี้การ์ดของนิโคลัสต่างพากันสติแตก

หัวหน้าบอดี้การ์ดมือไม้สั่นเทา กดโทรศัพท์ต่อไปยังแผนกต้อนรับของหนานชิงหยาจวี

"มีคนตาย! ที่นี่มีคนตาย! รีบแจ้งตำรวจเร็วเข้า! ปิดล้อมโครงการทั้งหมดเดี๋ยวนี้!"

ข่าวนี้เปรียบเสมือนระเบิดที่จุดชนวนตูมตามไปทั่วทั้งหนานชิงหยาจวีในทันที

เสียงปืน!

มือสังหาร!

คนระดับบิ๊กตายไปถึงสามคน!

ผู้พักอาศัยที่นี่ล้วนเป็นผู้มีอันจะกินหรือไม่ก็ผู้มีอำนาจบารมี ในเวลานี้ทุกคนต่างตกอยู่ในความตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด

"ฉันจะออกไปจากที่นี่! เดี๋ยวนี้เลย!"

"ปล่อยฉันออกไป! ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว!"

"รถ! รถของฉันอยู่ที่ไหน!"

ทุกคนต่างแห่กันไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับราวกับคนบ้าคลั่ง เรียกร้องจะออกไปจากแดนอันตรายแห่งนี้ทันที

ระบบรักษาความปลอดภัยของหนานชิงหยาจวีเป็นอัมพาตลงอย่างสิ้นเชิงท่ามกลางความแตกตื่นของผู้คน

ไม่มีใครกล้าขัดขวางมหาเศรษฐีที่กำลังขวัญผวาเหล่านี้

โซลิซาเปลี่ยนมาสวมชุดลำลองธรรมดา สวมหมวกแก๊ป แล้วเดินกลืนเข้าไปในคลื่นฝูงชนที่กำลังโกลาหล

เธอก้มหน้า ก้าวเท้าอย่างมั่นคงสม่ำเสมอ ดูเหมือนผู้พักอาศัยธรรมดาคนหนึ่งที่ตกใจกลัวจนลนลาน

ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย

เธอเดินผ่านล็อบบี้ไปได้อย่างราบรื่น ปะปนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่กำลังหวีดร้อง ค่อย ๆ ก้าวตรงไปยังประตูใหญ่ของโครงการทีละก้าว

ราตรีเริ่มจางหาย ขอบฟ้าปรากฏแสงเงินแสงทองรำไร

โซลิซาเงยหน้าขึ้น มองดูประตูบานใหญ่ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอิสรภาพและความปลอดภัย

มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น