ตอนที่ 62 ฝีมือยิงปืนติดๆ ดับๆ

วันต่อมา ท้องฟ้าสว่างโร่

ความตื่นตระหนกตลอดทั้งคืนดูเหมือนจะถูกกดทับเอาไว้ชั่วคราวเมื่อรุ่งอรุณมาเยือน

ทว่าแวดวงชนชั้นสูงในเมืองฮั่นเจียงกลับเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในหนานชิงหยาจวี

อย่างไรก็ตาม โซลิซาผู้เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด กลับทำราวกับตัวเองเป็นแค่คนนอก

เธอขับรถพานาเมร่าสีดำคันใหม่เอี่ยม มุ่งหน้าออกจากตัวเมืองฮั่นเจียงอย่างราบเรียบ

ตัวรถแล่นไปทางทิศตะวันตกเรื่อยๆ ห่างไกลจากความอึกทึกและความเจริญของเมืองหลวง จนกระทั่งเลี้ยวเข้าสู่ถนนบนเขาที่แทบไร้ผู้คนสัญจร

สองฟากถนนคือภูเขารกร้างทอดยาวเป็นระลอก พงหญ้าขึ้นรกชัฏ นอกจากนกที่บินโฉบผ่านไปมาเป็นครั้งคราวแล้ว ก็ไม่มีวี่แววของมนุษย์อีกเลย

ที่นี่คือสนามทดลองที่เธอคัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน

สถานที่ที่จะไม่มีใครมารบกวนอย่างเด็ดขาด

หลังจากจอดรถบนลานโล่งที่ค่อนข้างราบเรียบ โซลิซาก็ดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูรถก้าวออกมา

อากาศยามเช้ากลางหุบเขาเจือความเย็นยะเยือก ปะปนด้วยกลิ่นสดชื่นของไอดินและใบหญ้า

มันช่วยให้สมองที่ค่อนข้างตื้อตันจากการอดนอนทั้งคืนของเธอ ปลอดโปร่งขึ้นมาก

เธอไม่ได้รีบร้อนลงมือ แต่พิงเข้ากับประตูรถแล้วจุดบุหรี่สำหรับผู้หญิงขึ้นมามวนหนึ่ง

ควันบุหรี่สีขาวลอยอบอวลจนใบหน้าของเธอดูเลือนราง

นัดยิงไม่กี่นัดเมื่อคืนนี้ สร้างแรงสะเทือนใจให้เธอมากกว่าการสังหารบุคคลสำคัญทั้งสามคนไปไกลโข

ความรู้สึกที่ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับอาวุธปืน จนกลายร่างเป็นผู้คุมความตายนั้น ทำให้เธอหลงใหล และทำให้เธอรู้สึก... หวาดกลัว

เธอต้องหาคำตอบให้ชัดเจนว่า นั่นเป็นแค่การยิงเข้าเป้าเหนือระดับตามอารมณ์ชั่ววูบ หรือเป็นผลงานจากโมดูลลึกลับชิ้นนั้นกันแน่

บุหรี่มวนนั้นมอดดับลง

โซลิซาขยี้ก้นบุหรี่จนดับ แววตากลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง

เธอเดินไปที่กระโปรงหลังรถแล้วเปิดออก

ด้านในไม่มีสารพัดอาวุธอย่างที่คิด มีเพียงโต๊ะพับหนึ่งตัวกับกล่องเครื่องมือธรรมดาไม่กี่กล่อง

เธอยกโต๊ะพับออกมา กางมันออก แล้ววางไว้ตรงจุดที่ห่างออกไปข้างหน้าราวยี่สิบเมตร

ระยะนี้ถือเป็นระยะคลาสสิกสำหรับการยิงปืนพก

ระยะไม่ไกล แต่ต้องการความแม่นยำสูงมาก

จากนั้น เธอก็หยิบก้อนอิฐขนาดพอเหมาะสองก้อนขึ้นมาจากพื้น วางลงบนหน้าโต๊ะ

สุดท้าย เธอหยิบ... ไข่ไก่ฟองหนึ่ง ออกมาจากกล่องกันกระแทกแบบพิเศษ

ไข่ไก่ถูกเธอวางไว้ระหว่างก้อนอิฐทั้งสองก้อน ท่ามกลางฉากหลังที่เป็นป่าเขารกร้าง มันจึงดูแปลกแยกสะดุดตาอย่างยิ่ง

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอถึงเดินกลับมาที่ข้างรถ ชักปืนพกที่ยึดมาจากบอดี้การ์ดออกจากด้านหลังเอว

สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะ ทำให้ความคิดที่สับสนวุ่นวายของเธอสงบลงอย่างสิ้นเชิง

เธอคือนักฆ่า

สำหรับเธอแล้ว ปืนก็คือส่วนขยายของร่างกาย

เธอควบคุมกล้ามเนื้อทุกมัดและทุกปฏิกิริยาตอบสนองของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์

เช่นเดียวกัน เธอก็เข้าใจประสิทธิภาพและความแตกต่างเพียงเล็กน้อยของปืนทุกกระบอกที่ใช้เป็นอย่างดี

เธอจำได้แม่นยำว่า ด้วยระดับฝีมือยิงปืนในปัจจุบันของตน หากใช้ปืนพกประจำการที่ไม่คุ้นมือกระบอกนี้

ยิงไข่ไก่ที่ระยะยี่สิบเมตร

ห้านัด อย่างมากที่สุดคงเข้าเป้าแค่สองครั้ง

นี่ถือเป็นระดับของมือปืนชั้นยอดแล้ว

แต่เมื่อคืนนี้ เธอใช้ปืนสไนเปอร์ลำกล้องใหญ่ที่ควบคุมยากกว่ามาก

ปลิดชีพคนไปถึงสามคนจากระยะไกลนับพันเมตร

เรื่องนี้มันผิดตรรกะสิ้นดี!

ดังนั้น เธอจึงตั้งเกณฑ์การพิสูจน์ขึ้นมาข้อหนึ่ง

ถ้าวันนี้ เธอใช้ปืนพกธรรมดากระบอกนี้ ยิงห้านัดแล้วเข้าเป้าได้สามครั้ง หรือมากกว่านั้น

นั่นก็พิสูจน์ได้ว่า ฝีมือยิงปืนของเธอได้เกิดการก้าวกระโดดขึ้นอย่างก้าวกระโดด ภายใต้สถานการณ์บางอย่างที่เธอเองก็ไม่รู้

ปาฏิหาริย์เมื่อคืนมาจากตัวเธอเอง

แต่ถ้า... จำนวนนัดที่เข้าเป้ายังคงเป็นสองครั้ง หรือน้อยกว่านั้น

นั่นก็หมายความว่า ตัวเธอไม่ได้มีความเปลี่ยนแปลงอะไรเลย

ความสามารถดั่ง "เทพ" นั่น มาจากปืนสไนเปอร์กระบอกนั้นล้วนๆ

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ มาจากฟังก์ชันที่ได้รับการอัปเกรดในปืนสไนเปอร์กระบอกนั้น

โซลิซาสูดหายใจเข้าลึก ยกปืนพกขึ้นมา

เธอปลดเซฟ ขึ้นลำกล้อง

ลมหายใจของเธอเริ่มราบเรียบ จังหวะการเต้นของหัวใจก็ดูเหมือนจะช้าลงตามไปด้วย

ทั่วทั้งโลก ราวกับเหลือเพียงแค่เธอ ปืนในมือ และไข่ไก่ฟองนั้นที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตร

เธอไม่ได้ลั่นไกในทันที แต่คงท่วงท่านี้ไว้เพื่อสัมผัสสิ่งรอบตัว

ความเร็วลม ศูนย์จุดสาม

ความชื้น ร้อยละเจ็ดสิบห้า

ความมั่นคงของกล้ามเนื้อแขน สมบูรณ์แบบ

แรงเหนี่ยวไกที่ต้องใช้ ราวๆ สองกิโลกรัม

ข้อมูลทั้งหมดผุดขึ้นมาในหัวของเธอทีละอย่าง

จากนั้น เธอก็เหนี่ยวไก

"ปัง!"

เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้น ฉีกกระชากความเงียบสงบของหุบเขา

ไข่ไก่ที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตรระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา

ไข่ขาวและไข่แดงผสมปนเปกับเศษเปลือกสีขาวกระเด็นกระจายไปทั่ว

นัดเดียวเข้าเป้า!

โซลิซาค่อยๆ ลดแขนลง ปลายกระบอกปืนยังมีควันสีจางลอยกรุ่น

หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่

โดนจริงๆ ด้วย!

ความตื่นเต้นสุดจะบรรยายแล่นผ่านทั่วสรรพางค์กายราวกับกระแสไฟฟ้า

หรือว่า... ฝีมือยิงปืนของฉันพัฒนาขึ้นแล้วจริงๆ?

ความรู้สึกมหัศจรรย์เหนือมนุษย์เมื่อคืนนั้นไม่ใช่ภาพลวงตาใช่ไหม?

ร่างกายของเธอเกิดการวิวัฒนาการบางอย่างขึ้น โดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวงั้นหรือ?

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็ไม่อาจระงับไว้ได้อีกต่อไป

แต่เธอก็ฝืนกดความตื่นเต้นนี้เอาไว้

ยิงโดนครั้งเดียว อาจเป็นแค่โชคช่วย

การทดสอบยังไม่จบลงแค่นี้

เธอเดินไปข้างหน้า หยิบไข่ไก่ออกมาจากกล่องกันกระแทกอีกฟอง แล้ววางมันลงระหว่างก้อนอิฐสองก้อนนั้นใหม่อีกครั้ง

พอกลับมายังตำแหน่งเดิม เธอก็ยกปืนขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เธอมีสมาธิยิ่งกว่าเดิม พยายามเลียนแบบความรู้สึกอันลึกล้ำเมื่อครู่นี้

การหายใจ การเต้นของหัวใจ การควบคุมกล้ามเนื้อ... ทุกอย่างเหมือนกับเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน

"ปัง!"

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด

กระสุนแหวกอากาศพุ่งออกไป

ทว่า ไข่ไก่ฟองนั้นยังคงตั้งนิ่งไม่ไหวติง

กระสุนพุ่งชนก้อนอิฐด้านข้าง เศษหินกระเด็นออกมาชิ้นเล็กๆ

พลาดเหรอ?

คิ้วของโซลิซาขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย

เป็นไปได้ยังไง?

เธอไม่ยอมเชื่อ

ต้องมีอะไรผิดพลาดตรงไหนแน่ๆ

เธอปรับท่ายืนใหม่ และเล็งเป้าอีกครั้ง

"ปัง!"

ผลลัพธ์ยังคงพลาดเป้า

คราวนี้นัดกระสุนไม่ได้แม้แต่จะเฉียดโดนก้อนอิฐ พุ่งหายเข้าไปในพงหญ้าด้านหลังโดยตรง

สีหน้าของโซลิซาเริ่มดูแย่ลง

ไม่ถูกต้องแล้ว

ความรู้สึกถึงการควบคุมอันแม่นยำเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

ตอนนี้ปืนกระบอกนี้ในมือเธอ ก็ไม่ต่างอะไรกับปืนธรรมดาทั่วไปเลยสักนิด

เธอสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง บังคับตัวเองให้สงบลง

นัดที่สี่!

"ปัง!"

ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม

ไข่ไก่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่อย่างไร้รอยขีดข่วน ราวกับกำลังเย้ยหยันในความไร้ความสามารถของเธอ

สี่นัด โดนแค่นัดเดียว!

นี่ถึงจะเป็นระดับปกติของเธอ... หรืออาจจะแย่กว่าระดับปกติเสียด้วยซ้ำ!

โซลิซาเงียบกริบไปโดยสิ้นเชิง

ที่ยิงโดนนัดแรกนั้น เป็นแค่ดวงล้วนๆ งั้นเหรอ?

แล้วปืนไม่กี่นัดที่ยิงได้มหัศจรรย์เมื่อคืน ก็เป็นแค่เรื่องของโชคชะตาอย่างนั้นหรือ?

เป็นไปไม่ได้!

ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

ความน่าจะเป็นแบบนั้น มันต่ำยิ่งกว่าถูกฟ้าผ่าสองรอบเสียอีก!

เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ได้ยิงนัดที่ห้าต่อในทันที

เธอมองดูปืนในมือ แล้วมองไปยังไข่ไก่ที่อยู่ไกลออกไป จมดิ่งสู่ห้วงความคิด

ปัญหามันอยู่ที่ตรงไหนกันแน่?

ทักษะ? สภาพร่างกาย? หรือว่า... เป็นอย่างอื่น?

ทันใดนั้น เธอก็ทำพฤติกรรมประหลาดออกมา

เธอหลับตาลง

ตัดขาดสิ่งรบกวนภายนอกทั้งหมดออกไป

เธอเริ่มย้อนนึกความทรงจำ

นึกย้อนไปถึงชั่วขณะก่อนที่จะเหนี่ยวไกที่หนานชิงหยาจวีเมื่อคืนนี้

ความรู้สึกแบบนั้น... ความรู้สึกที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับปืน เป้าหมายถูกล็อกไว้ในหัวโดยอัตโนมัติ...

ไม่มีความเร็วลม ไม่มีความชื้น ไม่มีการคำนวณที่ซับซ้อน

มีเพียงเป้าหมาย

กับความเชื่อมั่นว่าจะต้องโดนอย่างแน่นอน

ตอนนี้แหละ!

ในเสี้ยววินาทีที่ความรู้สึกนั้นผุดขึ้นมาในหัว โซลิซาก็ลืมตาขึ้นแล้วเหนี่ยวไกทันที!