ตอนที่ 66 เขาซ่อมจรวดได้จริง ๆ น่ะเหรอ

มุมปากของโซลิซาอดกระตุกไม่ได้

คำโฆษณาโม้สะบั้นหั่นแหลกแบบนี้ ปกติจะมีอยู่แค่หน้าร้านของพวกสิบแปดมงกุฎหรือไม่ก็คนบ้าเท่านั้น

ถ้าเป็นเมื่อวาน พอเห็นป้ายแบบนี้ เธอคงเหยียดยิ้มเยาะแล้วหันหลังเดินจากไปทันที

แต่ทว่าตอนนี้...

เธอกลับนึกถึงปืน M24 กระบอกนั้น

ระบบช่วยเล็งนั่นมันไม่ใช่เทคโนโลยีแล้ว

แต่มันคือศาสตร์มืดชัด ๆ!

ผู้ชายที่ครอบครอง "ศาสตร์มืด" ระดับนี้ได้ ป้ายหน้าร้านของเขาจะเขียนว่า "ซ่อมจรวด สร้างนิวเคลียร์"...

มันก็ดู... ไม่ได้เหลือเชื่อขนาดนั้นแล้วหรือเปล่า?

ความคิดอันพิลึกพิลั่นผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจโซลิซา

หรือว่า...

เขาจะซ่อมจรวดได้จริง ๆ?

เธอรู้สึกว่าโลกทัศน์ของตัวเองกำลังถูกผู้ชายคนนั้นทุบทำลายจนแตกละเอียดทีละนิด แล้วประกอบขึ้นมาใหม่

ขณะที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น

"เอี๊ยด——"

เสียงเบรกดังขึ้นในระยะไม่ไกล

โซลิซาได้สติในทันที เธอหันขวับไปมองตามเสียง

เห็นเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถจักรยานยนต์ไฟฟ้า

ในมือของเขายังถือกระเป๋าหิ้วใบหนึ่ง

นั่นคือจางหย่วนนั่นเอง

จางหย่วนก็เห็นเธอเช่นกัน

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ตัวโซลิซาเพียงวินาทีเดียว ก่อนจะเบนออกไป

เขาเดินมาหน้าประตูเหล็ก ล้วงเอากุญแจพวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ คลำหากุญแจดอกหนึ่งอย่างชำนาญ แล้วเสียบเข้าไปในรูกุญแจ

"แกร๊ก"

ปลดล็อกแล้ว

เขาจับที่จับประตูเหล็กแล้วบิดข้อมือ

ประตูเปิดออก จางหย่วนเปิดสวิตช์ไฟ

เผยให้เห็นสภาพภายในร้าน

"เข้ามาสิครับ"

จางหย่วนเบี่ยงตัว ผายมือทำท่า "เชิญ" ให้โซลิซา

โซลิซาสูดหายใจเข้าลึก กดความหวั่นไหวในใจลงไป แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน

ครั้งนี้ เธอไม่ได้สวมหน้ากากไวเปอร์นั่น

ใบหน้าอันประณีตงดงามจึงเผยออกมาให้เห็นเต็มตา

เธอต้องการเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ด้วยใบหน้าที่แท้จริง

นี่คือการแสดงท่าที

ท่าทีที่ต้องการจะพูดคุยอย่างเท่าเทียม หรือแม้กระทั่ง... อยากจะทำความรู้จัก

จางหย่วนไม่ได้ดูแปลกใจกับเรื่องนี้เลยสักนิด

เขาวางกระเป๋าในมือลงบนเก้าอี้ที่พอดูสะอาดตัวหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็หันกลับมามองเธอ

"นั่งสิครับ"

เขาชี้ไปที่เก้าอี้พลาสติกอีกตัวข้าง ๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมัน

"มีคำถามอะไร ตอนนี้ถามได้แล้วครับ"

โซลิซาไม่ได้นั่งลง

เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แล้วจ้องมองจางหย่วนอยู่อย่างนั้น

"M24 กระบอกนั้น"

"คุณทำอะไรกับมันกันแน่?"

"ทำไมรูปลักษณ์ภายนอกของมันถึงไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย แต่กลับมีความแม่นยำ... ในระดับที่เหลือเชื่อขนาดนั้นได้?"

"อุปกรณ์ชิ้นนั้น มีหลักการทำงานยังไงกันแน่?!"

เธอยิงคำถามรัวออกมาเป็นชุด

แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายอยากรู้อย่างรุนแรง

เธออยากรู้จริง ๆ

ทว่าเมื่อเผชิญกับการซักไซ้ของโซลิซา บนใบหน้าของจางหย่วนกลับไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ เลย

เขาเพียงแค่มองเธอ

มองดูนักฆ่าระดับพระกาฬคนนี้ ที่ตอนนี้กลับเหมือนเด็กน้อยขี้สงสัย แววตาคู่นั้นทอประกายความปรารถนาที่จะรู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้

น่าเสียดาย

เขายังคงมีหลักการของตัวเองอยู่

"ขอโทษด้วยครับ"

เสียงของจางหย่วนทำลายความเงียบงันภายในร้าน

"เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความลับทางการค้า ผมคงบอกไม่ได้ครับ"

ความลับทางการค้า?

โซลิซาอึ้งไป

เธอเคยคิดถึงความเป็นไปได้สารพัดรูปแบบ

คิดว่าจางหย่วนจะทำตัวลึกลับเข้าถึงยาก คิดว่าเขาจะยื่นเงื่อนไขสุดหิน หรือแม้กระทั่งจะเยาะเย้ยความไม่รู้ของเธอตรง ๆ

แต่เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า มันจะเป็นเหตุผล... ที่ทำให้เธอเถียงไม่ออกแบบนี้

นั่นสินะ

ความลับทางการค้า

สำหรับคนที่หากินด้วยฝีมือแล้ว คำว่าความลับทางการค้าสี่คำนี้ ก็คือกำแพงที่มั่นคงแข็งแกร่งที่สุด

ตัวเธอเองที่เป็นนักฆ่า ก็มีเรื่องลับมากมายที่ไม่สามารถบอกคนนอกได้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

หลังจากผิดหวังไปชั่ววูบ โซลิซาก็สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว

เธอสูดหายใจเข้าลึก ความกระหายใคร่รู้ในแววตาค่อย ๆ จางหายไป และกลับมามีเหตุผลอีกครั้ง

เธอรู้ดีว่าถ้ายังซักไซ้ต่อไป ก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา

ผู้ชายคนนี้ คาดเดายากยิ่งกว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

โซลิซาพยักหน้า

"ฉันเสียมารยาทไปเอง"

"ไม่ว่าจะยังไง ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ ค่ะ"

"ถ้าไม่มีอุปกรณ์ที่คุณดัดแปลงให้ ภารกิจของฉันก็คงจะล้มเหลวไปแล้ว"

เธอไม่ได้บอกว่าผลลัพธ์ของความล้มเหลวคืออะไร

แต่จางหย่วนเดาได้

สำหรับคนที่ใช้ชีวิตแขวนอยู่บนคมดาบแบบพวกเธอ ภารกิจล้มเหลวมักหมายถึงจุดจบของชีวิต

จางหย่วนโบกมือ น้ำเสียงฟังดูเหมือนกำลังคุยเรื่องงานตามปกติ

"ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ"

"คุณจ่ายเงิน ผมให้บริการ นี่เป็นการค้าที่ยุติธรรม"

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนเสริมว่า

"วันข้างหน้าถ้ามีอะไรพัง ไม่ว่าจะเป็นมือถือ คอมพิวเตอร์ หรือแม้แต่เรือบรรทุกเครื่องบินกับจรวด ก็มาหาผมได้ตลอดเวลานะครับ"

โซลิซา "..."

เรือบรรทุกเครื่องบินกับจรวดเนี่ยนะ?

หมอนี่เอาอีกแล้ว

ทว่าคราวนี้ เธอไม่ได้มองว่ามันเป็นแค่เรื่องล้อเล่นอีกต่อไป

คนที่ทำระบบช่วยเล็งออกมาได้เหนือชั้นขนาดนี้ ถ้าบอกว่าซ่อมเรือบรรทุกเครื่องบินได้ ความน่าเชื่อถือดูเหมือนจะ... สูงอยู่พอตัวเลยไม่ใช่หรือไง?

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

โซลิซามองใบหน้าอ่อนเยาว์ของจางหย่วน ความคิดในหัวแล่นพล่าน

จะกลับไปดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ?

ไม่ได้เด็ดขาด!

อุตส่าห์มีโอกาสได้พูดคุยกันต่อหน้าแบบนี้ทั้งที

ถ้าพลาดไปคราวนี้ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอเขาอีก

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ความอยากรู้อยากเห็นที่เธอมีต่อผู้ชายคนนี้พุ่งแตะจุดสูงสุดไปแล้ว

เธออยากรู้จักเขาให้มากขึ้น

โซลิซายกข้อมือขึ้น ดูเวลาบนนาฬิกา

เธอเอ่ยเสียงเบา

"ดึกขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย"

"คุณ... มีธุระที่ไหนต่อไหมคะ?"

จางหย่วนเลิกคิ้ว

มาแล้ว

ในใจเขารู้ทันแจ่มแจ้ง

คุยตั้งแต่เรื่องความลับทางการค้าลามไปถึงภารกิจล้มเหลว จากคำขอบคุณก็วกมาดูเวลา

ตามขั้นตอนชุดนี้ เจตนาชัดเจนแจ่มแจ้งสุด ๆ

นี่คิดจะตีสนิทกับตนสินะ

ต่อไปตามบท ก็ต้องเป็นประโยคคลาสสิกนั่นแล้วล่ะ

'เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ ฉันขอเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อได้ไหมคะ?'

เป็นไปตามคาดจริง ๆ

วินาทีต่อมา เสียงของโซลิซาก็ดังขึ้น

"ถ้าไม่รังเกียจ ฉันอยากเลี้ยงอาหารคุณสักมื้อ เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณจากใจจริงค่ะ"

จางหย่วนมองเธอ

ภายใต้แสงไฟ ดวงหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยริ้วแดงระเรื่อจาง ๆ คล้ายเพราะความประหม่า

มือสังหารสาวสวยระดับท็อปมาชวนไปกินข้าวด้วยตัวเอง

แบบนี้ใครจะต้านทานไหวกันล่ะ?

อย่างน้อยจางหย่วนก็ต้านไม่ไหวคนหนึ่งละ

ปฏิเสธสาวงาม ฟ้าผ่าตายห่า

นี่คือหนึ่งในคติประจำใจของเขา

"ได้สิครับ"

จางหย่วนตอบตกลงอย่างกระฉับกระเฉง

โซลิซาดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าเขาจะตอบรับอย่างง่ายดายปานนี้ แววตาจึงฉายประกายยินดีระคนประหลาดใจ

"งั้น... เราไปกันเลยไหมคะ?"

"ครับ"

จางหย่วนพยักหน้า ปิดไฟในร้านและดึงประตูปิดลงมา

"แกร๊ก"

เขาหมุนตัวก้าวตามโซลิซาไป

คนทั้งสองเดินอยู่ในลานจอดรถใต้ดิน

รองเท้าส้นสูงของโซลิซากระทบพื้น ส่งเสียง "ตึก... ตึก... ตึก..." ดังกังวานชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบสงัด

เธอพาจางหย่วนเดินตรงไปจนถึงหน้ารถสปอร์ตซีดานคันหนึ่ง

เส้นสายตัวถังเฉียบคม พลิ้วไหว สง่างามและเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง

ปอร์เช่ พานาเมร่า

จางหย่วนปราดตาเดียวก็จำรถคันนี้ได้

ราคาออกศูนย์รวมเบ็ดเสร็จไม่มีทางต่ำกว่าล้านปลาย ๆ แน่นอน

จิ๊ ๆ

อาชีพนักฆ่านี่รายได้ดีจริง ๆ

โซลิซากดรีโมต กุญแจรถส่งเสียงร้องสั้น ๆ พร้อมไฟหน้าที่กะพริบตอบรับ

เธอเปิดประตูฝั่งคนขับ แล้วหันกลับมามองจางหย่วน

"เรานั่งรถฉันไปกันนะคะ?"

จางหย่วนแบมือยักไหล่

"ไม่งั้นล่ะครับ? สกูตเตอร์ไฟฟ้าบุโรทั่งของผมซ้อนสองไม่ไหวหรอก"

โซลิซาชะงักไปเล็กน้อย

เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจางหย่วนขี่รถจักรยานไฟฟ้ามา

"คุณ... ไม่ได้ขับรถมาเหรอคะ?"

"ผมไม่มีรถครับ" จางหย่วนตอบอย่างหน้าตาเฉยราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญที่สุด