ตอนที่ 67 เขาจงใจทำตัวโลว์โปรไฟล์

ไม่มีรถเหรอ?

โซลิซาขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอไม่เชื่อ

ระดับความสามารถอย่างที่จางหย่วนแสดงออกมา จะไม่มีรถสักคันได้ยังไง?

หรือว่า...

ความคิดหนึ่งพลันแล่นวาบเข้ามาในหัวของเธอ

เธอเข้าใจแล้ว

เขาไม่ได้ไม่มีรถ

แต่ "รถ" ของเขา มันไม่สะดวกที่จะขับออกมาในโอกาสแบบนี้ต่างหาก

ไม่แน่อาจจะเป็นสุดยอดยานเกราะล่องหนที่ติดตั้งปืนใหญ่อิเล็กโทรแมกเนติกพัลส์

หรือไม่ก็เป็นยานบินที่บินขึ้นลงในแนวดิ่งและกระโดดข้ามมิติได้งั้นเหรอ?

อืม

ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ

เขาจงใจทำตัวโลว์โปรไฟล์

พอคิดถึงจุดนี้ ความสงสัยในดวงตาของโซลิซาก็แปรเปลี่ยนเป็นความกระจ่างแจ้งในทันที

เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแค่เปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้จางหย่วน

จางหย่วนเองก็ไม่เกรงใจ หย่อนก้นนั่งลงไปทันที

"ปัง"

ประตูรถปิดลง ตัดขาดเสียงอึกทึกภายนอกไปจนหมดสิ้น

ภายในรถอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมละมุน

จางหย่วนสูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย

เขากวาดตามองการตกแต่งภายในรถ ลูบคลำเบาะหนังแท้ใต้ก้นตัวเอง แล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอุทานออกมา

"เชี่ย"

"สมกับเป็นรถหรูราคาหลักล้าน นั่งสบายโคตรๆ เลยว่ะ"

"นี่น่าจะเป็นครั้งแรกในชีวิตผมเลยมั้งที่ได้นั่งรถราคาเกินล้าน"

ทว่า พอคำพูดนี้ลอยเข้าหูโซลิซา ความหมายกลับเพี้ยนไปคนละเรื่อง

มือของเธอที่จับพวงมาลัยพลันกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

เขากำลังเหน็บแนมฉันอยู่เหรอ?

เขากำลังใช้วิธีนี้ส่งสัญญาณบอกเป็นนัยว่า รถพานาเมร่าคันนี้ ในสายตาเขา มันก็แค่เศษเหล็กผุๆ กองหนึ่งใช่ไหม?

ใช่แล้ว

สำหรับคนที่สร้างเทคโนโลยีล้ำยุคอย่าง "ระบบช่วยเล็ง" ออกมาได้ตามใจชอบแบบนั้น

แค่รถที่ผลิตขายทั่วไปราคาหลักล้าน คงไม่ต่างอะไรจากของเล่นเด็กจริงๆ นั่นแหละ

ความรู้สึกประหลาดบางอย่างพลันพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก

มีชั่วพริบตาหนึ่งที่เธออยากจะหันขวับไปบอกเขาว่า

เลิกแกล้งทำได้แล้วน่า! ฉันรู้นะว่านายมียานพาหนะสุดยอดที่เหยียบคนทั้งโลกได้อยู่คันหนึ่งน่ะ!

แต่สุดท้าย เธอก็ข่มใจไว้ได้

เรื่องเล็กไม่อดทน ย่อมเสียการใหญ่

เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา เพื่อสืบหาความลับในตัวเขา แค่โดน "เหน็บแนม" แค่นี้ มันจะไปสลักสำคัญอะไร?

โซลิซาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วสตาร์ทรถ

"บรึ๋น——"

ท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์ รถพานาเมร่าก็พุ่งทะยานออกจากลานจอดรถใต้ดินราวกับเสือดาวที่สง่างาม

……

สถานที่นัดทานข้าวเป็นร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่ง

ดูออกเลยว่าโซลิซาตั้งใจเลือกและพิถีพิถันกับมื้อนี้มาก

ทว่า จางหย่วนไม่ได้สนใจว่าจะกินอะไร

เขาสนใจแค่ว่าได้กินกับใครมากกว่า

พอทานข้าวเสร็จมื้อหนึ่ง บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าเวลาส่วนใหญ่จะยังคงเป็นโซลิซาที่ถาม และจางหย่วนเป็นฝ่ายตอบ

แต่บทสนทนาก็เปลี่ยนจาก "ความลับทางธุรกิจ" มาเป็น "เวลาว่างคุณชอบทำอะไร"

หรือหัวข้อในชีวิตประจำวันอย่าง "คุณเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยฮั่นเจียงจริงๆ เหรอคะ"

จางหย่วนรับมือได้อย่างสบายๆ คล่องแคล่ว

พูดความจริงปนความเท็จ หลอกล่อสับขาหลอกไปเรื่อย

ทำให้โซลิซารู้สึกเหมือนว่าตัวเองรับรู้อะไรมาบ้างแล้ว แต่พอลองคิดดูให้ดีๆ กลับเหมือนไม่ได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นมาเลยสักนิด

หลังมื้ออาหาร โซลิซาก็ขับรถมาส่งจางหย่วนที่หมู่บ้านต้าเหอชุนเทียน

รถจอดลงตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน

"ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำนะครับ" จางหย่วนปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมจะลงจากรถ

"ยินดีค่ะ"

โซลิซามองเขา "วันนี้...คุยกันสนุกมากเลยนะคะ"

"ผมก็คิดเหมือนกันครับ"

จางหย่วนยิ้ม "คราวหน้าถ้ามีอะไรพังอีก อย่าลืมเรียกใช้บริการผมนะ"

พูดจบ เขาก็ผลักประตูรถแล้วก้าวลงไป

"แล้วเจอกันค่ะ"

"แล้วเจอกันครับ"

โซลิซาขับรถพานาเมร่าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป

เธอมองแผ่นหลังของจางหย่วนที่เดินเข้าไปในหมู่บ้านผ่านกระจกมองหลัง ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

แม้ว่าจะยังสืบหาความลับสำคัญไม่ได้

แต่เธอรู้สึกว่า สิ่งที่ได้รับกลับมาในคืนนี้ มันมากพอแล้ว

อย่างน้อยที่สุด ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็ไม่ใช่แค่ลูกค้ากับเจ้าของร้านธรรมดาๆ อีกต่อไป

พวกเขาได้กินข้าวด้วยกัน ได้คุยกัน

เธอยังรู้สึกอีกด้วยว่า ผู้ชายลึกลับคนนี้ จริงๆ แล้วก็ไม่ได้เย็นชาเข้าถึงยากขนาดนั้น

ในทางกลับกัน เขายังมีอารมณ์ขันและพูดคุยสนุกไม่น้อย

อืม ความสัมพันธ์ขยับใกล้ชิดขึ้นมาอีกก้าวใหญ่แล้ว

นี่ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีมาก

……

หลังจากแยกย้ายกับโซลิซา จางหย่วนก็เดินกลับเข้ามาในหมู่บ้านต้าเหอชุนเทียน

เขายังไม่ได้ขึ้นห้องพักในทันที แต่นั่งพักอยู่ตรงม้านั่งใต้ตึกสักครู่หนึ่ง

สายลมยามค่ำพัดผ่าน หอบเอาความเย็นสบายมาช่วยคลายอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้ค่อยๆ สงบลง

……

วันรุ่งขึ้น

จางหย่วนตื่นขึ้นเพราะแสงแดดแยงตาจากนอกหน้าต่าง

เขาขยี้ตาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

เก้าโมงเช้า

ไม่เช้าเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้สายเกินไป

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ จางหย่วนก็ลงไปหาอะไรกินแถวนั้น จากนั้นจึงขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กมุ่งหน้าไปยังโรงงานแถบชานเมือง

เรดาร์ตรวจอากาศที่ลากกลับมาจากกองทัพเครื่องนั้น ยังเหลือส่วนเล็กๆ อีกนิดหน่อยที่ยังซ่อมไม่เสร็จ

วันนี้เขาตั้งใจจะลุยรวดเดียวให้จบไปเลย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าก็มาจอดเทียบหน้าประตูโรงงาน

จางหย่วนจอดรถเรียบร้อยแล้วเดินเข้าไปในโรงงาน

"ฟู่—"

คลื่นความร้อนพัดปะทะใบหน้าทันที

ภายในโรงงานร้อนอบอ้าวเหมือนเตานึ่งจนแทบหายใจไม่ออก

"อากาศบ้าอะไรวะเนี่ย"

จางหย่วนบ่นพึมพำ ก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดแอร์ตั้งพื้นที่มุมห้อง

"หึ่งๆๆ..."

ตัวเครื่องส่งเสียงดังขึ้นมา แล้วเริ่มพ่นลมเย็นออกมา

แม้ความเย็นจะงั้นๆ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่มี

จางหย่วนลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งตรงช่องลมแอร์ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

งานการไม่ต้องรีบร้อน

เปิดเกม RoV เล่นสักตาก่อนค่อยว่ากัน

ยังไงซะ การจะรอให้แอร์เป่าจนโรงงานกว้างขนาดนี้เย็นลง ก็ต้องใช้เวลาสักพักอยู่แล้ว

เล่นจบไปหนึ่งเกม

เฉือนชนะมาได้อย่างหวุดหวิด

จางหย่วนถึงได้วางโทรศัพท์ลง ลุกขึ้นยืนแล้วยืดเส้นยืดสาย

อุณหภูมิในโรงงานลดลงไปบ้างแล้ว

ถึงจะยังร้อนอยู่นิดหน่อย แต่อย่างน้อยคนก็พออยู่ได้อย่างปกติ

ได้เวลาเริ่มงานแล้ว

เขาเดินไปตรงหน้าเรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนั้น

เมื่อวานเขาซ่อมแซมระบบส่งและรับสัญญาณซึ่งเป็นหัวใจสำคัญที่สุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว

สิ่งที่ต้องจัดการในวันนี้คือแผงวงจรรวมประมวลผลกับระบบจัดเก็บข้อมูลที่เหลืออยู่

ของสองสิ่งนี้ สำหรับช่างซ่อมทั่วไปแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับคัมภีร์สวรรค์ที่ไม่มีทางอ่านออก

แผงวงจรด้านบนนั้นละเอียดประณีตยิ่งกว่าเส้นผม หากผิดพลาดเพียงนิดเดียว ก็อาจทำให้ชิ้นส่วนทั้งหมดพังเสียหายได้ทันที

แต่สำหรับจางหย่วน การซ่อมมันแทบไม่ต่างอะไรกับการซ่อมวิทยุสักเครื่องเลย

เขาไม่จำเป็นต้องใช้พิมพ์เขียวด้วยซ้ำ

ขอเพียงแค่ใช้มือสัมผัส ระบบก็จะป้อนข้อมูลปัญหาและวิธีแก้ไขทั้งหมดเข้ามาในหัวของเขาโดยอัตโนมัติ

จางหย่วนสวมถุงมือป้องกันไฟฟ้าสถิต หยิบเครื่องมือเฉพาะทางขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือทำงาน

ถอดประกอบ ตรวจเช็ก เปลี่ยนอะไหล่ บัดกรี...

ท่วงท่าของเขาลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

ราวกับเคยทำสิ่งนี้มาแล้วเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง

แผงวงจรรวมประมวลผลที่ซับซ้อนจนวิศวกรของกองทัพยังปวดหัว พอมาอยู่ในมือของเขากลับกลายเป็นเหมือนของเล่นโครงสร้างง่ายๆ ชิ้นหนึ่ง

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไปอย่างเงียบเชียบท่ามกลางความจดจ่อ

รู้ตัวอีกที เวลาก็ผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย

"คลิก"

สิ้นเสียงแผ่วเบา จางหย่วนก็ขันน็อตตัวสุดท้ายบนฝาครอบเครื่องจนแน่น

เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ถอดถุงมือออกแล้วปัดมือไปมา

เสร็จเรียบร้อย

เรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนี้ที่ทางกองทัพตีตราว่า "พังถาวรจนต้องปลดระวาง" บัดนี้ได้ฟื้นคืนชีพกลับมาใหม่อีกครั้ง

ตั้งแต่ภายในสู่ภายนอก จุดชำรุดเสียหายทั้งหมดได้รับการซ่อมแซมอย่างสมบูรณ์แบบ

ยิ่งไปกว่านั้น เพราะชิ้นส่วนที่ระบบจัดหามาให้นั้นมีคุณภาพสูงกว่า ประสิทธิภาพของมันจึงเหนือกว่าตอนที่เพิ่งออกจากโรงงานผลิตเสียอีก

เมื่อมองดูเจ้าเครื่องจักรขนาดยักษ์ตรงหน้า หัวใจของจางหย่วนก็เอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจจนยากจะบรรยาย

นี่คือของชิ้นใหญ่ที่แม้แต่กองทัพยังจนปัญญา

ทว่าตอนนี้ กลับถูกเขาจัดการได้สบายๆ เพียงคนเดียวภายในเวลาแค่สองวันสั้นๆ

ความรู้สึกแบบนี้ มันช่างสะใจเหลือเกิน

แต่แค่ซ่อมเสร็จอย่างเดียวยังไม่พอ

ต้องทดสอบใช้งานจริงดูสักหน่อยถึงจะรู้เรื่อง