ตอนที่ 73 วิกฤตไฟฟ้าดับครั้งใหญ่ในเมืองฮั่นเจียง

จางหย่วนมองดูผลงานชิ้นเอกของตัวเองแล้วตบมืออย่างพึงพอใจ

"เสร็จงาน!"

เขาเหลือบมองโทรศัพท์มือถือ

เวลาสองทุ่มตรง

"อืม สมบูรณ์แบบ"

การดัดแปลงเสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์

เขาตั้งชื่ออันกึกก้องให้เจ้าของเล่นชิ้นโตที่ถือกำเนิดใหม่นี้

เรดาร์สร้างสภาพอากาศ

ตามชื่อของมัน ไม่เพียงแต่จะยังคงฟังก์ชันการสังเกตการณ์สภาพอากาศเดิมไว้เท่านั้น แต่ด้วยการเสริมพลังจากระบบ

ความแม่นยำในการตรวจวัดยังถูกยกระดับขึ้นไปอย่างไม่สิ้นสุดจนแตะขีดจำกัดทางทฤษฎีที่ 99.999...%

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ฟังก์ชัน "สร้าง" ที่เพิ่มเข้ามาใหม่

"ได้เวลาสร้างความตะลึงเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกนั้นแล้ว"

เขาเดินไปหน้าแผงควบคุมชุดใหม่แล้วสูดหายใจเข้าลึก

จากนั้นก็กดสวิตช์ไฟหลักสีแดงลงไปอย่างแรง!

"หึ่ง——"

เสียงกระแสไฟฟ้าดังขึ้นเบาๆ

อุปกรณ์เรดาร์ทั้งหมดพลันสว่างวาบขึ้นมา

ไฟสัญญาณสีฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนทยอยสว่างขึ้นตามอุปกรณ์

บนจอโค้งของแผงควบคุมก็ปรากฏภาพหน้าจอบูตเครื่องขึ้นเช่นกัน

จางหย่วนนั่งลงบนเก้าอี้ ประสานสิบนิ้วเข้าด้วยกันแล้วหักข้อนิ้วคลายกล้ามเนื้อ

"ขั้นตอนแรกของการเปิดเครื่อง ก็ต้อง... ป้อนโค้ดประจำตระกูลสิ"

เขาพึมพำกับตัวเอง สองมือบนแป้นพิมพ์เคลื่อนไหวจนกลายเป็นภาพติดตา

บรรทัดโค้ดอันซับซ้อนถูกป้อนเข้าสู่คอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว

"กริ๊ก!"

เมื่อปุ่ม Enter ตัวสุดท้ายถูกกดลงไป

บนหน้าจอก็มีหน้าต่างยืนยันเด้งขึ้นมา

[ต้องการเปิดใช้งาน "ระบบสร้างสภาพอากาศ" หรือไม่?]

[ใช่ / ไม่]

"ยังต้องถามอีกเรอะ?"

จางหย่วนเบะปาก ลากเมาส์คลิกคำว่า "ใช่" อย่างไม่ลังเล

วินาทีถัดมา

ภาพบนหน้าจอพลันเปลี่ยนไป

แถบความคืบหน้าสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางหน้าจอ

[กำลังเปิดใช้งานระบบ... 1%...]

และในจังหวะนั้นเอง

โดยมีเรดาร์ในโรงงานเป็นศูนย์กลาง คลื่นไร้สภาพก็แผ่กระจายออกไปอย่างฉับพลัน!

คลื่นนั้นไร้สุ้มเสียง ไร้ร่องรอย ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

แต่กลับกวาดผ่านไปทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียงด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ!

แสงไฟในโรงงานกะพริบถี่ๆ สองครั้ง

"แป๊ก!"

ดับสนิท

ทั่วทั้งบริเวณโรงงานตกอยู่ในความมืดมิดทันที

มีเพียงหน้าจอแผงควบคุมที่ยังคงส่องแสงสีฟ้าเรืองๆ ออกมา เห็นได้ชัดว่ามันมีระบบจ่ายไฟแยกต่างหาก

จางหย่วนมองความมืดรอบตัวแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง

"เอ่อ... ลืมไปเลยว่าตอนสตาร์ตเครื่องมันจะมีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูงด้วย"

เขาเกาหัวแกรกๆ

"เรื่องมันจะ... เอิกเกริกเกินไปหน่อยไหมเนี่ย?"

...

ในเวลาเดียวกัน

เมืองฮั่นเจียง

ถนนคนเดินที่คึกคักที่สุดใจกลางเมือง

แสงไฟนีออนระยิบระยับ ป้ายโฆษณาแอลอีดีขนาดยักษ์ และแสงไฟหน้ารถที่สัญจรไปมาไม่ขาดสาย แต่งแต้มทั้งเมืองจนสว่างไสวราวกับเป็นเวลากลางวัน

ทันใดนั้น

แสงสว่างทั้งหมดก็มลายหายไป

ไฟถนน ป้ายโฆษณา ป้ายหน้าร้าน แสงไฟจากอาคารสำนักงาน...

หรือกระทั่งรถยนต์ที่กำลังแล่นอยู่บนท้องถนน

อุปกรณ์ทุกชนิดที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานไฟฟ้าต่างหยุดทำงานลงพร้อมกันในพริบตา!

ถนนทั้งสายพลันร่วงหล่นจากจุดสูงสุดแห่งความรุ่งโรจน์ลงสู่ความมืดมิดอันเงียบงันราวป่าช้า

"เชี่ยอะไรวะเนี่ย? เกิดอะไรขึ้น?"

"ไฟดับเหรอ?"

"มือถือฉัน! มือถือฉันไม่มีสัญญาณแล้ว!"

หลังจากความเงียบงันชั่วครู่ ความตื่นตระหนกก็เข้าครอบงำ

ผู้คนต่างพากันแห่กันออกมาจากร้านค้า จากในรถ จากในตึก มองไปรอบตัวที่มืดมิดด้วยความมึนงง

นี่คือเหตุการณ์ "อัมพาต" อันแปลกประหลาดที่กวาดซัดไปทั่วทั้งเมือง

ภาพเหตุการณ์เดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นในทุกซอกทุกมุมของเมืองฮั่นเจียง

ย่านที่พักอาศัย

"อ้าว! ทำไมทีวีจอดำไปล่ะ?"

"ไฟดับน่ะสิ ยายเฒ่า ไปหาเทียนมาเร็ว"

"ไม่ใช่แล้วตาเฒ่า มือถือฉันก็เปิดไม่ติด! เมื่อกี้แบตยังมีอยู่เลยนะ!"

โรงพยาบาล

แหล่งจ่ายไฟสำรองเริ่มทำงานฉุกเฉิน ไฟฉุกเฉินตามทางเดินสว่างขึ้น

ทว่าอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่สำคัญจำนวนนับไม่ถ้วนกลับตกอยู่ในภาวะอัมพาต

เหล่าแพทย์และพยาบาลต่างหัวหมุนวุ่นวาย เสียงสบถด่าดังระงมไม่ขาดสาย

เหตุการณ์ไฟดับครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ส่งผลกระทบไปไกลกว่าแค่ในเขตตัวเมืองฮั่นเจียง

หมู่บ้านและตำบลรอบนอก

หรือแม้กระทั่งเรือประมงกลางทะเล

ภายในรัศมีหลายร้อยลี้ สิ่งประดิษฐ์ทั้งหมดของอารยธรรมสมัยใหม่ต่างกลายสภาพเป็นอัมพาต

ในโลกอินเทอร์เน็ตก็ยิ่งเดือดพล่านราวกับหม้อระเบิด

เว็บบอร์ดเมืองฮั่นเจียง

ชั่วขณะที่ไฟดับ จำนวนกระทู้ก็เริ่มพุ่งทะยานขึ้นแบบถล่มทลาย

คนที่ยังเล่นอินเทอร์เน็ตได้ ล้วนเป็นพวกที่คอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์มือถือยังมีแบตเตอรี่เหลืออยู่พอดี และโชคดีที่ยังจับสัญญาณเครือข่ายอันริบหรี่ได้

"[กระทู้ปักหมุด]ไฟดับทั้งเมือง! มีคนเป็นๆ รอดอยู่ไหม ออกมาส่งเสียงหน่อย!"

"ผมอยู่โซนใต้ของเมือง มืดตึ๊ดตื๋อไปหมด! สัญญาณมือถือก็หายเกลี้ยง นี่ใช้โน้ตบุ๊กต่อฮอตสปอตเฮือกสุดท้ายจากมือถือมาโพสต์กระทู้เนี่ย!"

"โซนเหนือก็เหมือนกัน! ตกใจแทบช็อก! เมื่อกี้ยังสว่างโร่อยู่เลย วินาทีเดียวมืดสนิท!"

"มีคนวงในแอบกระซิบบอกหน่อยได้ไหมว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?!"

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หอพักอาจารย์ มหาวิทยาลัยฮั่นเจียง

โซลิซาสวมชุดอยู่บ้านแสนสบาย นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟา

ในมือของเธอถือโทรศัพท์ หน้าจอสว่างวาบค้างอยู่ที่หน้าต่างแชตกับจางหย่วน

ข้อความล่าสุด ยังคงเป็นของเมื่อหกวันก่อน

ตลอดหกวันนี้ อีกฝ่ายไม่ได้ส่งข้อความมาเลยแม้แต่ประโยคเดียว

โซลิซาขยี้ผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดใจเล็กน้อย

เธออยากถามจางหย่วนว่ากำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่ แต่ก็รู้สึกว่าทำแบบนั้นมันจงใจเกินไป

เธอขบกัดริมฝีปากล่าง นิ้วมือพิมพ์ๆ ลบๆ อยู่ในช่องแชตอยู่อย่างนั้น

"กำลังยุ่งอยู่เหรอคะ"

ธรรมดาเกินไป

"ช่วงนี้เป็นไงบ้าง"

ดูเหินห่างไปหน่อย

"ฉันเห็นวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับเรดาร์คลื่นความถี่สูงยิ่งยวดฉบับหนึ่ง อยากจะปรึกษาคุณหน่อย..."

เสแสร้งเกินไปแล้ว!

โซลิซาโยนโทรศัพท์ไปข้างตัว ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนโซฟาพลางส่งเสียงโอดครวญออกมา

"อ๊ายยย! ทำไมการหาข้ออ้างมันถึงได้ยากขนาดนี้นะ!"

และในตอนนั้นเอง

"แป๊ก"

โคมไฟระย้าคริสตัลเหนือศีรษะกระพริบวูบหนึ่ง ก่อนจะดับลง

ห้องทั้งห้องพลันตกอยู่ในความมืดมิดในทันที

โซลิซาชะงักไป

"ไฟดับเหรอ"

ที่ที่เธอพักอยู่นี่คือหนึ่งในโครงการระดับหรูที่สุดของเมืองเลยนะ มีระบบจ่ายไฟสำรองสองวงจร นิติบุคคลก็สแตนด์บายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง แล้วไฟจะมาดับกะทันหันแบบนี้ได้ยังไง

แถมยังไม่มีการแจ้งล่วงหน้าแม้แต่น้อย

เธอคลำหาโทรศัพท์มือถือขึ้นมา คิดจะโทรไปถามนิติบุคคลดูสักหน่อย

ทว่าบนหน้าจอ สัญญาณที่แต่เดิมเคยเต็มเปี่ยม เวลานี้กลับเหลือเพียงเครื่องหมายกากบาท "x" ที่บาดตา

......

แทบจะในเวลาเดียวกัน กลุ่มแชตรุ่นสมัยมหาวิทยาลัยที่เงียบสงบมานานแสนนาน ก็พลันคึกคักขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ต่งเฉิน: "เชี่ยเอ๊ย! พวกมึง! ยังมีชีวิตอยู่กันไหมวะ หายใจส่งเสียงมาหน่อยสิเว้ย!"

กวนอีเฟิง: "ยังไม่ตายโว้ย เมื่อกี้เกือบหัวทิ่มพื้นตายในส้วมแล้วเนี่ย เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ ทำไมจู่ๆ ไฟดับได้เนี่ย"

ต้วนหยาง: "ไฟดับเหรอ กูคิดว่าวันสิ้นโลกแล้วซะอีก! มือถือกลายเป็นก้อนอิฐไปเลย สัญญาณไม่มีสักขีด!"

ฉางหย่งหลิน: "กูก็ด้วย! นี่ไม่ใช่แค่ไฟดับธรรมดาๆ แน่!"

"เมื่อกี้กูเพิ่งเห็นในเว็บบอร์ด มีคนบอกว่าเขตทหารกำลังทดสอบอาวุธใหม่อะไรสักอย่างอยู่!"

โจวจยาซิน: "ใช่ๆๆ! แถวบ้านฉันไฟดับแบบแปลกประหลาดมากเลยนะ!"

"ไม่ได้ดับพรึบทีเดียวทั้งแถบ แต่มันเหมือนล้มโดมิโนอะ ค่อยๆ ดับไปทีละตึกๆ!"

"ฉันเห็นกับตาเลยว่าหมู่บ้านฝั่งตรงข้ามมืดไปก่อน จากนั้นก็ค่อยลามมาถึงตึกพวกเราเนี่ย!"

ฉีเจียง: "เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้ยินพ่อโทรศัพท์ไป เขาใช้เส้นสายคนรู้จักไปถามมาแล้ว"

"บอกว่าหมู่บ้านกับตำบลรอบนอกเมืองฮั่นเจียงอีกหลายแห่งที่ไม่ได้ขึ้นตรงกับเทศบาลเมืองเรา ก็ไฟดับเหมือนกันหมด! ขอบเขตมันกว้างจนไม่น่าเชื่อเลยว่ะ!"

ข้อความในกลุ่มถูกส่งรัวขึ้นมาไม่ขาดสาย

ทุกคนต่างใช้แบตเตอรี่โทรศัพท์เฮือกสุดท้ายที่มี แลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารที่ชวนให้กระวนกระวายใจ

ความตื่นตระหนกค่อยๆ แผ่ซ่านไปตามตัวอักษรเหล่านั้น

......

เมืองฮั่นเจียง อาคารที่ว่าการเมือง

ภายในห้องทำงานของผู้นำสูงสุด เสียงคำรามดังกึกก้องแทบจะพังหลังคาห้องออกมา

"ไปตรวจสอบมา! ไปตรวจสอบให้ฉันเดี๋ยวนี้! แผนกการไฟฟ้าพวกนั้นวันๆ มันกินข้าวหรือกินหญ้ากันวะ!"

"ไฟดับไปทั่วทั้งเมือง! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ พวกแกกลับหาสาเหตุไม่เจอเนี่ยนะ?!"