ตอนที่ 72 ถ้าฝนตกได้จริง ฉันจะยอมเขียนชื่อตัวเองกลับหลัง

จางหย่วนลืมตาขึ้นแล้วมองไปยังพิมพ์เขียวดัดแปลงที่ส่องแสงเรืองรองอีกครั้ง

หากเมื่อครู่มองแล้วรู้สึกเพียงแค่ว่ามันสุดยอดเหลือเกิน

ตอนนี้เมื่อมองซ้ำ ในสายตาของเขา พิมพ์เขียวแผ่นนี้ก็ไม่มีความลับใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว

หน้าที่ของชิ้นส่วนทุกชิ้น ทิศทางของสายไฟทุกเส้น

ตรรกะการออกแบบของแต่ละโมดูล ล้วนปรากฏขึ้นในสมองของเขาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"แค่เนี้ย?"

จางหย่วนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอ

"ความยากของไอ้นี่ ยังง่ายกว่าต่อเลโก้เดธสตาร์ซะอีก"

อย่างน้อยคู่มือของเลโก้บางทียังมีพิมพ์ผิดบ้างเลย

ตอนนี้ความมั่นใจของเขาพุ่งทะลุปรอท

ที่บอกว่าใช้เวลาครึ่งวันนั่น ยังถือว่าพูดเยอะไปด้วยซ้ำ

เขารู้สึกว่าตัวเองหลับตาประกอบก็ยังทำได้สบายๆ

แต่ว่า...

จางหย่วนเหลือบมองท้องฟ้า แล้วก็ลูบท้องที่ส่งเสียงร้องจ๊อกๆ

"ฟ้ากว้างแผ่นดินใหญ่ แต่เรื่องกินใหญ่ที่สุด"

"งานวิศวกรรมที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ต้องเผชิญหน้าด้วยสภาพจิตใจที่พร้อมเต็มร้อยเท่านั้น"

เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดทันที

ไปหาอะไรเด็ดๆ ยัดลงท้องเป็นรางวัลให้ตัวเองก่อนดีกว่า

เรื่องดัดแปลงน่ะ ไว้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้!

...

ณ ห้องประชุมที่มีการคุ้มกันแน่นหนาแห่งหนึ่งในเขตทหารเมืองฮั่นเจียง

เกาสื่อเหลียงนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ในมือถือกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว

"ยังจะบอกว่าครึ่งวันก็เสร็จอีก คิดว่าเล่นขายของอยู่หรือไงกัน?" ผู้นำระดับสูงที่มีนิสัยใจร้อนคนหนึ่งอดเหน็บแนมขึ้นมาไม่ได้

เกาสื่อเหลียงเป่าไอร้อนที่ลอยขึ้นมาจากกระบอกน้ำอย่างไม่รีบร้อน และไม่ได้ตอบในทันที

"พวกคุณยังไม่ได้สังเกตจุดสำคัญ"

เขาวางกระบอกน้ำลง สายตากวาดมองทุกคน

"จุดสำคัญคือ เขาบอกว่าอุปกรณ์ตัวนั้นใช้ได้แค่ห้าครั้ง"

"พอใช้หมดแล้ว ก็ต้อง 'เติมพลังงาน' ใหม่อีก"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ

ไม่กี่วินาทีต่อมา

"พรืด!"

ผู้นำหน้าเหลี่ยมเป็นคนแรกที่กลั้นไม่ไหวจนหลุดขำก๊ากออกมา

"ไอ้หนุ่มนี่ เหลี่ยมจัดจริงๆ แฮะ!"

"ขั้นแรกใช้ลูกเล่น 'เรียกฝนเรียกลม' มาล่อให้พวกเราอยากรู้จนตัวสั่น"

"จากนั้นก็ตั้งเงื่อนไข 'จำกัดจำนวนครั้ง' ขึ้นมา เพื่อปูทางไว้ขอเงินของบประมาณต่อในอนาคต!"

"ฉลาดเป็นกรด! นี่มันแผนต้มตุ๋นแบบอัปเกรดพัฒนาเวอร์ชันชัดๆ!"

"นั่นน่ะสิครับ" ผู้นำอีกคนเสริมขึ้นมา "นี่มันไม่ต่างจากมุกขายสกินในเกมเลยไม่ใช่เหรอ?"

"แจกบัตรทดลองใช้ให้ก่อน พอใช้จนติดใจแล้วอยากใช้ต่อเหรอ? จ่ายเงินมาสิ!"

เกาสื่อเหลียงนั่งฟังการวิเคราะห์ของเพื่อนร่วมงาน

มันตรงกับที่เขาคิดไว้ทุกกระเบียดนิ้ว

ไอ้เด็กที่ชื่อจางหย่วนคนนี้ มีความฉลาดแกมโกงอยู่บ้างจริงๆ

น่าเสียดายที่ใช้ผิดที่ผิดทาง

"ปล่อยให้มันดิ้นไป" น้ำเสียงของเกาสื่อเหลียงเจือแววเย้ยหยัน

"ฉันก็อยากจะดูเหมือนกันว่า มันจะเสกอะไรพิสดารออกมาให้ฉันเห็นได้ในกี่วัน"

"ถ้ามันทำให้ฝนตกลงมาจากฟ้าได้จริงล่ะก็ ฉัน เกาสื่อเหลียง จะยอมเขียนชื่อตัวเองกลับหลังเลย!"

...

รุ่งเช้าของวันถัดมา

จางหย่วนหาววอดๆ เดินเอื่อยเฉื่อยมาถึงโรงงาน

แสงแดดกำลังดี สายลมอ่อนพัดโชย ไม่ร้อนอบอ้าว

เขาบิดขี้เกียจ รู้สึกเหมือนทั่วทั้งร่างเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

ทว่า เขากลับไม่ได้เริ่มลงมือทำงานในทันที

แต่กลับค่อยๆ ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า แล้วกดเปิดไอคอนที่คุ้นเคย

"เกมทายันต์"

"ก่อนจะเริ่มงาน ขอสักตามืออุ่นๆ ลับสมองหน่อยแล้วกัน"

จางหย่วนพึมพำกับตัวเอง แล้วเริ่มเล่นเกมอย่างช่ำชอง

การออกคำสั่งของเขาลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ความคิดแจ่มชัดอย่างยิ่ง

สิบกว่านาทีต่อมา

หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็ปรากฏหน้าต่างสรุปผลชัยชนะเด้งขึ้นมา

จางหย่วนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"ไม่เลว มือกำลังขึ้น ฟอร์มดีสุดๆ"

"ลุยงานได้แล้ว!"

เขาเก็บโทรศัพท์มือถือ แล้วลากกล่องที่บรรจุชิ้นส่วนแกนหลักเต็มเอี้ยด ซึ่งระบบส่งมอบมาให้ตั้งแต่เมื่อวาน ออกมาจากตู้คอนเทนเนอร์ข้างๆ

จากนั้น เขาก็เปิดหน้าต่างระบบ แล้วฉายภาพพิมพ์เขียวดัดแปลงอันซับซ้อนนั้นขึ้นมากลางอากาศ

บนม่านแสงสีฟ้าจางๆ ที่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น ชิ้นส่วนและสายไฟนับไม่ถ้วนต่างสอดประสานเข้าด้วยกัน

ก่อกำเนิดเป็นสิ่งประดิษฐ์อันประณีตแม่นยำที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งโลกไซไฟ

จางหย่วนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง พลางเดินวนรอบเรดาร์แบบเฟสอาเรย์ขนาดมหึมานั้นหนึ่งรอบ

"อืม... ตามพิมพ์เขียวแล้ว ขั้นแรก ต้องถอดไอ้โครงภายนอกที่ทั้งเทอะทะ ดำปี๋ แล้วก็หนาเตอะนี่ออกก่อน"

เขาเงยหน้ามองโครงร่างมหึมาสูงสิบกว่าเมตรของเรดาร์ แล้วลูบคางตัวเอง

นี่มันงานใช้แรงชัดๆ

แต่สำหรับเขาแล้ว ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

ในโรงงานมีเครนยกของพร้อมใช้งานอยู่แล้วนี่นะ

แม้เมื่อก่อนเขาจะไม่เคยแตะต้องของพรรค์นี้มาก่อน ทว่าความรู้ที่เพิ่มเข้ามาในหัวกลับทำให้เขาควบคุมเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ประเภทนี้ได้อย่างเชี่ยวชาญราวกับคุ้นเคยมานานปี

เขาเดินไปหน้าแท่นควบคุมเครนยกของ แล้วสตาร์ตอุปกรณ์อย่างคล่องแคล่ว

พร้อมกับเสียงคำรามต่ำที่ดังกระหึ่ม แขนกลขนาดยักษ์ก็ค่อยๆ ยกตัวขึ้น

ตะขอเครนเกี่ยวเข้ากับจุดยกที่เว้นไว้ตรงโครงเรดาร์ได้อย่างแม่นยำ

"ยก!"

จางหย่วนส่งเสียงสั่งเบาๆ พลางดันคันโยกควบคุม

"เอี๊ยด——"

เสียงเสียดสีของโลหะดังลั่นขึ้นมา

โครงเรดาร์ที่หนักหลายตันถูกดึงแยกออกจากฐานรองรับอย่างเด็ดขาด แล้วค่อยๆ ถูกยกขึ้นสู่กลางอากาศ

พอยกโครงด้านนอกออกไปแล้ว "เครื่องใน" ของเรดาร์ก็เปิดเปลือยออกมาทั้งหมด

สายไฟที่โยงใยยั้วเยี้ยราวกับใยแมงมุม แผงวงจรที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ กะพริบแสงไฟสัญญาณบอกสถานะ

ชิ้นส่วนแม่นยำที่ไม่รู้จักชื่อหลากหลายชนิดสลับซับซ้อนไปมา

จากความรู้ที่ซึมซับมาเมื่อคืน ตอนนี้เขาสามารถแยกแยะการใช้งานของสายไฟทุกเส้น และหน้าที่ของแผงวงจรทุกแผ่นได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"จึ๊ๆ โครงสร้างภายในแบบนี้ เปลืองพื้นที่ไปตั้งเท่าไหร่เนี่ย"

จางหย่วนส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"โมดูลจ่ายไฟประสิทธิภาพต่ำเกินไป ตัวประมวลผลสัญญาณก็ควรเปลี่ยนได้แล้ว แล้วยังมีระบบระบายความร้อนนี่อีก... ขยะอุตสาหกรรมชัดๆ"

เขาบ่นไปพลาง หยิบอุปกรณ์ชิ้นใหม่ออกมาจากกล่องใส่ชิ้นส่วนไปพลาง

นั่นคือโมดูลรูปทรงแปลกประหลาดที่เปล่งประกายวาววับของเนื้อโลหะออกมาทีละชิ้น

เขาหยิบประแจขึ้นมา แล้วถอดชิ้นส่วนหลักเดิมของเรดาร์ออกอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

จากนั้นก็ติดตั้งโมดูลใหม่ที่ระบบมอบให้ลงไปอย่างแนบสนิทไร้รอยต่อ

สามวันต่อมา

จางหย่วนใช้ชีวิตราวกับพนักงานออฟฟิศทั่วๆ ไป

เผลอๆ จะชิลกว่าพนักงานออฟฟิศทั่วไปเสียอีก

ทุกเช้าจะเดินเอื่อยๆ มาถึงโรงงาน แล้วลงชื่อเข้างาน

จากนั้นก็เปิดเกมทายันต์เล่นสักตาก่อนเพื่อปลุกสมองให้ตื่นตัว

ชนะแล้ว อารมณ์ดี ก็เริ่มทำงาน

ถ้าแพ้ ก็เล่นอีกตาสิ จนกว่าจะชนะนั่นแหละ

ถึงอย่างไรในโรงงานก็มีเขาอยู่แค่คนเดียว

คนฝั่งเกาสื่อเหลียงนับตั้งแต่วันแรกเป็นต้นมา ก็ไม่เคยโผล่หัวมาอีกเลย

จางหย่วนเลยสุขใจที่มีความสงบ

ทุกวันค่อยๆ ถอด ค่อยๆ ติดตั้ง ค่อยๆ ปรับจูนไปทีละน้อย

พอถึงห้าโมงเย็นก็เลิกงานตรงเวลา ปัดก้นเดินกลับบ้านอย่างสบายใจ

ทิ้งเรดาร์ขนาดยักษ์ที่คืบหน้าไปอย่างช้าๆ แต่กลับเกิดความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ขึ้นทุกวันไว้เบื้องหลัง

ท่าทางเอื่อยเฉื่อยแบบนี้ ถ้าเกาสื่อเหลียงมาเห็นเข้า คงโมโหจนจมูกเบี้ยวไปแล้วแน่ๆ

……

เวลาผ่านไปพริบตาเดียว ก็มาถึงวันที่เจ็ด

รัตติกาลเริ่มโรยตัวลงมา

แตกต่างจากปกติ วันนี้จางหย่วนไม่ได้กลับตอนห้าโมงเย็นเป๊ะเหมือนเคย

เขายืนอยู่ตรงหน้าเรดาร์ที่เปลี่ยนโฉมไปจนจำแทบไม่ได้ ในมือถือผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่ง พลางเช็ดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนตัวเครื่องออกไป

หลังจากผ่าน "งานประณีตทำช้าๆ" ของเขามาหลายวัน

เรดาร์ตรวจอากาศรุ่นที่สี่เครื่องเดิมนี้ ก็ได้ผลัดเปลี่ยนร่างใหม่อย่างสิ้นเชิง

โครงภายนอกที่เคยเทอะทะอุ้ยอ้ายถูกถอดทิ้งไป แทนที่ด้วยโครงสร้างโลหะผสมสีเทาเงินที่กะทัดรัดกว่าเดิมและเปี่ยมไปด้วยสุนทรียภาพแห่งความเพรียวลม

บนฐานของเรดาร์ มีอุปกรณ์เพิ่มขึ้นมาหลายชิ้นซึ่งไม่เคยมีมาก่อน

วงแหวนที่เปล่งประกายสีเงินวาววับนั่นคือ "อุปกรณ์ปล่อยคลื่นแม่เหล็ก"

ข้างๆ มีโมดูลสี่เหลี่ยมซับซ้อนเชื่อมต่ออยู่ นั่นคือ "อุปกรณ์แปลงคลื่นแม่เหล็ก"

และตรงตำแหน่งแกนกลางที่สุด กล่องที่ได้รับการปกป้องแน่นหนาเป็นชั้นๆ ซึ่งมีจุดแสงสีฟ้าหมุนเวียนอยู่ตลอดเวลา

ก็คือ "อุปกรณ์เพิ่มกำลังคำนวณ" ที่มีพลังประมวลผลสูงลิบลิ่ว

แม้กระทั่งแท่นข้อมูลคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าที่อยู่ด้านข้าง ก็ถูกเขาเปลี่ยนเป็นชุดอุปกรณ์ใหม่เอี่ยมยกเซ็ต

จอโค้งขนาดมหึมา คีย์บอร์ดและหน้าจอควบคุมที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งโลกไซไฟ