ตอนที่ 89 ไฟดับครั้งที่สาม! อันหรานพบความผิดปกติ

ในกลุ่มแชตประสานงาน ตอนนี้ข้อความระเบิดเถิดเทิงเป็นจุลไปแล้ว

สารพัดข้อความหลั่งไหลรัวเข้ามาวินาทีละนับสิบข้อความจนลายตา

"เชี่ยเอ๊ย! ไฟดับอีกแล้วเหรอ? เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?"

"ฝั่งโกดังสามก็ดับเหมือนกัน! มืดตึ๊ดตื๋อเลย!"

"ไฟสำรองของกองบัญชาการทำงานแล้ว แต่สายไฟหลักดับหมดเลย!"

"ฉันถามเพื่อนที่ทำงานอยู่การไฟฟ้าฯ แล้ว มันบอกว่า... มันบอกว่า..."

คนพิมพ์ข้อความหยุดชะงักไปตรงนี้นานสองนาน

คล้ายกับกำลังเรียบเรียงคำพูด หรือไม่ก็กำลังช็อกกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งได้ยินมา

"มันว่ายังไงก็รีบพูดสิวะ! ลุ้นจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!"

"มันบอกว่า... เป็นไฟดับ... ครั้งที่สาม... ทั่วทั้งเมือง..."

ครั้งที่สาม!

คำสามคำนี้ทำให้บริเวณหน้าประตูโรงงานตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ทุกคนยืนอึ้งตะลึงงันไปตามๆ กัน

มีเพียงเสียงสายฝนซัดกระหน่ำซ่าๆ ด้านนอก กับข้อความ "เชี่ยไรวะ" และ "ไม่จริงมั้ง" ที่เด้งรัวๆ บนหน้าจอมือถือ

คอยย้ำเตือนว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา

ไฟดับทั่วทั้งเมือง

อีกครั้งหนึ่ง

แถมยังเป็นครั้งที่สามแล้ว!

"ประหลาด... ประหลาดฉิบเป๋ง..."

พลทหารคนที่ยืนลูบแขนก่อนหน้านี้ฟันกระทบกันกึกๆ

"นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่? ตอนแรกก็เมฆประหลาด ต่อมาก็ฝนตกหนัก แล้วตอนนี้ไฟก็ดับทั่วเมืองอีก..."

"คงไม่ใช่... คงไม่ใช่ว่ามีภัยพิบัติอะไรหรอกนะ?"

"อย่าพูดพล่อยๆ!"

หัวหน้าหมู่รุ่นเก๋าตวาดปราม ทว่าสีหน้าของเขาเองก็ย่ำแย่ไม่แพ้กัน

ในฐานะทหาร พวกเขาไม่ควรเชื่อเรื่องงมงายพวกนี้

ทว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันช่างแปลกประหลาดและหลุดโลกเกินกว่าสามัญสำนึกไปไกลลิบ

อันหรานยืนอยู่ด้านข้างโดยไม่ได้ร่วมวงสนทนากับพวกเขา

หัวใจของเธอพลันกระตุกวูบลงในทันทีที่ได้ยินคำว่า "ครั้งที่สาม"

มันผิดปกติเกินไปแล้ว!

ไฟดับครั้งแรก เกิดขึ้นเมื่อช่วงพลบค่ำของเมื่อวานโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ

ไฟดับครั้งที่สอง เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ พร้อมกับเมฆดำทมิฬน่าสะพรึงกลัวและพายุฝนกระหน่ำ

และตอนนี้ เป็นครั้งที่สาม!

ในหัวของอันหรานมีความคิดยุ่งเหยิงมากมายผุดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

เธอสะกดอารมณ์ให้ใจเย็นลง พยายามดึงเบาะแสที่สำคัญที่สุดออกมาจากความสับสนอลหม่านนี้

ไฟดับ...

ไฟดับ...

เดี๋ยวก่อน!

เสี้ยวความทรงจำที่เธอเคยมองข้ามไปพลันผ่าเปรี้ยงลงมากลางความคิดราวกับสายฟ้าแลบ!

เมื่อวาน!

เมื่อวานหลังจากไฟดับครั้งใหญ่รอบแรก จางหย่วนส่งข้อความมาหาเธอข้อความหนึ่ง

ข้อความที่ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาพูดเล่น หรือกระทั่งมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระ

เขาบอกว่า...

"ขอโทษทีนะ พอดีผมเผลอทำเรื่องเข้าจนได้"

เผลอทำเรื่องเข้าจนได้!

ลมหายใจของอันหรานพลันสะดุดกึกทันที!

ตอนนั้นเธอคิดแค่ว่าจางหย่วนพูดจาเพ้อเจ้อ คนคนเดียวจะไปทำให้ไฟดับทั่วทั้งเมืองได้ยังไงกัน?

เรื่องนั้นมันนิทานหลอกเด็กชัดๆ!

ทว่าตอนนี้...

ไฟดับครั้งใหญ่รอบสองและรอบสามกลับประดังตามกันมาติดๆ!

แล้วก็เมื่อกี้นี้เอง ตอนที่เมฆดำกลุ่มนั้นปรากฏขึ้น ก่อนหน้าที่ไฟดับรอบสองจะเกิดขึ้น!

ศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนกับพวกพ้องเพิ่งจะเสร็จสิ้นการปรับจูนและดัดแปลงขั้นสุดท้ายให้กับเรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนั้น!

แถมยังเปิดเครื่องมันขึ้นมาแล้วด้วย!

ความคิดหนึ่งที่ไร้สาระถึงขีดสุด แต่กลับสามารถอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบ เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่งในสมองของอันหราน!

จางหย่วน!

เรดาร์!

ไฟดับ!

สามสิ่งนี้ต้องเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน!

จางหย่วนดัดแปลงเรดาร์ ศาสตราจารย์ต่งเปิดใช้งานเรดาร์ จากนั้นก็เกิดเมฆดำ พายุฝนกระหน่ำ และไฟดับครั้งใหญ่!

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวจางหย่วนเองก็ยอมรับออกมาตรงๆ แล้วว่าไฟดับครั้งแรกเป็นฝีมือของเขา!

หรือว่า...

หรือว่าเรดาร์เครื่องนั้นจะมีฟังก์ชันลับบางอย่างที่เธอ หรือแม้กระทั่งพวกศาสตราจารย์ต่งเองก็ยังไม่ล่วงรู้ซ่อนอยู่จริงๆ?

ฟังก์ชัน... ที่สามารถทำให้เกิดไฟดับครั้งใหญ่ได้เนี่ยนะ?

ข้อสันนิษฐานนี้มันบ้าบอเกินไปแล้ว

บ้าเสียจนกระทั่งอันหรานเองยังไม่กล้าเชื่อ

เรดาร์ตรวจอากาศเครื่องหนึ่ง จะไปมีความสามารถแบบนี้ได้ยังไง?

มันขัดต่อหลักวิทยาศาสตร์และสามัญสำนึกทั้งหมดที่เธอรับรู้มาโดยสิ้นเชิง!

แต่ว่า นอกจากคำอธิบายนี้แล้ว มันยังมีความเป็นไปได้อย่างอื่นอีกงั้นเหรอ?

แล้วความบังเอิญอันน่าสะพรึงกลัวนั่น จะอธิบายว่าอย่างไรได้อีกล่ะ?

สีหน้าของอันหรานแปรเปลี่ยนไปมาอย่างรุนแรง

เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้ว

ไม่ว่าข้อสันนิษฐานของเธอจะเป็นจริงหรือเท็จ เธอจำเป็นต้องรายงานขึ้นไปทันที!

นี่มันเกินขอบเขตที่เธอจะจัดการได้แล้ว!

พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อทันที

นิ้วมือเลื่อนบนหน้าจออย่างรวดเร็ว หาเบอร์ที่จำขึ้นใจเบอร์นั้น

เกาสื่อเหลียง!

...

ศูนย์ข้อมูลกรมอุตุนิยมวิทยา

ท่ามกลางความมืด แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือที่เหลือเพียงดวงเดียวยังคงส่องสว่างพื้นที่เล็กๆ บริเวณหนึ่งอย่างดื้อดึง

แต่บรรยากาศกลับยิ่งอึดอัดและตึงเครียดหนักกว่าเมื่อครู่นี้เสียอีก

"ดับ... ดับอีกแล้วเหรอ?"

ศาสตราจารย์ชราสวมแว่นตาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"นี่... นี่เป็นครั้งที่สามแล้วใช่ไหม?"

ไม่มีใครตอบเขา

เพราะทุกคนต่างรู้คำตอบดี

ไฟฟ้าดับทั่วทั้งเมืองติดต่อกันถึงสองครั้ง ได้บดขยี้ความหวังลมๆ แล้งๆ ก่อนหน้านี้ของพวกเขาจนแหลกละเอียด

ถ้าบอกว่าครั้งแรกยังพออธิบายได้ว่าเป็น "เรื่องบังเอิญ" หรือ "สายส่งขัดข้อง"

เช่นนั้นครั้งที่สองนี้ก็ย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

โดยเฉพาะหลังจากที่เมฆดำทะมึนอันน่าสะพรึงกลัวก้อนนั้นเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง!

"จบแล้ว... จบสิ้นกันหมดแล้ว..."

นักวิจัยอีกคนพึมพำกับตัวเองด้วยแววตาว่างเปล่า

"นี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติธรรมดาแน่นอน... เมืองฮั่นเจียงกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว..."

"จะเป็นไปได้ไหม... จะเป็นเอเลี่ยนบุกมารึเปล่า?"

ผู้ช่วยนักวิจัยหนุ่มคนหนึ่งซึ่งอาจจะดูหนังไซไฟมากเกินไป จู่ๆ ก็เปิดจินตนาการถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง

สิ้นเสียง ก็โดนจ้าวหย่งไหลที่อยู่ข้างๆ ถลึงตาใส่เข้าให้

"พูดจาเหลวไหลอะไรกัน! ตั้งสติไว้!"

แม้ปากจะพูดไปแบบนั้น ทว่าบนหน้าผากของจ้าวหย่งไหลเองก็ผุดเหงื่อเย็นเยียบขึ้นมาจนเต็มเช่นกัน

เขาประสานสายตากับศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยน ทั้งสองต่างเห็นความตระหนกที่ไม่อาจซ่อนเร้นในแววตาของกันและกัน

สิ่งที่พวกเขานึกถึง คือความเป็นไปได้ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้น

พัลส์แม่เหล็กไฟฟ้า!

เรดาร์เครื่องนั้นสร้าง EMP ขึ้นมาได้จริงๆ!

และในตอนนั้นเอง

เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือที่ดังกระชั้นถี่ ก็ได้ทำลายความเงียบงันชวนอึดอัดแทบขาดใจลง

ท่ามกลางความมืด ทุกคนต่างสะดุ้งตกใจ

เกาสื่อเหลียงควานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ชำเลืองมองชื่อผู้โทรเข้า

อันหราน?

เขาขมวดคิ้ว พลางกดปุ่มรับสาย

"ท่านผู้การคะ!"

ปลายสาย น้ำเสียงของอันหรานแฝงไว้ด้วยความร้อนรนและเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"สถานการณ์ฉุกเฉินค่ะ! ฉันมีเรื่องสำคัญมากต้องรายงานท่านค่ะ!"

หัวใจของเกาสื่อเหลียงพลันดิ่งวูบ

"พูดมา"

"ท่านผู้การคะ เพื่อให้ทุกคนได้ยินพร้อมกัน รบกวนท่านเปิดลำโพงได้ไหมคะ?"

คำขอข้อนี้ของอันหราน ยิ่งทำให้เกาสื่อเหลียงตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

เขาไม่ได้ซักไซ้ กดเปิดลำโพงทันที

"เรียบร้อยแล้ว พูดมาเถอะ พวกเราฟังอยู่"

อันหรานสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมข้อสันนิษฐานสะเทือนฟ้าสะท้านดินเมื่อครู่

แล้วพูดออกมาทั้งหมดรวดเดียวด้วยน้ำเสียงที่เร็วและชัดเจนที่สุด!

"รายงานท่านผู้การค่ะ! เกี่ยวกับเรื่องไฟดับครั้งใหญ่ในครั้งนี้ ฉันมีเบาะแสสำคัญอย่างยิ่งค่ะ!"

"เมื่อวานตอนพลบค่ำ หลังจากไฟดับครั้งใหญ่ทั่วเมืองฮั่นเจียงครั้งแรก"

"จางหย่วนเคยส่งข้อความมาหาฉัน เขายอมรับออกมาเองเลยว่าไฟดับครั้งนั้นเป็นฝีมือเขาค่ะ!"

"อะไรนะ?!"

พอคำนี้หลุดออกมา คนทั้งศูนย์ข้อมูลก็แตกตื่นกันระเบิดเถิดเทิง!

จ้าวหย่งไหลและต่งลี่เจี้ยนยิ่งเงยหน้าขึ้นขวับ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

จางหย่วนทำงั้นเหรอ?

เขาทำได้ยังไง?

เกาสื่อเหลียงเองก็รูม่านตาหดเล็กลง ทว่าเขาข่มความตกตะลึงในใจลงไปอย่างฝืนทน แล้วเอ่ยถามเสียงเข้ม

"เธอแน่ใจนะ? คำพูดเดิมของเขาว่ายังไง?"

"คำพูดเดิมของเขาคือ 'โทษทีนะ พอดีฉันไม่ทันระวัง ทำหลุดออกไปน่ะ' ค่ะ"

เสียงของอันหรานชัดเจนแจ่มแจ้งอย่างยิ่ง

"ตอนนั้นฉันคิดว่าเขาล้อเล่น ก็เลยไม่ได้ใส่ใจค่ะ! แต่ตอนนี้ ฉันสงสัยว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเด็ดขาด!"