ตอนที่ 90 เรดาร์เครื่องนี้มันชักจะไม่ชอบมาพากลแล้วสิ

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่กว่าเดิมลงมา

"เมื่อกี้นี้เองค่ะ! ก่อนที่ไฟจะดับครั้งที่สองกับครั้งที่สามไม่นาน"

"ศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนกับทีมงาน กำลังปรับจูนและเริ่มเดินเครื่องเรดาร์ตรวจอากาศตัวนั้นรอบสุดท้ายอยู่ที่โรงซ่อมบำรุงเขตทหารค่ะ!"

"ฉันเห็นกับตาตัวเองเลยค่ะ! พอเรดาร์เพิ่งเริ่มทำงาน เมฆดำบนฟ้าก็ก่อตัวขึ้นทันที จากนั้นฝนก็เทลงมาอย่างหนัก แล้วไฟก็ดับไปทั้งเมือง!"

"ท่านผู้การคะ! ช่วงเวลาที่สองเรื่องนี้เกิดขึ้น มันตรงกันเป๊ะเลยค่ะ!"

"ฉันสงสัยอย่างยิ่งว่า การดัดแปลงเรดาร์ของจางหย่วน ได้เพิ่มฟังก์ชันบางอย่างที่เราไม่รู้เข้าไป!"

"และไอ้ฟังก์ชันนี้นี่แหละค่ะ ที่เป็นสาเหตุโดยตรงทำให้ไฟดับไปทั้งเมือง!"

คำพูดของอันหรานทำให้ศูนย์ข้อมูลทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ทุกคนต่างตกตะลึงจนสมองว่างเปล่าไปกับข้อมูลชุดนี้

จางหย่วน... ยอมรับว่าไฟดับครั้งแรกเป็นฝีมือตัวเองงั้นเหรอ?

พอเรดาร์เริ่มทำงาน ก็เกิดไฟดับครั้งที่สองและครั้งที่สามตามมาติดๆ เนี่ยนะ?

ข้อมูลสองชุดนี้เมื่อนำมาเชื่อมโยงกัน มันชี้ไปที่ข้อสรุปหนึ่งเดียวที่ทำให้พวกเขาขนหัวลุกชันและเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง!

ก่อนหน้านี้ ข้อสันนิษฐานเรื่องคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของจ้าวหย่งไหลและต่งลี่เจี้ยน ยังเป็นเพียงการคาดเดาตามหลักทฤษฎีและปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเท่านั้น

แต่ข้อมูลที่อันหรานนำมารายงาน แทบไม่ต่างอะไรกับคำให้การสารภาพจากปากของ "คนลงมือ" เองเลย!

แม้ว่าคำสารภาพนี้จะฟังดูเหลือเชื่อและหลุดโลกขนาดไหนก็ตาม

เนิ่นนานผ่านไป

เกาสื่อเหลียงถึงค่อยๆ พ่นลมหายใจยาวออกมา ลมหายใจนั้นแฝงไปด้วยความสั่นเทาที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมอันหรานถึงยืนกรานจะให้เปิดลำโพงคุย

ข้อมูลนี้ มันสำคัญเกินไปแล้ว

สำคัญเสียจนต้องให้บุคคลสำคัญทุกคนในที่นี้ได้รับรู้พร้อมกันทันทีในวินาทีแรก!

"ฉันเข้าใจแล้ว"

เสียงของเกาสื่อเหลียงแหบพร่าอย่างรุนแรง

"อันหราน เธอทำได้ดีมาก"

"เรื่องนี้ ฉันจะรีบติดต่อจางหย่วนเพื่อตรวจสอบเดี๋ยวนี้"

"พวกเธอประจำการรอคำสั่งอยู่ที่โรงซ่อมบำรุง ดูแลความปลอดภัยของตัวเองให้ดี แล้วรอคำสั่งจากฉัน"

"รับทราบค่ะ! ท่านผู้การ!"

สายถูกตัดไป

ภายในโรงซ่อมบำรุงเขตทหาร

เสียงกดวางสายโทรศัพท์ของอันหราน ดังก้องชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางโรงงานอันเงียบสงัด

ทหารยานยนต์และทหารช่างเทคนิคสองสามคนที่อยู่ด้านหลังเธอ ต่างมีสีหน้าหลากหลายอารมณ์ปนเปกันไปหมด

ผ่านไปครู่ใหญ่ ทหารยานยนต์ที่ใจกล้าคนหนึ่งถึงขยับเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบกระซาบ

"พี่อันหรานครับ... ที่พี่พูดเมื่อกี้... เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องล้อเล่นกันแน่ครับ?"

"จางหย่วน... นักศึกษามหาวิทยาลัยคนนั้นน่ะนะ? เขาคนเดียวเนี่ยนะที่ทำให้ทั้งเมืองฮั่นเจียงเป็นอัมพาต?"

ทหารอีกนายก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"มันจะเป็นไปได้ยังไงกันครับ? เขาเป็นพวกทำเรื่องสภาพอากาศ ไม่เกี่ยวอะไรกับโครงข่ายไฟฟ้าเลยสักนิด!"

"อีกอย่าง นั่นมันโครงข่ายไฟฟ้าของคนทั้งเมืองเลยนะ! ต่อให้เป็นเขตทหารเรา ก็ไม่มีปัญญาจะสั่งตัดไฟตามใจชอบแบบนั้นได้หรอกมั้งครับ?"

เสียงตั้งข้อสงสัยดังขึ้นระงม

เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เหลือเชื่อจนเกินขอบเขตความรู้ความเข้าใจของพลทหารธรรมดาๆ อย่างพวกเขาไปไกล

คนหนุ่มอายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ อาศัยเรดาร์ตรวจสภาพอากาศตัวเดียว เล่นงานมหานครที่มีประชากรนับสิบล้านคนจนเป็นอัมพาตเนี่ยนะ?

พูดออกไปใครเขาจะเชื่อกันวะ!

อันหรานไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเพียงแต่จ้องมองสายฝนที่เทกระหน่ำลงมานอกโรงงาน น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดเป็นพิเศษ

"ฉันไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไง"

"แต่ฉันเชื่อในการตัดสินใจของตัวเอง"

"เรื่องเวลา มันตรงกันเป๊ะ คำ 'สารภาพ' จากปากเจ้าตัวเอง ก็ตรงกันเป๊ะ"

คำพูดของเธอ ทำให้เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างค่อยๆ ซาลง

นั่นสิ

เบาะแสสองอย่างนี้ มันชัดเจนและแน่นหนาเกินไป

ทันใดนั้นเอง ทหารช่างเทคนิคที่รับผิดชอบดูแลเรดาร์คนหนึ่งก็ตบขาตัวเองฉาด ตาเบิกกว้างเป็นประกาย

"เชี่ยเอ๊ย! ผมนึกออกแล้ว!"

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เขาทันที

ทหารช่างคนนั้นตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ

"การดัดแปลงไง! มันคือการดัดแปลง!"

"พวกคุณลืมไปแล้วเหรอ? จางหย่วนรื้อดัดแปลงเรดาร์เครื่องนี้แทบจะทั้งตัวเลยนะ!"

"ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกศาสตราจารย์ต่งตรวจสอบก็เคยบอกไว้ว่า นอกจากแมกนีตรอนกับเสาอากาศที่เป็นหัวใจหลักแล้ว"

"สายไฟ ชิป ระบบซอฟต์แวร์ข้างใน... แทบจะโดนจางหย่วนเปลี่ยนใหม่ยกชุดเลย!"

เขายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น พลางชี้นิ้วไปยังเรดาร์ที่ตั้งตระหง่านสลัวๆ อยู่ในความมืด

"เพราะฉะนั้น ไอ้สิ่งนี้น่ะ มันไม่ใช่เรดาร์ตรวจอากาศตัวเดิมตั้งนานแล้วโว้ย!"

"ตอนนี้มันก็คือ... อุปกรณ์ชิ้นใหม่ที่สวมเปลือกนอกของเรดาร์ไว้เท่านั้น!"

"เป็นอุปกรณ์ชิ้นใหม่ที่พวกเราไม่มีใครรู้เลยว่าจริง ๆ แล้วมันทำอะไรได้บ้าง!"

คำพูดนี้เปรียบดั่งสายฟ้าที่ฟาดผ่าม่านหมอกในหัวของทุกคนให้สว่างวาบ!

จริงด้วย!

การดัดแปลง!

พวกเขาลืมจุดสำคัญขนาดนี้ไปได้ยังไง!

ถ้าเรดาร์เครื่องนี้ถูกดัดแปลงขนานใหญ่จริง ๆ งั้นการที่มันจะมีฟังก์ชันพิสดารเหนือจินตนาการขึ้นมา...

มันก็ดูเหมือน... จะไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจไม่ได้เลยสักนิด?

"นายจะบอกว่า... จางหย่วนติดตั้งฟังก์ชันที่ทำให้ไฟฟ้าดับครั้งใหญ่เข้าไปอย่างนั้นเหรอ?"

"อย่างเช่น... คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าพลังงานสูงยวดยิ่งอะไรเทือกนั้น?"

"คุณพระช่วย ถ้าเป็นแบบนั้นจริง จางหย่วนแม่งจะไม่โคตรเทพไปหน่อยเรอะ?!"

"นี่มันไม่ใช่แค่เทพแล้วโว้ย แต่มันฝืนลิขิตฟ้าชัด ๆ! นี่มันระดับกันดั้มแล้ว!"

จากข้อกังขาในตอนแรก พลันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงอุทานทึ่งที่เจือไปด้วยความเลื่อมใส

สายตาที่ทุกคนมองไปยังเรดาร์เครื่องนั้นเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างสิ้นเชิง

......

ในเวลาเดียวกัน

บรรยากาศภายในศูนย์ข้อมูลของกรมอุตุนิยมวิทยาอึดอัดกดดันจนถึงขีดสุด

หลังจากเกาสื่อเหลียงวางสายไป เขาก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปปั้น

ความมืดกลืนกินสีหน้าของทุกคน ทว่าต่างฝ่ายต่างสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจที่หอบหนักและสับสนของกันและกัน

"เป็นไปไม่ได้!"

คนที่ทำลายความเงียบงันขึ้นมาก่อนคือศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยน

น้ำเสียงของเขาแหลมสูงและดื้อรั้น เต็มไปด้วยความหัวรั้นตามประสาพวกนักวิชาการ

"ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาด! เรดาร์ที่ผมออกแบบ มีไว้สำหรับตรวจวัดปริมาณไอน้ำในชั้นเมฆเท่านั้น!"

"กำลังส่งสูงสุดของมันผ่านการคำนวณมาอย่างแม่นยำรัดกุม ไม่มีทางส่งผลกระทบอะไรต่อโครงข่ายไฟฟ้าได้เลยสักนิด!"

ศาสตราจารย์ชราอารมณ์พลุ่งพล่านจนแทบจะกลายเป็นการแผดเสียงคำราม

ทว่าไม่มีใครสนใจเสียงตะคอกของเขา

เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า หัวใจสำคัญของปัญหาไม่ได้อยู่ที่เรดาร์ที่เขาออกแบบมาตั้งแต่แรก

แต่อยู่ที่เรดาร์หลังจากที่จางหย่วนดัดแปลงมันต่างหาก

จ้าวหย่งไหลขยับแว่นบนสันจมูก แสงสลัวจากไฟฉุกเฉินสะท้อนบนเลนส์แว่นเป็นประกายซับซ้อน

เขาค่อย ๆ เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"ศาสตราจารย์ต่งครับ ท่านใจเย็น ๆ ก่อน"

"เรื่องที่เรากำลังคุยกันอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่เรดาร์เครื่องที่ท่านออกแบบครับ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเน้นทีละคำ

"แต่เป็นเครื่องที่จางหย่วนบอกว่าจะดัดแปลงขึ้นมาต่างหาก... เครื่อง 'เรดาร์สร้างสภาพอากาศ'"

"เรดาร์... สร้าง... สภาพอากาศ?"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา แม้แต่พวกผู้นำเขตทหารที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังอดสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บไม่ได้

หากคำว่า "ทำให้โครงข่ายไฟฟ้าทั้งเมืองเป็นอัมพาต" ฟังดูสะเทือนขวัญสั่นประสาทมากพอแล้ว

คำว่า "สร้างสภาพอากาศ" นั้นก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับเรื่องในตำนานปรัมปรา!

นี่มันเป็นเรื่องที่มนุษย์จะทำได้จริงหรือ?

จ้าวหย่งไหลยิ้มเจื่อนพลางพูดต่อ

"ใช่ครับ นี่เป็นคำพูดของจางหย่วนเองเลย เขาบอกว่าเขาสามารถดัดแปลงให้มันสร้างสภาพอากาศได้"

"ตอนนั้นพวกเราทุกคนคิดว่าเจ้าหมอนี่กำลังขี้โม้ คิดเพ้อเจ้อไปเอง"

"แต่ดูจากตอนนี้แล้ว..."

เขาพูดค้างไว้แค่นั้น

แต่ทุกคนล้วนเข้าใจความหมายดี

ดูจากตอนนี้แล้ว มันอาจจะไม่ใช่เรื่องขี้โม้เลยก็ได้!

จ้าวหย่งไหลสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้วิเคราะห์ตามมุมมองของนักวิทยาศาสตร์

"ในทางทฤษฎี ด้วยระดับเทคโนโลยีที่เรามีอยู่ในปัจจุบัน การจะสร้างพายุฝนตกหนักครอบคลุมพื้นที่ทั่วทั้งเมืองด้วยน้ำมือมนุษย์"

"มันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน พลังงานที่จำเป็นต้องใช้นั้นมหาศาลเป็นตัวเลขดาราศาสตร์"

"ซึ่งเกินขีดจำกัดที่อุปกรณ์ใด ๆ จะรองรับไหวไปไกลลิบ"

"นี่มันไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์เลยสักนิด!"

เขาเอ่ยปฏิเสธอย่างเด็ดขาดเป็นอันดับแรก