ตอนที่ 93 ฝนตกหนักหายวับไปในพริบตา! วิกฤตที่ใหญ่ยิ่งกว่า

เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผากของต่งลี่เจี้ยน เขาส่ายหน้าไม่หยุด

"ผมไม่รู้! ผมไม่รู้จริง ๆ ครับท่านผู้การ!"

"ของพวกนี้... ทั้งหมดนี้จางหย่วนเป็นคนติดตั้งเพิ่มเข้าไปเองครับ!"

สิ้นเสียงเขายังไม่ทันขาดคำ

"เปรี๊ยะ!"

เสียงดังเปรี๊ยะเสียดหูดังขึ้น

ทั่วทั้งโรงงานพลันตกอยู่ในความมืดมิดทันที

หลอดไฟส่องสว่างเหนือศีรษะ ลำแสงสปอตไลต์หน้าประตู ไฟสัญญาณที่กะพริบระยิบระยับบนคอนโซลควบคุม

ทุกสิ่งทุกอย่างดับลงพร้อมกันหมดในวินาทีนี้

ท่ามกลางความมืด มีคนสะดุดจนส่งเสียงร้องอุทานและเกิดเสียงกระแทกชนกันขึ้น

"ทุกคนอย่าขยับ!"

น้ำเสียงสุขุมหนักแน่นของเกาสื่อเหลียงดังขึ้นในความมืด แฝงไว้ด้วยอำนาจบารมีที่ไม่อาจขัดขืน

"เปิดไฟฉุกเฉิน!"

สิ้นเสียงคำสั่งของเขา ไฟฉุกเฉินสีแดงหลายดวงตรงมุมผนังและเพดานโรงงานก็สว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ

แสงสีแดงสลัวขับไล่ความมืดมิดอันบริสุทธิ์ออกไป สาดส่องใบหน้าของทุกคนจนกลายเป็นสีแดงก่ำดั่งเลือด

สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและคลางแคลงใจ

"เกิดอะไรขึ้น? ไฟตัดวงจรเหรอ?"

ผู้นำเขตทหารคนหนึ่งขยับหมวกพลางขมวดคิ้วถาม

"ไม่ใช่ค่ะ!"

ต้วนเยว่ที่ยืนอยู่หน้าประตูพลันขึ้นเสียงสูง น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ข้างนอก... ไฟข้างนอกก็ดับหมดเลยค่ะ!"

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็พากันกรูไปที่หน้าประตูโรงงานทันที

ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนต้องสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน เส้นขอบฟ้าของเมืองฮั่นเจียงที่อยู่ไกลออกไปยังคงมองเห็นได้ชัดเจน เป็นดั่งธารดาราพร่างพราวที่หลอมรวมขึ้นจากแสงไฟนับไม่ถ้วน

ทว่าตอนนี้

ธารดาราดับวูบลงแล้ว

ทั่วทั้งโลก นอกจากไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวไม่กี่ดวงในโรงงานของพวกเขาแล้ว ก็มองไม่เห็นแสงสว่างอื่นใดอีกเลย

เมืองทั้งเมืองกลืนหายไปในความมืดมิด

ความเงียบสงัดดั่งป่าช้าเข้าปกคลุมผืนแผ่นดิน

ไม่สิ

มันไม่ได้เงียบสงัดไปเสียทั้งหมด

"หึ่งๆๆ——"

เรดาร์ขนาดยักษ์เครื่องนั้นยังคงส่งเสียงครางกระหึ่มต่ำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ท่ามกลางความมืดมิดขั้นสุด เสียงครางกระหึ่มนี้ยิ่งชัดเจนเป็นพิเศษ ทรงพลังเป็นพิเศษ ราวกับเป็นหัวใจเพียงดวงเดียวในโลกทั้งใบที่ยังคงเต้นอยู่

มัน... คือต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดนี้

สีหน้าของเกาสื่อเหลียงภายใต้แสงสีแดงสลัวย่ำแย่ถึงขีดสุด

เขาค่อย ๆ หันหน้าไป สายตาทอดมองผ่านฝูงชนไปหยุดลงที่ตัวเครื่องเรดาร์ซึ่งยังคงส่งเสียงครางกระหึ่ม

ในแววตาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังขนหัวลุกกับเหตุการณ์ไฟดับครั้งใหญ่ทั่วทั้งเมืองที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้

การเปลี่ยนแปลงที่ประหลาดพิกลยิ่งกว่าพลันบังเกิดขึ้น

"พวกคุณ... ฟังดูสิคะ"

อันหรานเงี่ยหูฟัง พลางเอ่ยปากขึ้นอย่างไม่แน่ใจนัก

"อะไรเหรอครับ?"

ทหารฝ่ายเทคนิคคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ถามขึ้น

"ฝน..."

อันหรานพึมพำกับตัวเอง

"เสียงฝน... หยุดไปแล้วใช่ไหมคะ?"

พอเธอเตือนสติขึ้นมาเช่นนี้ ทุกคนถึงเพิ่งได้สติกันขึ้นมาทันควัน

จริงด้วย!

ฝนล่ะ?

เสียงฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาสังกะสีของโรงงานอย่างสนั่นหวั่นไหวก่อนหน้านี้หายไปไหนแล้ว?

ทำไมถึง... หายไปแล้วล่ะ?

โลกทั้งใบพลันเงียบสงบลงอย่างน่าสะพรึงกลัว

สรรพสำเนียงแผ่วเบาทุกอย่างที่เคยถูกเสียงพายุฝนกลบมิด บัดนี้กลับกระจ่างชัดขึ้นมาอย่างยิ่ง

พวกเขาได้ยินเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของกันและกัน

ได้ยินเสียงสัญญาณกันขโมยรถยนต์ที่ดังแว่วมาจากเมืองอันไกลโพ้นเป็นระลอกประปรายเพราะไฟดับ

หรือกระทั่งได้ยินเสียงกลไกภายในตัวเครื่องเรดาร์ที่ทำงานดัง "กริ๊ก" เบา ๆ นอกเหนือจากเสียงครางหึ่ง ๆ

สิ่งเดียวที่ไม่ได้ยิน ก็คือเสียงฝน

ฝนห่าใหญ่ที่ตกกระหน่ำมาตลอดครึ่งเดือนเต็มจนแทบจะกลืนโลกทั้งใบให้จมบาดาล

ภายในเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่สิบวินาทีนี้

พร้อม ๆ กับที่แสงไฟทั่วทั้งเมืองดับมืดลง

มันกลับหยุดชะงักลงกะทันหัน

"หยุด... หยุดจริง ๆ ด้วยเหรอ?"

จ้าวหย่งไหลโซซัดโซเซวิ่งไปที่ประตู ยื่นมือออกไปนอกชายคา

ไม่มีสายฝนอันเย็นเฉียบหยดลงมา

แม้แต่หยดเดียวก็ไม่มี

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

คนอื่น ๆ ก็แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนตามเขาไปด้วย

เมฆดำทะมึนที่หนาทึบจนไม่อาจแยกชั้นยังคงอยู่ตรงนั้น มันหนาหนักจนทำให้คนรู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก

ทว่าภายใต้การสาดส่องของแสงไฟฉุกเฉินสีแดงและจุดแสงริบหรี่ที่กะพริบขึ้นเป็นพัก ๆ จากเมืองที่อยู่ไกลออกไป

พวกเขาก็ได้เห็นภาพที่จะไม่มีวันลืมเลือนไปตลอดชีวิต

ท้องฟ้า

กำลัง "เดือดพล่าน"

มวลเมฆมหาศาลเหล่านั้นไม่ได้อยู่นิ่งอีกต่อไป

พวกมันราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็น กวนหมุนวนอย่างบ้าคลั่งอยู่ในกระทะ

ก้อนเมฆนับไม่ถ้วนกำลังม้วนตัว บดอัด และกลืนกินซึ่งกันและกัน

วังวนขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นลูกแล้วลูกเล่าก่อนจะสลายตัวไป

ขอบของชั้นเมฆถูกฉีกกระชากจนเกิดเป็นรูปร่างพิลึกพิลั่น

ทั่วทั้งท้องฟ้ากลายเป็นภาพวาดนามธรรมอันบ้าคลั่งที่เคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่ง

"คุณพระช่วย..."

ต้วนเยว่ ผู้อำนวยการกรมอุตุนิยมวิทยา ยกมือขึ้นปิดปาก ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว

เธอค้นคว้าวิจัยด้านอุตุนิยมวิทยามาทั้งชีวิต เคยเห็นตาพายุไต้ฝุ่น เคยเห็นซูเปอร์เซลล์ และเคยเห็นสภาพอากาศสุดขั้วมาสารพัดรูปแบบ

แต่ภาพตรงหน้านี้ ได้ก้าวข้ามขอบเขตความรู้ความเข้าใจของเธอไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

นี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติอย่างแน่นอน!

"ท่านผู้การ!"

เสียงของจ้าวหย่งไหลแหลมสูงและกระชั้นขึ้นมาในทันใด เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด

"เร็วเข้า! รีบติดต่อจางหย่วนเร็ว!"

เขาคว้าแขนของเกาสื่อเหลียงไว้แน่น นิ้วมือออกแรงบีบจนข้อนิ้วขาวซีด

"นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว! มันต้องไปกระตุ้นคำสั่งอะไรบางอย่างที่เราไม่เข้าใจเลยสักนิดแน่ๆ!"

จ้าวหย่งไหลอย่างไรก็เป็นคนของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร สมองของเขาจึงแล่นเร็วกว่าคนอื่น

"การหยุดฝนตกขนานใหญ่ขนาดนี้โดยกะทันหัน มันต้องใช้พลังงานมหาศาลแค่ไหนกัน?"

"พลังงานก้อนนี้จะหายวับไปเฉยๆ งั้นเหรอ? ไม่มีทาง! กฎการอนุรักษ์พลังงานยังมีอยู่!"

นัยน์ตาของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย จ้องเขม็งไปยังเมฆดำที่กำลังม้วนตัวอยู่บนท้องฟ้า

"ไอน้ำในชั้นเมฆไม่ได้สลายไป เพียงแต่ไม่ตกลงมาแล้ว! นั่นหมายความว่ามีพลังงานบางอย่างคอยค้ำจุนพวกมันเอาไว้!"

"เมื่อไหร่ที่พลังงานนี้สูญเสียการควบคุม หรือพลังงานเปลี่ยนรูปไปเป็นอย่างอื่น... สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!"

"ฟ้าผ่าระดับซูเปอร์! ลูกเห็บขนาดยักษ์! หรือกระทั่งดาวน์เบิร์สต์!"

"อย่างใดอย่างหนึ่งในนี้ ก็เพียงพอที่จะลบเมืองฮั่นเจียงทั้งเมืองให้หายไปจากแผนที่แล้ว!"

ทุกคำพูดของจ้าวหย่งไหลราวกับหมัดหนักๆ ที่ทุบกระหน่ำลงกลางอกของทุกคน

ม่านตาของเกาสื่อเหลียงหดเล็กลงฉับพลัน

เขาไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์ แต่เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของจ้าวหย่งไหลดี

ลบให้หายไป

เมืองทั้งเมือง

เขาไม่อาจรักษาความสงบนิ่งได้อีกต่อไป เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมเต็มหน้าผากในชั่วพริบตา

"อันหราน!"

เขาตวาดเสียงกร้าว

"ค่ะ!"

"คุณรู้จักจางหย่วนดีที่สุด! รู้ไหมว่ามีวิธีสั่งหยุดฉุกเฉินหรือเปล่า?"

ใบหน้าของอันหรานซีดเผือดลงเช่นกัน

"ฉัน... ฉันไม่ทราบค่ะท่านผู้การ! จางหย่วนบอกแค่ว่าดัดแปลงเสร็จแล้ว อย่างอื่นเขาไม่ได้พูดอะไรเลยค่ะ!"

เธอร้อนรนจนแทบจะร้องไห้

"บัดซบเอ๊ย!"

เกาสื่อเหลียงสบถเสียงต่ำ ไม่ลังเลอีกต่อไป

เขาผลักคนรอบข้างออกอย่างแรง ล้วงโทรศัพท์ดาวเทียมสีดำเครื่องหนาเตอะออกมาจากอกเสื้อ

ในสถานการณ์ที่การสื่อสารทั่วทั้งเมืองอาจถูกตัดขาดเช่นนี้ มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่จะรับประกันการติดต่อได้

นิ้วมือของเขาสั่นระริก กดเบอร์โทรศัพท์ที่จำขึ้นใจอย่างรวดเร็ว

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่โทรศัพท์ในมือของเขา

นั่นคือความหวังเดียวในเวลานี้

...

ขณะเดียวกัน

สนามกีฬาใจกลางมหาวิทยาลัยฮั่นเจียง

บัณฑิตที่สวมชุดครุยหลายพันคนกำลังยืนอยู่บนสนามหญ้าที่เปียกชุ่มหลังฝนตก พลางมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน พวกเขายังคงสวมเสื้อกันฝนและกางร่มกันอยู่เลย

ยืนรอพิธีจบการศึกษาที่ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องเปียกมะลอกมะแลกท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา

แต่ผลคือ ฝน จู่ๆ จะหยุดก็หยุดลงทันที

ฟ้า จู่ๆ จะมืดก็มืดลงในพริบตา

"อะไรกันเนี่ย? มหาวิทยาลัยสับคัตเอาต์ลงเหรอ?"

"ไม่ใช่มหา'ลัยหรอก เธอดูไกลๆ นั่นสิ มืดสนิทหมดเลย! ไฟดับทั้งเมืองแล้วมั้ง!"

"ฝนหยุดแล้ว! เร็วเข้าๆ รีบถอดเสื้อกันฝนออก ไม่งั้นถ่ายรูปไม่สวย!"

เหล่านักศึกษาพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ มีทั้งคนที่บ่น คนที่ตื่นเต้น และส่วนใหญ่เป็นพวกชอบดูเรื่องสนุกที่ยิ่งเรื่องใหญ่ก็ยิ่งชอบใจ