ตอนที่ 94 ไฟดับฝนหยุดตก! พายุลูกเห็บกำลังจะมา!

เหล่าผู้บริหารมหาวิทยาลัยและอาจารย์ที่ปรึกษาต่างพากันปวดเศียรเวียนเกล้าไปตามๆ กัน

"เร็วเข้า เร็วเข้า! อาศัยจังหวะที่ฝนหยุดตก รีบจัดแถวเดี๋ยวนี้!"

"ฝ่ายคุมไฟล่ะ? ไฟสำรองอยู่ไหน? รีบหาทางแก้ปัญหาเร็วเข้า!"

"กองเกียรติยศเชิญธงชาติเตรียมพร้อม! รวบรัดพิธีการซะ! รีบชักธงขึ้นสู่ยอดเสาแล้วให้อธิการบดีกล่าวให้โอวาทให้เสร็จ จะได้ให้นักศึกษารีบกลับหอพัก!"

ทั่วทั้งสนามกีฬากลางเริ่มขยับขับเคลื่อนอย่างโกลาหลทว่ายังพอมีระเบียบอยู่บ้าง

ณ มุมหนึ่งในหมู่ฝูงชน

จางหย่วนที่สวมชุดครุยปริญญาบัตรกำลังมองดูภาพความวุ่นวายตรงหน้าอย่างจนปัญญา

อาจารย์ที่ปรึกษาข้างกายเขากำลังถือใบแนะนำงานพลางพร่ำเทศนาด้วยความหวังดีเพื่อ "ดึงสติ" เขาเป็นครั้งสุดท้าย

"จางหย่วน เธอคิดดูใหม่อีกทีเถอะนะ? นี่มันตำแหน่งบรรจุของสถาบันวิจัยการทหารเชียวนะ คนตั้งเท่าไหร่แย่งกันหัวแทบแตกเพื่อชามข้าวเหล็กแท้ๆ ใบนี้!"

อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายจับใจ

"จบสาขานี้มาแท้ๆ ถ้าไม่ไปที่แบบนั้น อย่าบอกนะว่าเธอจะไปเปิดร้านซ่อมจริงๆ? ไม่รู้สึกเสียดายวิชาความรู้ที่เรียนมาสี่ปีบ้างหรือไง?"

จางหย่วนตอบรับแบบขอไปทีไปสองคำ "ครับๆ"

สมาธิของเขาไม่ได้อยู่ที่คำพูดของอาจารย์ที่ปรึกษาเลยแม้แต่น้อย

เขายกข้อมือขึ้น ชำเลืองมองเวลาบนหน้าปัดนาฬิกา

หกโมงเย็นสามสิบเจ็ดนาที

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยโดยแทบไม่มีใครสังเกตเห็น

ผิดปกติแล้ว

ตามที่เขาคำนวณไว้ เพื่อให้พิธีสำเร็จการศึกษาดำเนินไปได้อย่างราบรื่น

เวลาที่เขากำหนดให้ฝนหยุดตก ควรจะเป็นตอนสามทุ่มสี่สิบเก้านาทีของคืนนี้

ความคลาดเคลื่อนไม่มีทางเกินห้านาทีแน่นอน

แต่นี่กลับเร็วกว่ากำหนดถึงสามชั่วโมงกว่า

ยิ่งไปกว่านั้น...

เขาเงยหน้าขึ้น แหงนมองท้องฟ้า

แม้บนพื้นดินจะมองไม่เห็นอะไร แต่เขากลับสัมผัสได้

โครงสร้างพลังงานภายในมวลเมฆที่ปกคลุมทั่วทั้งเมืองกำลังผันผวนอย่างรุนแรง

ความถี่ในการส่งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ วาย-2 เฮิรตซ์ ถูกคนปรับลดลงจนถึงจุดวิกฤต

ซึ่งส่งผลให้ฝนหยุดตกโดยตรง

แต่ในเวลาเดียวกัน คลื่นที่มีระดับพลังงานสูงกว่าอีกตัวหนึ่ง ซึ่งเขาตั้งชื่อให้ว่า PW-3 เฮิรตซ์ กลับถูกกระตุ้นขึ้นมาในทันที

หน้าที่หลักของคลื่นชนิดนี้ เอาไว้ใช้ในสถานการณ์คับขันถึงขีดสุด

โดยอาศัยการสั่นสะเทือนด้วยความถี่สูงพิเศษ ทำให้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมดในบริเวณนั้นเป็นอัมพาตชั่วพริบตา

เรื่องนี้แม้แต่จางหย่วนเองก็พูดยาก

เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฟังก์ชันสำรองตัวนี้จะถูกเปิดใช้งานขึ้นมาจริงๆ

แถมยังเป็นจุดที่อยู่เหนือท้องฟ้าของเมืองฮั่นเจียงพอดิบพอดี

"เฮ้อ..."

จางหย่วนถอนหายใจพลางนวดหว่างคิ้ว

ท่านผู้การเกาเอ๋ยท่านผู้การเกา

นี่เพิ่งจะวันแรกเองนะ

พวกคุณไปกดปุ่มไหนเข้ากันแน่เนี่ย?

จางหย่วนจ้องมองนาฬิกาบนข้อมือเขม็ง

หกโมงเย็นสามสิบแปดนาที

หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ แทบจะทะลุออกมานอกอก

พวกเกาสื่อเหลียงกลุ่มนั้น...

อย่าได้ไปกดอะไรมั่วซั่วอีกเชียวนะ

เขาพร่ำบอกในใจ แทบจะกลายเป็นการสวดภาวนาอยู่รอมร่อ

ระบบเรดาร์ตรวจอากาศที่เขาออกแบบชุดนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกฝ่ายตรงข้ามถอดรหัสหรือนำไปใช้ในทางที่ผิด จึงได้ตั้งชุดคำสั่งเชื่อมโยงที่ซับซ้อนอย่างยิ่งเอาไว้

การสั่งการที่ผิดพลาดเพียงจุดเดียว มีโอกาสสูงมากที่จะล้มระเนนระนาดเหมือนโดมิโน

จนก่อให้เกิดผลลัพธ์ต่อเนื่องที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อาจทำนายได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

เมื่อครู่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ วาย-2 เฮิรตซ์ ถูกบังคับให้หยุดทำงานกะทันหัน ระบบจึงเปิดใช้งานคลื่น PW-3 เฮิรตซ์ โดยอัตโนมัติ เพื่อปกป้องตัวเองและปฏิบัติตามคำสั่งสูงสุดในการ "ระงับสภาพอากาศเลวร้าย" ส่งผลให้เกิดไฟดับขึ้นทั่วเมือง

นี่คือโดมิโนตัวแรกที่ล้มลง

แล้วตัวต่อไปล่ะ?

สมองของจางหย่วนประมวลผลด้วยความเร็วสูง เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมออกจากขมับ

เมื่อระบบตรวจพบว่ามีการแทรกแซงจากมนุษย์อย่างหักหาญและรุนแรง มันจะตัดสินใจอย่างไร?

มันจะเข้าใจไปว่า นี่คือมาตรการบังคับใช้ที่ผู้ควบคุมจำเป็นต้องสั่งการภายใต้สถานการณ์ฉุกเฉินขั้นวิกฤต

ดังนั้น เพื่อที่จะ "ช่วยเหลือ" ผู้ควบคุมในการแก้ไข "สถานการณ์ฉุกเฉินขั้นวิกฤต" นี้ ระบบจะปรับระดับความสำคัญของคำสั่งขึ้นสู่จุดสูงสุดโดยอัตโนมัติ

ฝนหยุดตกไปแล้ว

แต่ไอน้ำและพลังงานในมวลเมฆยังคงอยู่

ระบบจะเลือกวิธีไหน เพื่อ "กำจัด" มวลเมฆผืนนี้ให้เร็วและหมดจดที่สุด?

ความคิดอัปมงคลอย่างหนึ่งผุดวาบขึ้นมาในหัวของจางหย่วนทันที

ลูกเห็บ

มีเพียงลูกเห็บเท่านั้น ที่จะสามารถระบายไอน้ำและพลังงานทั้งหมดที่แฝงอยู่ในมวลเมฆระดับสูง

เทกระจาดลงสู่พื้นดินในรูปแบบของแข็งได้ภายในเวลาอันสั้นที่สุด!

"ฉิบหายแล้ว..."

จางหย่วนพึมพำกับตัวเอง

เขามั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ว่า หลังจากที่พวกเกาสื่อเหลียงลนลานสั่งหยุดฝนไปแล้ว

ไม่มีทางที่คนพวกนั้นจะค้นหาและยกเลิกคำสั่งสำรอง "ลูกเห็บ" บัดซบที่ตัวเขาเองซ่อนเอาไว้ลึกสุดๆ นั่นได้ทันในเวลาสั้นๆ แน่นอน!

และก็เป็นไปตามคาด

ชั่วขณะที่ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมาในหัว

เขาก็สัมผัสได้ว่า ภายในมวลเมฆที่มองไม่เห็นเหนือศีรษะ โครงสร้างพลังงานได้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

อุปกรณ์แปลงคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของเรดาร์ เริ่มปฏิบัติภารกิจใหม่อย่างซื่อสัตย์แล้ว

คลื่นความถี่แบบใหม่เอี่ยมที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายบ้าคลั่ง กำลังก่อตัวขึ้น

คลื่น 'P-23 เฮิรตซ์'

นี่คือโหมโรงแห่งลูกเห็บ

มันจะเปรียบดั่งมือยักษ์ที่ไร้รูปร่าง สูบกลืนไนโตรเจน ออกซิเจน และคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศอย่างบ้าคลั่ง

สร้างกระแสลมเย็นจัดอุณหภูมิติดลบมหาศาลขึ้นที่ความสูงหมื่นเมตร

จากนั้น จะเปลี่ยนไอน้ำในมวลเมฆให้กลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา!

"ฟู่——"

ลมหนาวพิลึกพิลั่นสายหนึ่งพัดผ่านทั่วทั้งสนามฟุตบอลอย่างไร้สัญญาณเตือน

ลมนี้พัดมาอย่างกะทันหันเกินไป

วินาทีก่อนหน้ายังเป็นแค่ความเย็นสบายหลังฝนตก ทว่าวินาทีถัดมา กลับเย็นเยียบราวกับไอเย็นยะเยือกที่พัดออกมาจากห้องแช่แข็งในฤดูหนาวจัด

"เชี่ยเอ๊ย! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? ทำไมจู่ๆ ถึงหนาวขนาดนี้!"

"ซี๊ด... ขนลุกซู่ไปหมดทั้งตัวแล้ว! ลมนี่มันพิลึกเกินไปแล้วมั้ง!"

"คอมเพรสเซอร์แอร์บ้านใครระเบิดตกลงมาวะเนี่ย?!"

พวกนักศึกษาที่เพิ่งถอดเสื้อกันฝนออกและสวมเพียงชุดครุยตัวบาง ต่างสะดุ้งตัวสั่นด้วยความหนาวในทันที

นักศึกษาหญิงร่างกายบอบบางหลายคนถึงกับกอดแขนตัวเองไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ฟันเริ่มกระทบกันกึกๆ

"ฮัดชิ่ว!"

เสียงจามดังระงมขึ้นไม่ขาดสาย

ท่ามกลางฝูงชน ต่งเฉินตัวสั่นงันงกพลางตะโกนเสียงหลง

"โรงเรียนเล่นบ้าอะไรวะเนี่ย? จัดพิธีจบการศึกษาให้กลายเป็นแดนหิมะขั้วโลกเลยเหรอ? งบเหลือเยอะขนาดนั้นเลยดิ?"

หลี่เชี่ยนดาวประจำห้องที่อยู่ข้างๆ ใบหน้าสวยซีดเผือดไปเล็กน้อยเพราะความหนาว เธอลูบแขนขาวเนียนพลางบ่นอุบ

"ให้ตายสิ รู้งี้ไม่ถอดเสื้อกันฝนซะยังดีกว่า ลมพัดจนฉันปวดหัวไปหมดแล้วค่ะ"

ลานสนามที่เดิมทียังพอเป็นระเบียบท่ามกลางความสับสน กลับตกอยู่ในความโกลาหลระลอกใหม่อีกครั้งเพราะลมหนาวที่พัดมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

กระทั่งอาจารย์ที่ปรึกษาที่เอาแต่บ่นพึมพำไม่หยุดก็ยังต้องชะงักคำพูด

เขาหดคอลง ดึงปกเสื้อสูทให้กระชับขึ้น พลางพึมพำในลำคออย่างอู้อี้

"แปลกประหลาด... เรื่องประหลาดมีทุกปี แต่ปีนี้เยอะเป็นพิเศษจริงเชียว..."

จางหย่วนไม่สนใจใครรอบตัวทั้งสิ้น

สีเลือดบนใบหน้าของเขาค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย

มาแล้ว

ทุกอย่างกำลังเกิดขึ้นตามที่เขาคาดการณ์ไว้ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด

คลื่น P-23 เฮิรตซ์ไปถึงมวลเมฆแล้ว

สภาพแวดล้อมอุณหภูมิต่ำยิ่งยวดบนท้องฟ้ากำลังก่อตัวขึ้น

อย่างมากที่สุด... เหลือเวลาอีกไม่เกินสองนาที

ไม่สิ อาจจะเร็วกว่านั้น!

ลูกเห็บจะตกลงมาจากฟ้าราวกับห่ากระสุน!

และสนามหลักกลางแจ้งที่ไร้สิ่งกำบังซึ่งมีคนนับพันมาชุมนุมกันแห่งนี้ ก็จะกลายเป็นเป้ามีชีวิตขนาดใหญ่!

ไม่ได้การ!

ต้องรีบอพยพผู้คนเดี๋ยวนี้!

ในตอนที่จางหย่วนเตรียมจะพุ่งออกไปโดยไม่คิดชีวิต

บนเวทีประธาน เสียงของอธิการบดีก็ดังผ่านลำโพงที่ใช้ไฟฟ้าจากแหล่งพลังงานสำรอง ก้องกังวานไปทั่วทั้งสนาม

น้ำเสียงของเขาดังกังวาน แฝงไว้ด้วยความฮึกเหิมเปี่ยมล้น

"นักศึกษาทุกคน! คณาจารย์ทุกท่าน! แม้ว่าพวกเราจะได้ผ่านพ้นอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ มา"

"ทว่าหลังผ่านพ้นพายุฝน ในที่สุดพวกเราก็จะได้พบกับทัศนียภาพที่งดงามยิ่งกว่าเดิม!"

"ซึ่งนี่ก็เปรียบเสมือนชีวิตของพวกเรา! ที่เต็มไปด้วยความท้าทาย และเต็มไปด้วยโอกาส!"

เห็นได้ชัดว่าอธิการบดีเชี่ยวชาญการปลุกใจ เพียงพูดจาให้กำลังใจไม่กี่ประโยค อารมณ์ของเหล่านักศึกษาด้านล่างเวทีก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง

"บัดนี้ ผมขอประกาศดำเนินพิธีการขั้นตอนสุดท้ายของพิธีจบการศึกษาในครั้งนี้!"

"นั่นคือการมอบ รางวัลบัณฑิตดีเด่นแห่งปี!"