ตอนที่ 95 ถ่ายทอดสดทั่วทั้งมหา'ลัย แต่นายกลับตะโกนให้หนีเอาชีวิตรอดเนี่ยนะ

อธิการบดีชะงักเสียงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชื่อหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจและชื่นชมอย่างถึงที่สุด

"เขาคือความภาคภูมิใจของมหาวิทยาลัยฮั่นเจียงเรา! และเป็นแบบอย่างในการเรียนรู้ของเหล่านักศึกษาทุกคนที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้!"

"ขอเสียงปรบมืออันอบอุ่นที่สุด ต้อนรับอัจฉริยะของเรา ลูกแก้วกิเลนของเรา—"

"นักศึกษาจางหย่วน ขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์บนเวทีครับ!"

ตูม!

สิ้นเสียงประกาศ

ทั่วทั้งสนามกีฬาก็ระเบิดเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง

"ว้าว! มหาเทพจางหย่วนนี่เอง!"

"กูว่าแล้วต้องเป็นเขา! มันยังมีอะไรให้ลุ้นอีกเหรอวะ?"

"จางหย่วนโคตรเจ๋ง!!"

ต่งเฉินยิ่งตื่นเต้นจนคว้าไหล่จางหย่วนเข้ามากอดแล้วเขย่าอย่างแรง

"พี่หย่วน! พี่จริง ๆ ด้วย! รีบขึ้นไปสิครับ! ไปกู้หน้าให้ห้องเราหน่อย!"

อาจารย์ที่ปรึกษาเองก็เปลี่ยนจากสีหน้าเจ็บปวดใจเมื่อครู่ กลายเป็นยิ้มแก้มแทบปริ เขายกมือตบหลังจางหย่วนอย่างแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"รีบไปสิ! รีบไป! จางหย่วน! ทำให้คนทั้งมหา'ลัยเห็นไปเลยว่าเธอเก่งกาจขนาดไหน!"

ท่ามกลางเสียงเชียร์ที่ดังกึกก้องราวกับคลื่นซัดสาด

จางหย่วนกลับยืนตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง

สมองของเขาขาวโพลนไปหมด

ให้เขาขึ้นเวทีเนี่ยนะ?

กล่าวสุนทรพจน์?

ในเวลาที่ลูกเห็บกำลังจะตกเนี่ยนะ?

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้เวทีประธานมีความสว่างเพียงพอ

จึงได้รวมอุปกรณ์ไฟฉุกเฉินเกือบทั้งหมดที่มีมาไว้ที่นี่ แถมรอบ ๆ ยังมีนั่งร้านโลหะอยู่อีกเป็นจำนวนมาก

ภายใต้อิทธิพลของคลื่นพัลส์ P-23 เฮิรตซ์ ตรงนั้นจะต้องเป็นจุดที่สนามพลังงานปั่นป่วนที่สุดในบริเวณนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

หรือพูดอีกอย่างก็คือ

ตรงนั้นจะเป็นพื้นที่ประสบภัยขั้นวิกฤตที่ลูกเห็บจะตกชุกที่สุด และอันตรายที่สุด!

แม่งเอ๊ย...

นี่มันผลักเขาลงกองไฟชัด ๆ!

……

ตรงมุมขอบสนามกีฬา

หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งโดดเด่นในชุดกระโปรงสีขาว กำลังมองดูพิธีการอันวุ่นวายนี้ด้วยความเบื่อหน่าย

โซลิซา

อาจารย์สาวแสนสวยที่ได้รับความนิยมที่สุดในมหาวิทยาลัยฮั่นเจียง

วันนี้เธอแค่บังเอิญเดินผ่านมา แล้วถูกบรรยากาศประหลาดที่ท้องฟ้ามืดมิดแถมยังมีลมพัดกระโชกอย่างแปลกประหลาดดึงดูดเข้า จึงหยุดยืนดูเพิ่มอีกสองสามตา

พอได้ยินชื่อ "จางหย่วน" เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย

เธอหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ แล้วมองไปยังเวทีประธานที่อยู่ไกลออกไป

ไกลเกินไป

แสงไฟฉุกเฉินยังแยงตาอีกด้วย ทำให้มองเห็นเพียงร่างผอมสูงในชุดครุยแบบเลือนรางเท่านั้น

ร่างนั้นกำลังวิ่งเหยาะ ๆ ขึ้นบันไดไปท่ามกลางการห้อมล้อมของฝูงชน

มองหน้าตาไม่ชัดเลยสักนิด

"คงแค่ชื่อซ้ำล่ะมั้ง"

โซลิซาเบะปากเบา ๆ แล้วละสายตากลับมา

ยังไงเสีย จางหย่วนคนนั้นก็ให้ความรู้สึกขี้เกียจเอื่อยเฉื่อย ไม่เคยกระตือรือร้นกับเรื่องอะไรเลยสักอย่าง

จะให้เขาขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะตัวแทนบัณฑิตดีเด่นเนี่ยนะ?

เธอนึกภาพนั้นไม่ออกจริง ๆ

โซลิซาก้มหน้าลงเล่นโทรศัพท์มือถือต่อ ไม่ได้สนใจอะไรอีก

……

ท่ามกลางสายตานับพันที่จับจ้อง

จางหย่วนแทบจะโดนคนผลักและดันตัวจนก้าวขึ้นมาบนเวทีประธาน

แสงไฟสว่างจ้าสาดเข้าตาจนเขาแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

ด้านล่างเวทีคือสายตานับพันคู่ที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความเลื่อมใส

บนเวที อธิการบดีและเหล่าผู้บริหารของมหาวิทยาลัยต่างพากันส่งยิ้มอย่างอ่อนโยน รอคอยให้เขากล่าวความรู้สึกที่ได้รับรางวัล

ทว่าจางหย่วนกลับไม่ได้เดินไปยังโพเดียมที่ตั้งอยู่ตรงกลางเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้แม้แต่จะมองเหล่านักศึกษาที่อยู่ใต้เวทีเลยด้วยซ้ำ

พอพุ่งขึ้นมาบนเวทีได้ เขาก็สาวเท้าเดินตรงดิ่งไปยังทิศทางที่อธิการบดีและผู้บริหารหลายคนยืนอยู่อย่างรวดเร็ว

รอยยิ้มบนใบหน้าของอธิการบดีพลันชะงักค้างไปเล็กน้อย

เขามองนักศึกษาที่ตนเองชื่นชมที่สุดคนนี้ด้วยความสงสัย

นี่คือ... ตื่นเต้นเกินไปจนเดินผิดทิศงั้นเหรอ?

ทว่าในวินาทีถัดมา

สีหน้าของจางหย่วนที่ร้อนรนจนบิดเบี้ยว กับประโยคสะเทือนเลื่อนลั่นประโยคนั้น ก็ทำเอาเหล่าผู้บริหารทุกคนในที่นั้นถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่กับที่

"ท่านอธิการบดีครับ!"

เสียงของจางหย่วนไม่ได้ดังมาก ทว่ากลับแหลมสูงขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากความร้อนใจอย่างขีดสุด

"พิธีนี้จัดต่อไปไม่ได้แล้วนะครับ!"

เขาคว้าแขนของอธิการบดีหมับ ข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรงบีบแน่น

"เดี๋ยวนี้เลยครับ! สั่งให้นักศึกษาและอาจารย์ทุกคนอพยพออกจากสนามกีฬาเดี๋ยวนี้! ให้กลับหอพัก! หรือไปที่ไหนก็ได้ที่มีหลังคาบัง!"

"เร็วเข้าครับ! ช้ากว่านี้จะไม่ทันการแล้ว! มันจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นนะครับ!"

คำพูดของเขาราวกับสาดน้ำเย็นลงไปในกระทะน้ำมันเดือด

ทั่วทั้งเวทีประธานระเบิดความโกลาหลขึ้นมาในพริบตา

ส่วนด้านล่างเวที เนื่องจากอยู่ค่อนข้างไกล เหล่านักศึกษาจึงเห็นเพียงว่าจางหย่วนไม่ได้เดินไปกล่าวสุนทรพจน์

แต่กลับวิ่งไปยื้อยุดฉุดกระชากกับอธิการบดี ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรกันอยู่

เสียงปรบมือที่ดังต่อเนื่องค่อย ๆ ซาลง

เสียงโห่ร้องยินดีแปรเปลี่ยนเป็นเสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? จางหย่วนทำอะไรของเขาน่ะ?"

"ไม่รู้สิ เหมือนกำลังทะเลาะกับอธิการบดีอยู่เลยมั้ง?"

"บ้าไปแล้วเหรอ? ในโอกาสแบบนี้ เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?"

บนเวทีประธาน

อธิการบดีงุนงงกับการกระทำกะทันหันของจางหย่วนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก สีหน้าพลันเคร่งขรึมลงทันที

เขาสะบัดมือของจางหย่วนออก แล้วกดเสียงต่ำเอ่ยด้วยความขุ่นเคือง

"นักศึกษาจางหย่วน! เธอใจเย็น ๆ หน่อย!"

"เธอรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่? ตอนนี้เป็นพิธีจบการศึกษานะ! ถ่ายทอดสดไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัย!"

"มีเรื่องอะไร ไว้รอให้พิธีเสร็จสิ้นก่อนค่อยว่ากัน!"

"เสร็จสิ้นเหรอครับ?"

จางหย่วนแค่นยิ้มอย่างขมขื่น น้ำเสียงแฝงความสิ้นหวัง

"ถ้ายังไม่ไปตอนนี้ ก็ไม่มีโอกาสได้เสร็จสิ้นแล้วครับ!"

ประโยคนี้ที่เปี่ยมด้วยความตื่นตระหนก ซัดกระแทกเข้าใส่หัวใจของทุกคนบนเวทีประธานอย่างจัง

ความขุ่นเคืองบนใบหน้าของอธิการบดีแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง

เขามองใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความร้อนรนของจางหย่วน ชั่วขณะนั้นถึงกับทำตัวไม่ถูกว่าควรตอบสนองอย่างไร

เจ้าเด็กคนนี้...เป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง?

"จางหย่วน! นี่เธอพูดจาเหลวไหลอะไรกันแน่!"

เสียงแหลมสูงทำลายความเงียบงันลง

นั่นคือรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ เขาสาวเท้าพุ่งพรวดขึ้นมา ชี้นิ้วใส่หน้าจางหย่วน

"ลูกเห็บครับ! ลูกเห็บกำลังจะตกแล้ว!"

จางหย่วนไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เอาแต่จ้องอธิการบดีเขม็ง พูดรัวเร็วราวกับปืนกล

"ไม่ใช่ลูกเห็บธรรมดานะครับ! แต่เป็นลูกเห็บขนาดใหญ่มาก! มันจะทำร้ายคนบาดเจ็บได้! ถ้าตอนนี้ไม่อพยพคน มีคนตายแน่นอนครับ!"

ลูกเห็บงั้นเหรอ?

พอสองคำนี้หลุดออกมา บรรดาผู้นำบนเวทีประธานต่างก็ชะงักไป จากนั้นสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเหลือเชื่ออย่างสิ้นเชิง

ล้อเล่นระดับโลกอะไรกันเนี่ย?

เมื่อกี้ฝนยังตกหนักเทกระหน่ำ ตอนนี้ฝนแทบจะหยุดตกแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างขึ้นมาแล้วด้วย

นายมาบอกพวกเราว่าจะเกิดลูกเห็บตกเนี่ยนะ?

คิดว่านี่เล่นเกมอยู่หรือยังไง ถึงได้เลือกโหมดสภาพอากาศตามใจชอบได้น่ะ?

"เหลวไหลสิ้นดี!"

รองอธิการบดีโกรธจนหน้าแดงก่ำ

"ฉันว่าเธอคงเรียนจบแล้วเครียดเรื่องหางานจนเสียสติไปแล้วล่ะสิ! ใครก็ได้! ลากตัวเขาลงไปเดี๋ยวนี้!"

เขารู้สึกว่าอำนาจของตนถูกท้าทายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

นี่มันพิธีจบการศึกษาที่ถ่ายทอดสดไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเชียวนะ!

ปล่อยให้นักศึกษาคนหนึ่งมาคุ้มคลั่งบนเวทีประธานแบบนี้ หน้าตาของมหาวิทยาลัยฮั่นเจียงคงป่นปี้หมดแล้ว!

"เดี๋ยวก่อน"

อธิการบดียกมือห้ามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เตรียมจะก้าวเข้ามา

เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดเพลิงโทสะในอกลง แล้วหันมาพินิจพิจารณาจางหย่วนตรงหน้าใหม่อีกครั้ง

นักศึกษาคนนี้เขามีความประทับใจ จำได้แม่นยำมาก

ผลการเรียนอันดับหนึ่งของภาควิชา กวาดรางวัลสารพัดจนมือนิ่ม เป็นอัจฉริยะที่ทุกคนยอมรับ

คนแบบนี้ จะมาล้อเล่นไร้สาระด้วยวิธีทำลายอนาคตตัวเองในพิธีจบการศึกษาจริงหรือ?

หัวคิ้วของอธิการบดีขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น

"นักศึกษาจางหย่วน เธอที่บอกว่าลูกเห็บจะตก มีหลักฐานอะไรมายืนยัน?"

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ขอเหตุผลที่ทำให้ฉันเชื่อเธอมาสักข้อซิ"

เมื่อจางหย่วนได้ยินดังนั้น ประกายความหวังก็ผุดวาบขึ้นมาในใจ

ทว่าเขารู้ดีว่า สิ่งที่จะพูดต่อไปนี้ อาจทำให้ประกายความหวังนี้ดับวูบลงในพริบตา

แต่เขาไม่มีเวลาอธิบายแล้ว!

"หลักฐานก็คือ เรดาร์สร้างสภาพอากาศที่ผมวิจัยและพัฒนาขึ้น กำลังดำเนินการตามคำสั่งสร้างลูกเห็บเหนือน่านฟ้าเมืองฮั่นเจียงอยู่ครับ!"

จางหย่วนยอมทุ่มสุดตัว พูดออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น

"เวลาไม่ทันที่จะสั่งยกเลิกแล้วครับ! อย่างมากที่สุดอีกแค่สามนาที! ลูกเห็บก็จะตกลงมาแล้ว!"

ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ทุกคนบนเวทีประธาน รวมทั้งรองอธิการบดีที่เมื่อครู่ยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ต่างก็มองจางหย่วนด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนโง่งม