บทที่ 100 ปล้นสะดม

โจรภูเขาถีบประตูเข้ามาพร้อมประกาศก้อง "ยืมรถหน่อย"

ช่างน่ารำคาญอะไรเช่นนี้?

คนทั้งบ้านแทบจะขวัญหนีดีฝ่อแล้ว พวกมันยังจะชูมีดโต้เงาวับบอกว่าจะมายืมรถอีก

บ้านหลังนี้ถือว่ามีฐานะปานกลาง (จะยืมรถก็ต้องเลือกบ้านที่ดูดีหน่อยสิ) สมาชิกในบ้านมีอยู่ไม่น้อย ทั้งคนแก่ ผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กเล็กๆ ที่มีน้ำมูกไหลยืด

ลานบ้านไม่กว้างนักแต่มีบ้านหลังคากระเบื้องอยู่สี่ห้อง หน้าต่างบุด้วยกระดาษเปลือกหม่อน

บนต้นพลับที่มุมลานบ้านยังมี "พลับคริสตัล" ที่แข็งเป็นน้ำแข็งห้อยอยู่สามสี่ลูก ที่โคนกำแพงด้านทิศตะวันตกกองไว้ด้วยก้านอ้อที่เก็บมาจากริมแม่น้ำ

รถเข็นไม้ล้อเดี่ยวสภาพกึ่งเก่ากึ่งใหม่จอดนิ่งอยู่ตรงโคนกำแพงนั่น

ตามหลักแล้วยืมรถเสร็จก็ควรจะไปได้แล้วไม่ใช่รึไง? แต่พวกโจรภูเขากลุ่มนี้กลับไม่ทำอย่างนั้น พวกมันถือมีดเดินแกว่งไปแกว่งมาอยู่ในลานบ้านอย่างถือวิสาสะ

"ต้นพลับต้นนี้ไม่เลวแฮะ หัวหน้าต้องชอบแน่"

"ลานบ้านก็ไม่เลวแฮะ อยู่สบายกว่าที่พักของพวกข้าอีก ปีหน้าข้าต้องสร้างลานบ้านแบบนี้บ้าง"

โจรภูเขาคนหนึ่งดึงขอบกางเกงขึ้น "เมื่อครู่ข้าไปดูส้วมมา สกปรกสิ้นดี ที่ค่ายชิงเฟิงของเราถ้าทำแบบนี้ต้องโดนปรับอย่างน้อยสองร้อยอีแปะ"

"ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้น" โจรอีกคนก็ปลดเข็มขัด "ข้าก็ขอไปดูหน่อยสิ"

แย่แล้ว! คนในบ้านที่เพิ่งจะตั้งสติได้แทบจะขวัญหนีดีฝ่ออีกรอบ

ชายเจ้าของบ้านทำตัวนอบน้อมก้มหัวประจบประแจง ส่วนหญิงสาวก็พาลูกหลานหนีขึ้นไปบนเตียงเตาแล้ว

ในที่สุด… พวกโจรภูเขาก็เกิดความรู้สึกผิดชอบชั่วดีขึ้นมา เลยเดินเข้าไปดูในตัวบ้าน "โอ้? เตียงเตานี่ก็ไม่เลว! ข้าลองจับดู… อุ่นดีแถมยังจุดไฟเผาไว้อยู่ด้วย"

ชายเจ้าของบ้านเริ่มตัวสั่นระริก หญิงสาวกอดเด็กไว้แน่นแล้วถอยไปจนสุดมุมเตียงเตา

ทว่าโจรคนนี้กลับทำท่าเหมือนเพิ่งค้นพบทวีปใหม่ "พวกเจ้ามานี่เร็ว เข้ามานี่เร็ว!"

"นี่… นี่ผืนนี้บ้านพวกเจ้าซื้อมาจากที่ไหน?"

บนเสื่อกกปูทับด้วยผ้าทอหยาบพิมพ์ลายสีคราม พวกโจรพากันชื่นชมไม่ขาดปาก "ผ้าดีแฮะ แข็งแรงกว่าผ้าบนเตียงเตาของท่านหัวหน้าอีก"

"พูดจาเหลวไหล เจ้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าผ้าของท่านหัวหน้าเป็นแบบไหน"

"ข้าเคยเห็นน่ะสิ ครั้งก่อนตอนคุมตัวจ้าวอู่เฉิงเข้าไปในห้องท่านหัวหน้า"

"…"

ฝั่งหนึ่งพวกโจรยืนชี้ไม้ชี้มือใส่เตียงเตาของชาวบ้าน

อีกฝั่งหนึ่งมีโจรที่หมายตาไหใส่ข้าวของบ้านนี้ไว้แล้ว มันเบะปากเปิดฝาไหออก "คนในเมืองกินอยู่ไม่เท่าไหร่เลยแฮะ ก็แค่ธัญพืชหยาบๆ สู้ของที่ค่ายชิงเฟิงเรากินไม่ได้เลย"

มีดโต้ยังคงแกว่งไปแกว่งมาไม่หยุด เด็กน้อยบนเตียงเตาในที่สุดก็ทนไม่ไหว อ้าปากร้อง "อุแว้" ออกมา

หญิงสาวรีบเข้าไปปิดปากเด็กด้วยความร้อนรน ส่วนชายเจ้าของบ้านหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก

"เอาเถอะๆ! ไม่สนุกเลย!" หัวหน้าโจรโบกมีด "พวกข้าบอกไปแล้วไม่ใช่รึไง พวกข้าค่ายชิงเฟิงไม่ปล้นเสบียงชาวบ้าน"

"แค่เดินดูเฉยๆ ก็ไม่ให้… ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ"

"อ้อ อีกเรื่องนะ ท่านหัวหน้าสั่งไว้ว่าค่ายชิงเฟิงของเราเป็นโจรภูเขาเพื่อชาวบ้าน เราไม่แตะต้องแม้แต่เข็มด้ายหรือทรัพย์สินของพวกท่านหรอก ผ้าปูที่นอนบนเตาเตานี่นุ่มดีจริงๆ แฮะ… เอาเถอะ รถเข็นไม้นี่พวกข้ายืมไปก่อน สองวันให้หลังพวกเจ้าค่อยไปตามเอากลับคืนที่ค่ายชิงเฟิงก็แล้วกัน"

…

โครม!

ชายเจ้าของบ้านกระแทกปิดประตูลงอย่างแรง รีบลงกลอนประตูทันที

ทั่วร่างไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง เขาเข่าอ่อนทรุดลงกองกับพื้นหน้าประตู

ผ่านไปครู่ใหญ่ หญิงสาวจึงพยุงกำแพงเดินเข้ามาด้วยร่างกายที่สั่นเทา สองสามีภรรยามองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความโล่งอกที่รอดชีวิตมาได้

…

ถนนสายใต้ อำเภอซานหยาง ตระกูลจาง

โคมไฟผ้าโปร่ง "ตุนเปิ่นถังจาง" สองดวงแกว่งไกวอยู่ใต้ชายคา ป้ายไม้ "เสี่ยวเหลียนฟางเจิ้ง" จากสมัยรัชศกเฉิงฮว่าแขวนอยู่เหนือขื่อประตู

หน้าประตูมีโจรภูเขายืนอออยู่นับร้อย

ภายในประตูใหญ่ คนตระกูลจางกำลังร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนา "ท่านหัวหน้าหวัง ท่านจะบีบคั้นกันไปถึงไหน คุณชายรองของพวกเรากับท่านก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักมักคุ้นกัน…"

หวังเหล่าหู่แค่นเสียงเย็น "ฟังให้ดี พวกเจ้าจำใส่หัวไว้ ตอนนี้ข้าติดตามท่านหัวหน้าเซี่ยแล้ว"

—การจัดการของค่ายชิงเฟิงนั้นวุ่นวายนัก เซี่ยเหวินเจียย้ำนักย้ำหนาว่าห้ามทำร้ายชาวบ้าน ห้ามปล้นสะดมชาวบ้านเป็นอันขาด

กฎข้อนี้ทำให้หวังเหล่าหู่ เถียนไป่ลู่ และคนอื่นๆ ไม่กล้าฝ่าฝืนเป็นอันขาด

แต่ท่านหัวหน้าเซี่ยไม่เคยเอ่ยปากห้ามปล้นขุนนางและพ่อค้าเสียหน่อย ซ้ำร้ายในบางคราคำพูดของเขายังแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจพวกขุนนางและพ่อค้าเป็นทุนเดิม ดังนั้นขุนนางและเศรษฐีจึงกลายเป็น "เนื้อก้อนโต" ในสายตาของเหล่าโจรภูเขาไปโดยปริยาย

หวังเหล่าหู่โบกมือสั่งการ "พังประตู!"

ลูกสมุนค่ายหงเหยียนหามท่อนซุงพุ่งเข้าใส่ประตูไม้เอล์มหนาหกฉื่อหกชุ่น เสียงปะทะดังโครมครามสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงร้องคำรามอย่างบ้าคลั่งของเหล่าโจร

บ่าวรับใช้ด้านในพยายามยันกรอบประตูไว้อย่างสุดชีวิต

ทว่านั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาตั๊กแตนไปขวางรถม้า ไม่นานบานประตูครึ่งหนึ่งก็พังเอียงกะเท่เร่

หวังเหล่าหู่เห็นช่องว่างจึงฟันมีดลงไปทันที เลือดสดๆ สาดกระเซ็น พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมออกมาจากภายในช่องประตูที่มืดมิด

การขัดขืนของตระกูลจางสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ บ่าวรับใช้ที่เหลือต่างพากันหันหลังวิ่งหนีเตลิดไปทางด้านหลังจนหมด

…

ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกฉงเจิน วันที่สิบสามเดือนสิบเอ็ด ณ ค่ายชิงเฟิง

ไป๋ไคซินนั่งตะแคงข้างรายงานสถานการณ์ล่าสุดให้ท่านหัวหน้าเซี่ยฟัง "ตระกูลจางเป็นพ่อค้าผ้า เปิด 'ร้านผ้าว่านซุ่น' อยู่ในเมืองซีอาน ได้ยินมาว่ามีความสัมพันธ์อันดีกับตุลาการเมืองซีอาน ส่วนตระกูลใหญ่ในอำเภอซานหยางอีกตระกูลคือตระกูลหวัง ทำธุรกิจค้าขายสมุนไพร แต่น่าเสียดายที่คราวนี้เราจับตัวผู้นำตระกูลไม่ได้ ได้มาเพียงพวกเสมียนและบ่าวรับใช้เท่านั้น

ตอนนี้กำลังคุมตัวมุ่งหน้ามายังค่ายชิงเฟิงขอรับ"

เซี่ยเหวินเจียโบกมือ "ไม่เอา ไม่เอาหรอก บ่าวรับใช้ไม่กี่คนจะเอามาทำไม ปล่อยพวกนั้นไปเถอะ"

ไป๋ไคซินประสานมือรับคำ "รับทราบ ท่านหัวหน้า"

จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่ไม่กี่คน หวังเหล่าหู่กับพวกพ้องรอบนี้กวาดต้อนทั้งพ่อบ้าน บ่าวไพร่ และเสมียนมาได้ถึงหกเจ็ดสิบคน ไหนจะครอบครัวของบ่าวรับใช้เหล่านั้นอีกนับร้อยชีวิต

ตอนนี้คนเหล่านั้นกำลังเดินทางท่ามกลางลมหนาวและหิมะ มือถูกมัดมุ่งหน้ามายังค่ายชิงเฟิง ท่านหัวหน้าเซี่ยเพียงแค่โบกมือสั่งอย่างไม่ใส่ใจก็ไว้ชีวิตคนกลุ่มนี้ไปแล้ว

"ยังมีของอีก…"

เพราะของมีจำนวนมาก กุนซือไป๋จึงจดรายละเอียดทั้งหมดลงในกระดาษแล้วอ่านให้เซี่ยเหวินเจียฟัง

เซี่ยเหวินเจียขอกระดาษมาดูเอง บนกระดาษขาวมีทั้งวงกลม ขีดฆ่า และรอยขีดเขียนยุ่งเหยิงเหมือนยันต์ผี ไม่เห็นจะเข้าใจสักนิด

"ผ้าทอจากซงเจียงสามสิบพับ เสื้อหนาวสั้นสิบตัว กระโปรงม้าหน้าแปดตัว ผ้าเอี๊ยมสามชิ้น ชุดซับในสี่ชุด รองเท้าปักลายสิบแปดคู่…"

ท่านหัวหน้าเซี่ยกุมขมับ พวกโจรกลุ่มนี้จ้องจะขโมยแต่เสื้อผ้า

ต่อไปถ้าออกไปข้างนอก ห้ามให้พวกมันบอกว่ามาจากค่ายชิงเฟิงเด็ดขาด ขายหน้าคนเขาตายเลย!

"เครื่องประดับทองเงินสามชุด กงล้อปั่นด้ายไม้เหล็กสองอัน ถังย้อมผ้าห้าสิบใบ สมุนไพรจำนวนหนึ่ง โฉนดที่ดินจากสมัยว่านลี่แปดฉบับ…"

ตระกูลจางเป็นพ่อค้าผ้า เพราะฉะนั้นถังย้อมผ้าห้าสิบใบก็ถือว่าปกติ

"พระโพธิสัตว์องค์เล็กเคลือบขาวหนึ่งองค์ สมุดบัญชี ป้ายไม้จำนวนหนึ่ง เงินแท่งหลวงห้าสิบตำลึงสามก้อน เหรียญว่านลี่ถงเป่าสามพันสองร้อยสามสิบเหรียญ เหรียญคุณภาพต่ำอื่นๆ อีกแปดร้อยเหรียญ…"

เซี่ยเหวินเจียถาม "มีอีกไหม?"

"ยังมีของจิปาถะอีกมากมาย…"

ท่านหัวหน้าเซี่ยขัดจังหวะการรายงานของกุนซือไป๋ "เรื่องอื่นไม่ต้องแล้ว ของพวกนี้แบ่งครึ่งหนึ่งไว้ให้ค่ายชิงเฟิง ที่เหลือให้พวกมันแบ่งกันเอง หวังเหล่าหู่กับหลิวเฮยชีไม่ได้ฆ่าคนใช่ไหม?"

ไป๋ไคซินลุกขึ้นยืน "กราบทูลท่านหัวหน้า พวกเขายืนยันหลายครั้งว่าไม่มีการเผาทำลายหรือฆ่าฟันแน่นอน"

"ถ้าอย่างนั้นก็ตามนี้ เจ้าส่งคนไปแจ้งเจ้าค่ายเถียน ของในที่ว่าการอำเภอไม่ต้องรีบขนกลับมา ข้ามีแผนการใหม่"

"รับทราบ!"