บทที่ 99 สละชีพเพื่อหน้าที่

เหล่าโจรภูเขาข้างนอกตะโกนสั่งกันว่า:

"พี่น้องเอ้ย เบามือหน่อย อย่าให้เสื้อผ้าของขุนนางชั่วพวกนี้ขาดเชียวล่ะ!"

"ป้ายอันนี้ถอดลงมาขนกลับไปเลย… ท่านหัวหน้าต้องชอบแน่!"

"แล้วก็ศาลาเตือนสตินี่อีก"

"ต้นไม้สองต้นในลานบ้านนี่ก็โค่นด้วย ขนกลับไปปลูกที่ค่ายชิงเฟิง…"

"…"

เสียงฝีเท้าดังกึกก้อง ฟังออกชัดเจนว่าพวกโจรแบ่งกันเป็นกลุ่ม หนึ่งในนั้นวิ่งตรงไปทางเรือนหลัง

…

จ่าศาลอาวุโสสองคนบ่นใส่กัน "เห็นไหมล่ะ ข้าบอกให้เจ้าไปเรียกก็ไม่ยอมไป ทีนี้สายไปแล้วไหมล่ะ!"

เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยสามคนมือหนึ่งถือเชือก จ้องมองจ่าศาลอาวุโสสองคนตาละห้อย หยางโส่วเหรินบุ้ยปากไปทางเชือกอีกสองเส้นที่เหลือ

ความหมายคือ มาสิ ขาดพวกเจ้าอีกสองคนพอดี

จ่าศาลอาวุโสทั้งสองถอยหลังพลางส่ายหน้า ราวกับเขย่าลูกตุ้มป๋องแป๋ง ตัวแทบจะมุดเข้าไปในกำแพง ใช้ภาษากายบอกชัดเจนว่าพวกเขาขอคัดค้านกิจกรรมกลุ่มครั้งนี้

ให้ตายสิ ไอ้พวกขี้ขลาด!

หยางโส่วเหรินมองซ้ายมองขวา "เพื่อนร่วมงานทั้งสอง ได้เวลาแล้ว…"

หลิวอันหมิน เจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนร้องไห้ขึ้นมาทันที ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา "ใต้เท้าหยาง ท่านคิดดูสิ หากข้าต้องมาตายไปเช่นนี้ คนผมขาวต้องมาส่งคนผมดำ แม่ข้าที่บ้านจะเสียใจแค่ไหนกัน!"

หมายความว่าเจ้าไม่อยากตายสินะ?

ทางขวามือ หวังจื้อหย่วน เจ้าหน้าที่ฝ่ายพิธีการก็ปาดน้ำตาเช่นกัน "แม่ข้า…"

"เจ้าไสหัวไปไกลๆ เลย" หยางโส่วเหรินตวาดเสียงกร้าว "แม่เจ้าตายไปตั้งแต่ปีกลายแล้ว ข้ายังไปช่วยงานศพอยู่เลย!"

…

พวกโจรข้างนอกมาถึงแล้ว โจรโฉดพวกนั้นไม่ได้รีบร้อนบุกเข้ามา แต่ยืนชะเง้อคอมองดูอยู่หน้าประตู

มองก็ไม่พอยังชวนกันคุยอีก:

"ดูอะไรกัน? ดูอะไรกัน?"

"ชู่ว! ขุนนางสามคนกำลังจะผูกคอตาย"

"ทำไมยังไม่แขวนคออีกล่ะ มัวปรึกษาอะไรกันอยู่?"

"อืดอาดชะมัด ขุนนางชั่วพวกนี้ชอบทำอะไรอืดอาด!"

"ข้าเอาแป้งข้าวฟ่างสามชั่งเป็นเดิมพันเลยว่า ขุนนางชั่วสามคนนี้ไม่กล้าผูกคอตายหรอก"

…

อันที่จริงหยางโส่วเหรินถอดใจไปนานแล้ว หากเขาคิดจะสละชีพเพื่อรักษาเมืองจริงๆ ก็คงไม่รอจนโจรเข้าเมืองถึงค่อยมาเตรียมตัวหรอก

ทว่าพวกโจรโฉดพวกนั้นกลับตะโกนเชียร์พวกเขาอยู่หน้าประตู:

"แขวนเลย!"

"พวกเจ้าแขวนเลยสิ!"

"คนกลางที่ใส่ชุดสีเขียวน่ะ เจ้ามัวอืดอาดอะไรอยู่! กล้าแขวนหรือเปล่า?"

"ไม่มีน้ำยาหรือไง! ข้าว่าแล้วว่าพวกขุนนางชั่วมันก็ไม่มีน้ำยากันทั้งนั้น!"

"…"

"ถุย!" หยางโส่วเหรินแทบกระอักเลือด

คนเราสู้กันที่ศักดิ์ศรี พระพุทธรูปบูชากันด้วยธูปเทียน ใต้เท้าหยางไม่เคยต้องมาทนรับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน เขามองซ้ายมองขวา เห็นเพื่อนร่วมงานสองคนกัดฟันพยักหน้าให้เขา

หยางโส่วเหรินเหยียบเก้าอี้ ยื่นคอเข้าไปในบ่วงแล้วแขวนตัวขึ้น—แขวนน่ะแขวนแล้ว แต่ยังไม่ได้เตะเก้าอี้และยังไม่ปล่อยมือ เขากำลังรออีกสองคนที่เหลืออยู่

เป็นดังคาด หลิวอันหมินกับหวังจื้อหย่วนขี้ขลาดตาขาวอีกแล้ว คนหนึ่งร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม อีกคนทรุดตัวลงไปนั่งยองๆ

หยางโส่วเหรินโกรธจนทำอะไรไม่ถูก เขากำลังหาข้ออ้างลุกจากเก้าอี้เพื่อไปต่อว่าคนทั้งสองเสียหน่อย

ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เขาเผลอเตะม้านั่งยาวล้มโครม หากเป็นคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำก็คงไม่เป็นไร เพราะในมือยังจับเชือกไว้อยู่ แต่ความซวยของหยางโส่วเหรินคือ แม้จะเป็นผู้ช่วยนายอำเภอได้ดี แต่ทักษะร่างกายกลับห่วยแตก พอบ่วงรัดคอเข้าหน่อย เขาก็ดีดขาไปมาสะเปะสะปะ

พอขาดีดไปมา มือไม้ก็เริ่มตะปบไปทั่ว ตะปบไปตะปบมาจนเชือกหลุด… คราวนี้เอาชีวิตใต้เท้าผู้ช่วยนายอำเภอเข้าให้แล้วจริงๆ!

ส่วนเพื่อนร่วมงานเวรตะไลสองคนนั้นยังคงร้องห่มร้องไห้ ไม่มีใครคิดจะยื่นมือมาช่วยเขาเลยสักคน

…

เหล่าลูกสมุนโจรยังคงยืนดูเรื่องสนุกอยู่ด้านนอก จนกระทั่งเถียนไป่ลู่เดินเข้ามา เขาเหลือบมองเข้าไปในห้องโถงอย่างไม่ใส่ใจ:

"ไอ้พวกบ้า! ทำไมพวกเจ้าถึงยืนดูขุนนางชั่วผูกคอตายอยู่แบบนี้ล่ะ"

"ถ้าเสื้อผ้าเลอะขึ้นมาจะทำอย่างไร?"

เหล่านักท่องเที่ยวต้องมารับบทเป็นใต้เท้า ส่วนบทผู้ช่วยนายอำเภอนั้นต่อไปท่านหัวหน้าจะเป็นคนแสดง ชุดขุนนางชุดนี้ก็คือชุดแสดงของท่านหัวหน้า ถ้าเกิดเลอะเทอะขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน!

ตึง! เถียนไป่ลู่ถีบประตูเปิดออก ลูกสมุนรีบพุ่งเข้าไปทันที

ผู้ช่วยนายอำเภอหยางเพิ่งแขวนคอได้ไม่ถึงนาที ขาทั้งสองข้างยังดีดดิ้นอยู่และยังไม่หมดสติไป

เหล่าลูกสมุนช่วยกันพยุงตัวเขาลงมา กดตัว กดมือและเท้าเอาไว้ แล้วจัดการถอดเสื้อผ้าออกจนเกลี้ยง จากนั้นก็ถีบเขาล้มลงไปกองกับพื้นแล้วถ่มน้ำลายใส่ "ถุย! เจ้าขุนนางชั่ว อยากผูกคอตายนักใช่ไหม ก็ไปผูกต่อสิ!"

หยางโส่วเหรินรีบเอามือกุมจุดยุทธศาสตร์ไว้ สายตาเลื่อนลอย… เมื่อครู่หากเขาตายไปก็นับว่าสละชีพเพื่อหน้าที่ แต่ถ้าตอนนี้ไปผูกคอตายอีกรอบจะนับเป็นอะไร? แถมสภาพแก้ผ้าล่อนจ้อนแบบนี้ จะถือว่าอนาจารหรือเปล่านะ?

เพื่อนร่วมงานสองคนและจ่าศาลอีกสองคนที่กำลังมึนงงอยู่ข้างๆ ก็ถูกกดตัวเอาไว้เช่นกัน และถูกถอดเสื้อผ้าจนเกลี้ยงไม่ต่างกัน

ผ่านไปไม่นาน ครอบครัวของหลี่เหวินปั๋วจากเรือนหลังก็ถูกพาตัวมา

ฮูหยินหลี่หน้าซีดเผือด ส่วนหลี่เสี่ยวหว่านน้ำตานองหน้า ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

ลูกสมุนหันไปถามความเห็นเจ้าค่ายเถียน "สองคนนี้จะเอาอย่างไรดีขอรับ?"

ความหมายของพวกเขาคือ ในบรรดาลูกน้องของท่านหัวหน้าเซี่ย มีใครอยากรับบทฮูหยินหรือคุณหนูบ้างหรือไม่

ค่ายชิงเฟิงมีกฎห้ามฆ่าฟันชิงทรัพย์ตามอำเภอใจก็จริง แต่ก็นะ… พวกเขาก็เป็นโจรภูเขา อีกอย่างท่านหัวหน้าก็ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าห้ามปล้นเสื้อผ้า

เถียนไป่ลู่โบกมือ "สองคนนี้พาตัวกลับไปให้ท่านหัวหน้าเถอะ"

จับตัวหลี่เหวินปั๋วไม่ได้เสียที จับครอบครัวของเขามาได้ก็ถือว่าส่งงานได้ส่วนหนึ่งแล้ว

…

เจ้าค่ายเถียนรวยเละเทะ อย่าได้ดูถูกว่าอำเภอซานหยางเป็นอำเภอจนๆ เพราะของดีในที่ว่าการอำเภอมีไม่น้อยเลย

ในห้องโถงมีโต๊ะไม้ลงรักสีชาดทรงยาววางอยู่ บนโต๊ะมีกระบอกติ้ว ไม้ตีโต๊ะ และกล่องตราประทับ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของที่ท่านหัวหน้าต้องการทั้งนั้น

เก้าอี้พนักสูงของนายอำเภอ ม้านั่งสำหรับจ่าศาลขนาบข้าง ป้าย "กระจกส่องธรรม" ที่แขวนอยู่บนคานหลัก กลอนคู่สองข้าง รวมถึงภาพ "พระราชโองการหกประการ" บนผนัง ล้วนเป็นของที่ท่านหัวหน้าเจาะจงสั่งว่าต้องเอามาให้ได้

ในห้องโถงยังมีเฟอร์นิเจอร์อีกสารพัด ทั้งโต๊ะแปดเซียนพร้อมเก้าอี้ไท่ซือ เครื่องเขียนสี่อย่าง กล่องใส่เอกสาร แฟ้มคดีไม้เอล์ม และภาพวาดทิวทัศน์ด้วยหมึกจีน

ในห้องคุมขังยังมีโซ่ตรวน ขื่อคา และเครื่องทรมาน…

ส่วนเรือนหลังที่เป็นที่พักของนายอำเภอ มีโต๊ะเขียนหนังสือไม้ฮวงฮัวหลีพร้อมเก้าอี้ขุนนาง กระบอกใส่พู่กันลายครามจากจิ่งเต๋อเจิ้น แท่นฝนหมึกตวน กล่องใส่หมึกแดงหลงฉวน และเตียงนอนแกะสลัก…

เถียนไป่ลู่โบกมืออวบๆ "ของพวกนี้ทั้งหมดนั่นแหละคือของท่านหัวหน้า ขนกลับไปให้ท่านหัวหน้าให้หมด!"

เหล่าลูกสมุนหมู่บ้านเถียนเจียจึงแยกย้ายไปหารถเข็นไม้ในละแวกนั้น

ยามโจรเข้าเมือง ทุกครัวเรือนในอำเภอซานหยางต่างพากันปิดประตูเงียบ

ลูกสมุนเคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเปิด แม้จะตะโกนจากข้างนอกว่า "พวกข้าไม่ปล้นเสบียง!" ก็ไม่ได้ผลอะไรเลย

ลูกสมุนเริ่มหมดความอดทน คนสองสามคนเลยพุ่งเข้าไปถีบประตูไม้พังกระจายแล้วบุกเข้าไปในลานบ้าน

ประตูห้องปิดสนิท ชาวบ้านที่ซ่อนตัวอยู่ภายในตัวสั่นงันงกอยู่หลังบานหน้าต่าง ขบฟันแน่นจนเกิดเสียงกึกๆ

เมื่อมองลอดผ่านกระดาษหน้าต่างไป เห็นแสงวับวับจากคมดาบในมือพวกโจรเข้า ยิ่งทำให้หวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"ยืมรถหน่อย!" หัวหน้ากลุ่มโจรชูดาบตะโกนก้อง