บทที่ 98 เข้าเมือง

"เจ้า…" อย่างน้อยเจ้าก็เป็นถึงสามหัวหน้าของค่ายชิงเฟิงเชียวนะ!

ทำแบบนี้ไม่ขายหน้าท่านหัวหน้าเกินไปหน่อยหรือ!

ฮูหยินไป๋กล่าว "เจ้าก็ไล่นางไปให้จบเรื่องเถอะ วันหลังข้าจะหาคนที่ดีกว่านี้ให้"

ชื่อเสียงของสามหัวหน้าค่ายชิงเฟิงน่ะหรือ จะหาสตรีแบบไหนไม่ได้ สาวบริสุทธิ์ก็ไม่ใช่ปัญหา ไยต้องมาลดตัวหาแม่ม่ายให้ลำบากใจ

เหล่าซานบิดตัวไปมา "ข้าไม่ทำ!"

"ข้าชอบนางนี่นา ต้าหวั่น…ต้าหวั่นแต่งกลอนได้ด้วยนะ ข้าจะท่องให้ฟัง… 'เตียงแกร่งแสงจันทร์ส่อง หนึ่งเส้นน้ำค้างแข็งบนพื้น ไก่หัว…'"

"หุบปาก ข้าไม่อยากฟัง…" ฮูหยินไป๋ปวดหัวจี๊ด ยอมใจจริงๆ! สามหัวหน้าที่สุดยอดขนาดนี้ ไม่รู้ท่านหัวหน้าไปสรรหามาจากไหน

เหล่าซานกล่าว "ต้าหวั่นไม่ได้แค่แต่งกลอนเป็นนะ เดินก็สวยด้วย ข้าจะทำให้ดู…"

เหล่าซานถ่างขา เท้าสะเอว ก้มหน้า แล้วเดิน "ปึก ปึก ปึก" วนรอบห้องไปหนึ่งรอบ

ดูเสร็จแล้วฮูหยินไป๋ยิ่งปวดหัวหนักกว่าเดิม

"โอย…" ฮูหยินไป๋ถอนหายใจ "นายท่านสาม ตกลงเจ้าต้องการอะไรกันแน่"

เหล่าซานบิดไปบิดมาอยู่นาน ถามย้ำหลายรอบกว่าจะยอมเงยหน้าขึ้นมา แล้วขยิบตาให้หญิงหน้าทรงผลพุทราอย่างไว ก่อนจะรีบก้มหน้าลงทันที

ให้ตายสิ!

แหวะ!!!

ขยิบตาแบบนั้นทำเอาฮูหยินไป๋แทบช็อกตาย!

คิดในใจว่าเหล่าซานเอ๋ยเหล่าซาน เจ้าไม่รู้เลยรึว่าหน้าตาตัวเองเป็นยังไง ตาแก่ห้าสิบกว่า ผิวก็ดำเมี่ยม รอยเหี่ยวย่นบนหน้าเยอะยิ่งกว่าเปลือกไม้เสียอีก—ยังจะมาเลียนแบบคนอื่นหว่านเสน่ห์อีก! ท่านหัวหน้าใช่คนที่เจ้าจะเลียนแบบได้ที่ไหนกัน!!

"มัดเลย มัดนางเลย" ฮูหยินไป๋กล่าว "ข้ามีวิธีแล้ว เจ้าจับนางมัดซะ แล้วอยากทำอะไรก็ทำ!"

เหล่าซานอ้าปากค้าง น้ำลายหยดหนึ่งไหลออกมาเลอะเสื้อ "นั่น…นั่นข้าก็ไม่กล้าหรอก!"

"แล้วเจ้าต้องการอะไรกันแน่! อันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่เอา! เฮ้ย…ห้ามมาขยิบตาใส่ข้านะ!"

"ข้าจริงจังนะ!"

"…" ฮูหยินไป๋รู้สึกเหนื่อยใจเหลือเกิน!

ฮูหยินไป๋กล่าว "เอาอย่างนี้ เจ้าไปหาต้าสี่ดูสิ นางมีวิธี…เจ้าคิดดูสิ เสี่ยวเสวียนเฟิงนั่นนางไม่ใช่เหรอที่ไปจีบมา? นางมีประสบการณ์โชกโชน!!"

-------------------------------------

วันที่ 10 เดือน 11 ปีที่ 7 แห่งรัชศกฉงเจิน

เหล่าโจรนับพันจากเขาถูจื่อ หมู่บ้านเถียนเจีย ค่ายหงเหยียน ป้อมหลู่หลิน และที่อื่นๆ จู่ๆ ก็ล้อมหมู่บ้านเสี่ยวหวังเอาไว้

หลิวเฮยชีถือดาบยาวขี่ม้าตะโกนก้องอยู่นอกหมู่บ้าน "ถ้ายังรักตัวกลัวตาย ก็รีบส่งลาของท่านหัวหน้าออกมาซะ"

หลิวเฮยชีแค่นเสียงเย็น "ถ้ากล้าปริปากคำว่าไม่แม้แต่คำเดียว ข้าจะเหยียบหมู่บ้านเสี่ยวหวังของพวกเจ้าให้ราบ จะเอาหม้อเอาชามไปขายที่ตลาดให้หมด"

เรื่องลาเป็นแบบนี้ หลี่เหวินปั๋วตอนนำกำลังไปปราบโจรได้นำลาสองตัวออกจากเมือง แต่ค่ายชิงเฟิงยึดมาได้แค่ตัวเดียว

แบบนี้จะได้ที่ไหนกัน? ลานหิมะและน้ำแข็งยังรอลาไปลากเลื่อนอยู่ วันก่อนตอนประชุมเซี่ยเหวินเจียยังกำชับเรื่องนี้เป็นพิเศษ

——ลาหาง่ายกว่าท่านนายอำเภอเยอะ จ้าวอู่เฉิงยังไม่ทันได้ลงมือก็สารภาพแล้ว การบุกประตูเลยล้มเหลว หน้าของเขาได้สัมผัสกับลูกธนูอย่างใกล้ชิด จากนั้นลาตัวนั้นก็เข้าไปอยู่ในหมู่บ้านเสี่ยวหวัง

หลิวเฮยชีและคนอื่นๆ จึงรวบรวมกำลังพลมาที่นี่

หมู่บ้านเสี่ยวหวังปิดประตูสนิท คนเฝ้าหมู่บ้านที่เดินตรวจตราอยู่ด้านบนก็ดูไม่ตื่นตระหนก อีกครู่เดียวก็ปักธงใหญ่ขึ้นมาสองผืน

ธงทั้งสองผืนใช้สีเขียวเป็นพื้น มีขอบสีเหลือง มุมเปลวไฟสีแดง ตกแต่งด้วยลวดลายเมฆหลากสี

ธงฝั่งซ้ายเขียนตัวอักษรสามตัว: ค่ายชิงเฟิง; ธงฝั่งขวามีตัวอักษรเดียว: เซี่ย

คนเฝ้าหมู่บ้านประสานมือคำนับหลิวเฮยชี "ท่านเจ้าค่ายหลิว พวกเราก็เป็นคนของค่ายชิงเฟิง ลานั่นพวกเราส่งกลับไปที่ชิง…"

คนเฝ้าหมู่บ้านยังพูดไม่ทันขาดคำ ก็ถูกคนลากลงไป บนกำแพงเมืองมีตาแก่คนหนึ่งปีนขึ้นมา ยังไม่ทันพูดก็หัวเราะก่อน "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!"

"ด้านล่างนั่นท่านเจ้าค่ายหลิวกับเจ้าค่ายเถียนใช่หรือไม่? เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดกันไปใหญ่ น้ำท่วมวัดเจ้าแม่กวนอิม ครอบครัวเดียวกันแท้ๆ กลับจำกันไม่ได้…

"หมู่บ้านเสี่ยวหวังเดาออกตั้งนานแล้วว่าเป็นลาของท่านหัวหน้า จึงช่วยเลี้ยงดูแทนท่านหัวหน้าอยู่ ตอนนี้อ้วนท้วนสมบูรณ์ ลากเลื่อนได้พอดีเลย"

"…ไอ้ขุนนางชั่วมันรู้ทั้งรู้ว่าเป็นลาของท่านหัวหน้าเรายังบังอาจขึ้นขี่ ตอนนั้นข้าโกรธจัด เลยยิงธนูใส่หน้ามันไปดอกหนึ่ง…"

——เอาเถอะ ผลงานที่จวนจะถึงมือหายไปเสียแล้ว!

แต่ก็ไม่เป็นไร ยังไงเป้าหมายของหลิวเฮยชี เถียนไป่ลู่ และคนอื่นๆ ก็คืออำเภอซานหยาง หมู่บ้านเสี่ยวหวังเป็นแค่ทางผ่าน

วันต่อมา โจรนับพันก็ล้อมอำเภอซานหยางไว้อีกครั้ง

…

กำแพงเมืองอำเภอซานหยางมีหิมะทับถมหนากว่า 1 ฉื่อ

ช่องเชิงเทินกำแพงเมืองที่แตกร้าวมีน้ำแข็งเกาะเป็นแท่ง ลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดผ่านป้อมหน้าด่าน ทำให้บานประตูเมืองที่ผุพังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ที่หน้าประตูเมืองไร้ทหารยามตรวจตรา บนหอธนูไม่เห็นพลธนูประจำการ

มีธงตัวอักษร "หมิง" ที่ขาดวิ่นแช่แข็งอยู่บนยอดเสา สีน้ำเงินครามซีดจางจนขาวโพลน ราวกับผ้าห่อศพแข็งทื่อโบกสะบัดอยู่ภายใต้ท้องฟ้าสีเทามัว

กำลังป้องกันเพียงหนึ่งเดียวคือกลุ่มชายฉกรรจ์บนกำแพงเมือง แต่พอพวกเขาเห็นฝูงโจรจำนวนมหาศาลมืดฟ้ามัวดินยกมา ต่างคนต่างก็กระโดดหนีออกไปก่อนที่จะได้ปะทะกันเสียอีก

ในตัวเมืองซานหยางโกลาหลวุ่นวาย ชาวบ้านต่างหลบซ่อนตัวอยู่ในบ้านด้วยความสั่นเทา ครอบครัวคหบดีต่างวุ่นกับการจัดกำลังป้องกัน

คนรับใช้คนหนึ่งรีบร้อนวิ่งไปที่ว่าการอำเภอ "ไม่ดีแล้ว! ใต้เท้า เรื่องใหญ่แล้ว! พวกโจรบุกเข้าเมืองมาแล้ว!"

หยางโส่วเหรินฝืนยิ้มขมขื่น เขาหลังตรงขึ้น ในที่ว่าการอำเภออันกว้างใหญ่เหลือเพียงคนไม่กี่คน

——เสมียนฝ่ายทะเบียนหลิวอันหมิน เสมียนฝ่ายพิธีการหวังจื้อหย่วน และมือปราบแก่สองคน

ด้านหลังยังมีภรรยาและลูกสาวของหลี่เหวินปั๋ว รวมถึงคนรับใช้แก่หนึ่งคน

รองนายอำเภอหยางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเอ่ย "ทุกท่าน สละชีพเพื่อชาติกันเถอะ!"

ที่เหลืออยู่นี้ล้วนเป็นขุนนางที่หนีไปไหนไม่ได้ หรือไม่ก็ตั้งใจจะตายในหน้าที่ ต่างกล่าวพร้อมกันว่า "สละชีพเพื่อชาติ ถึงเวลาแล้ว"

หยางโส่วเหรินโบกมือไล่คนรับใช้ "เจ้ารีบหนีไปเถอะ"

คนรับใช้หันหลังวิ่งหนีไปทันที ราวกับได้ตัดสินใจแน่วแน่บางอย่าง

…จริงๆ แล้วเป็นสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนมาก อย่างน้อยปฏิเสธส่งๆ ไปสักคำเพื่อแสดงความจงรักภักดีก็ยังดีนะ!

ท่านนายอำเภอหยางตอนนี้ยังอยากให้มีคนอยู่เป็นเพื่อนข้างกายอยู่แท้ๆ

เฮ้อ~~ (ถอนหายใจ)

…

เสมียนสามคนที่ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันเริ่มโยนเชือกขึ้นไปบนขื่อ

พยายามอยู่นาน โยนขึ้นไปได้ห้าเส้น แล้วเริ่มผูกปม

มือปราบแก่สองคนยืนคุยกันอยู่ที่มุมกำแพง "เฮ้ย? เจ้าจะผูกคอตายเหรอ?"

"ข้าไม่ผูกหรอก เจ้าล่ะ!"

"ข้าก็ไม่ผูกเหมือนกัน หลี่ฝูพวกนั้นพูดไว้หมดแล้วว่าพวกโจรเต็มที่ก็แค่ซ้อม! ปกติก็ไม่ถึงตาย! จะผูกคอตายทำไม!"

"…แล้วพวกเขามีกันแค่สามคน ทำไมต้องแขวนเชือกห้าเส้น?"

"…"

ช่างน่าอึดอัดจริงๆ หัวหน้ามีไฟแรงกล้า เตรียมการให้พร้อมสรรพ แต่เจ้าดันบอกไม่เอา? ปฏิเสธก็ไม่ดีใช่ไหมล่ะ แต่ไม่ปฏิเสธก็ไม่ได้!

มือปราบคนหนึ่งพูดขึ้น "ข้ามีวิธี เราไปเชิญฮูหยินและลูกสาวของท่านนายอำเภอมาเถอะ จะได้ครบห้าคนพอดี"

…ไม่ใช่ว่าเจ้าเห็นว่าแบบนี้เหมาะสมหรอกหรือ?

"พวกเราขุนนางชั้นผู้น้อยสามคนสละชีพเพื่อชาติ แต่ข้างกายกลับมีภรรยาและบุตรสาวคนอื่นติดมาด้วย? อีกอย่าง ข่าวคราวว่าใต้เท้าเสียชีวิตก็ยังไม่มี หากวันดีคืนดีเขากลับมาเล่าจะทำอย่างไร?"

…แล้วบัญชีนี้จะให้นับเป็นความผิดของพวกโจรภูเขา หรือความผิดของหยางโส่วเหรินกันล่ะ?

"ถ้าอย่างนั้น เจ้าบอกมาสิว่าควรทำอย่างไร?"

ในเวลานี้ เชือกถูกผูกเป็นปมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ด้านนอกที่ว่าการอำเภอเสียงดังอึกทึก พวกโจรภูเขากำลังตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างนอกนั่น