บทที่ 97 ไม่ได้

ยามอยู่ลำพัง เซี่ยเหวินเจียก็มักจะเกาหัวคิดฟุ้งซ่าน:

พวกลูกสมุนในสังกัดข้านี่ ทั้งพวกหัวขโมย ทั้งชาวบ้าน จะรบไหวจริงๆ เหรอ?

ถ้าตีเมืองแตกจนเรียกทหารหลวงจากเมืองใหญ่มาได้ พวกนี้คงทิ้งกระเจิงกันหมดแน่!

อย่าลืมนะว่าคราวก่อนจับแค่ทหารเวรไปห้าสิบคน ถ้าไปล่อทหารหลวงมาจริงๆ คงไม่ใช่แค่หลักสิบหลักร้อย แต่อาจเป็นหลักพันหรือหมื่นด้วยซ้ำ

เหล่าซานนี่ก็ไว้ใจอะไรไม่ได้เลย คนขาเป๋แบบนั้นจะหวังพึ่งอะไรได้มากนัก ส่วนหลิวเฮยชีกับพวกดูห้าวหาญดี แต่จะรบได้จริงไหมนี่ยังเป็นเครื่องหมายคำถาม

ทำยังไงดีล่ะเนี่ย?

ทำยังไงดี!

ท่านหัวหน้าเซี่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เกาตัวไปด้วยแล้วส่งข้อความหาหมอเซี่ยกับหลิวเจี้ยนจวิน: 【พี่ชายทั้งสอง ผมกำลังจะบุกอำเภอซานหยาง พวกพี่พอจะมีอาวุธให้บ้างไหมครับ?】

แล้วส่งข้อความตามไปอีก: 【ไม่ต้องเอาแบบดีเกินไปนะครับ! พวกถัง รถบรรทุก หรือขีปนาวุธอะไรนั่นน่ะ ยังไม่จำเป็นหรอก แค่จัดพวกปืนอาก้า ปืนสไนเปอร์มาให้ก็พอแล้ว เต็มที่เลยนะ ก็แค่ปืนใหญ่กับปืนกลก็พอครับ…】

หมอเซี่ยตอบกลับมาคำเดียว: 【ไสหัวไป!】

หลิวเจี้ยนจวินก็ตอบกลับคำเดียวเหมือนกัน: 【ถุย!】

เซี่ยเหวินเจียรีบแก้ต่าง: 【ไม่ใช่แบบนั้นครับพี่! ผมมีเงินจ่ายนะ!】

【ไปเล่นตรงนู้นไป! จะเอาไหมมีดผ่าตัดน่ะ? แกเห็นพวกฉันเป็นอะไรหะ? นึกว่าพวกฉันเป็นพ่อค้าอาวุธสงครามหรือไง? ฉันก็แค่หมอเกษียณ ส่วนลุงหลิวก็แค่คนขับรถกระจอกๆ คนนึง】

หลิวเจี้ยนจวิน: 【…คำพูดนี้นี่ไม่ค่อยรื่นหูนะ คนขับรถก็คือคนขับรถ ทำไมต้องเติมคำว่า 'กระจอก' ไปด้วย ฉันเคยว่าแกเป็นหมอกระจอกไหมล่ะ?】

หมอเซี่ย: 【เพราะฉันไม่กระจอกไง ดูป้ายผ้า 'มือเทวดาช่วยชีวิต' ที่บ้านฉันสิ】

หลิวเจี้ยนจวิน: 【จะกระจอกหรือไม่ฉันไม่สนหรอก ยังไงป้าอู๋เขาก็มองไม่เห็นหัวแกหรอก】

【เอ๊ะ แกนี่…】

สองคนนั้นเริ่มเถียงกัน

เซี่ยเหวินเจียรีบห้ามศึก: 【อย่าเพิ่งทะเลาะกันน่าพี่! งั้นผมเอาแค่ปืนพกห้านิ้วสี่นัดก็ได้! แค่ห้านิ้วสี่นัดก็พอ!】

ทั้งสองคนส่งคำว่า 【ไสหัวไป】 กลับมาพร้อมกัน…

โธ่เอ๊ย ยอมเลย!

ไม่อยากช่วยก็บอกว่าไม่อยากช่วยสิ ทำเป็นทะเลาะกลบเกลื่อน โชคดีนะที่ช่วงนี้ผมรู้จักยอดฝีมืออยู่คนนึง

เซี่ยเหวินเจียยิ้มมุมปาก หยิบโทรศัพท์ติดต่อไปหา "จูสือเม่า" จะขออาวุธต้องพูดอ้อมๆ หน่อย: 【คุณตำรวจจูพอจะช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหมครับ?】

【คุณไกด์เซี่ย เชิญว่ามาเลยครับ!】

【คือว่า… ช่วงนี้ผมจะบุกอำเภอซานหยาง คุณรู้จักซานหยางไหมล่ะ มันตีเข้ายากนะ กำแพงสูงประตูหนา ดังนั้น… ดังนั้นคุณพอจะหาของพวก… พวกที่มัน 'ปิ้ว ปิ้ว ปิ้ว' หรือของที่มันทำเสียง 'ตู้มตู้ม' ให้ผมหน่อยได้ไหม? ผมให้เงิน!】

"จูสือเม่า" รอตั้งนานกว่าจะตอบกลับมา สงสัยคงตกใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าไกด์เซี่ยจะหน้าหนาได้ขนาดนี้

【คุณไกด์เซี่ย คำถามแรกเมื่อกี้คุณถามว่าอะไรนะครับ?】

เซี่ยเหวินเจียเปิดย้อนดูแชท: 【คุณตำรวจจูพอจะช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหมครับ?】

คราวนี้ "จูสือเม่า" ตอบกลับทันที: 【ไม่ได้!】

ค่ายชิงเฟิงคึกคักยิ่งกว่าเก่า ต่อให้ไม่มีนักท่องเที่ยวมาเยี่ยมเยือน ตลาดนัดในค่ายก็ยังมีชาวบ้านมาตั้งแผงค้าขายอยู่ดี

พอเริ่มกินอิ่มนอนอุ่น ความต้องการของชาวบ้านละแวกนั้นก็เริ่มขยับขยาย ช่วงแรกทุกคนต่างแลกแต่แป้งสาลี ทว่าไม่นานนัก ถั่วเหลือง ข้าวฟ่าง น้ำมันพืช ไปจนถึงน้ำตาลทรายขาวและน้ำตาลแดงก็กลายเป็นเป้าหมายใหม่ของพวกเขา

ครั้นวัตถุดิบเริ่มหลากหลายขึ้น เมนูแปลกใหม่ก็งอกเงยตามมา เต้าหู้ เต้าฮวย ก๋วยเตี๋ยวต้ม แผ่นแป้งย่าง… ไม่มีเมนูไหนที่คิดไม่ออก มีแค่ทำไม่ได้ คุณน่ะวางใจในสติปัญญาของชนชั้นแรงงานได้เสมอเลย

เซี่ยเหวินเจียเห็นดังนั้นก็ยินดีนัก เขาจึงจัดโปรโมชั่นลดแลกแจกแถมอย่างหนักสำหรับการแลกเปลี่ยนสิ่งของอื่นที่ไม่ใช่แป้งสาลี ยิ่งไปกว่านั้นเขายังสนับสนุนให้ชาวบ้านนำอาหารมาวางขายให้นักท่องเที่ยวในตลาดนัด แถมยังช่วยเป็นลูกค้าเหมาซื้อไปแจกลูกสมุนในค่ายเองอีกแรง

…

ในวันที่ต้องเรียกประชุม โจวเหล่าชีที่อยู่ในชุดเกราะเงินแวววาวกำลังยืนยามอยู่ด้านนอก ทันใดนั้นก็เห็นชายชราขายเต้าหู้คนหนึ่งเข็นรถผ่านมาตามถนนในค่ายชิงเฟิง

"เต้า——หู้จ้า——"

เสียงร้องของพ่อเฒ่ามีความเอื้อนเอ่ยอ่อนช้อยตามสำเนียงถิ่น ท้ายประโยคกังวานลอยล่องไปตามถนน ส่วนเพลารถเข็นไม้ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะทุกครึ่งรอบ ราวกับกำลังบรรเลงดนตรีประกอบคำขานของเขา

"ท่านลุง ขายเต้าหู้ยังไงรึ?" โจวเหล่าชีเดินดักหน้ารถเข็น

บนรถมีถังไม้สองใบ พอเปิดฝาไอสีขาวก็พุ่งขึ้นมา กลิ่นหอมจางๆ ผสมกลิ่นถั่วฟุ้งกระจายไปครึ่งถนน

ในละแวกค่ายชิงเฟิง คนที่ทำกิจการแบบนี้ยังนับว่าน้อยนัก เต้าหู้ของพ่อเฒ่าจึงถือว่าราคาไม่เบาเลย

แต่โจวเหล่าชีก็ยังควักเงินซื้อมาชิ้นหนึ่ง ห่อด้วยกระดาษฟางแล้วเก็บใส่ไว้ในสาบเสื้อ

ช่วงเวลานี้เป็นกลางฤดูหนาวที่เหน็บหนาวที่สุด อากาศในค่ายชิงเฟิงยิ่งหนาวเย็นจัด หายใจออกมาแต่ละทีเป็นไอขาว โจวเหล่าชีกับลูกสมุนคนอื่นยืนจับกลุ่มคุยกัน: "พวกเจ้าว่าอะไรอร่อยที่สุดวะ?"

"บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป?"

ลูกสมุนขี้โม้ส่ายหน้า: "ไม่ใช่!"

"ไส้กรอก?"

ลูกสมุนส่ายหน้าอีก: "ก็ไม่ใช่!"

"งั้นบะหมี่ซอสถั่ว?"

ลูกสมุนยิ้มอย่างมีเลศนัย: "ยิ่งไม่ใช่ใหญ่ บะหมี่ซอสถั่วเรากินกันทุกวี่ทุกวัน จะไปอร่อยกว่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้ไงเล่า!"

"งั้นเจ้าว่าอะไรล่ะ?"

"ฮิฮิ" ลูกสมุนลดเสียงลง: "แผ่นแป้งห่อเนื้อ ข้าจะบอกให้… เมื่อเดือนก่อนท่านหัวหน้าให้คนทำครั้งนึง…"

มีเรื่องลับเก่าๆ ให้ฟัง โจวเหล่าชีเลยขยับเข้าไปใกล้

"ทำเสร็จเหลือไว้อันนึง คืนนั้นถูกเสี่ยวเสวียนเฟิงขโมยไป… แค่เพราะแผ่นแป้งอันนี้ เกือบหลอกฮูหยินรองไปได้เลย…"

โจวเหล่าชีคิดในใจ: 'โม้หรือเปล่าเนี่ย? เรื่องแบบนี้จะมีได้ไง!'

พอดีกับที่คนอื่นถามแบบนั้นเหมือนกัน

ลูกสมุนขี้โม้ลดเสียงให้เบาลงอีก: "ข้าจะหลอกพวกเจ้าทำไม… เรื่องนี้ป้าหวังที่หมู่บ้านเราได้ยินมาจากปากฮูหยินไป๋เองเลยนะ…"

…

ฮูหยินไป๋ที่ว่า ก็คือภรรยาของไป๋ไคซิน นางมีรูปร่างหัวท้ายแหลมตรงกลางหนา หน้าตาคล้ายเม็ดพุทรา

เวลานี้ฮูหยินไป๋กำลังอยู่กับเหล่าซานในห้องที่ปิดประตูหน้าต่างมิดชิด สีหน้าของเหล่าซานดูเหมือนคนกำลังท้องผูกอย่างหนัก

ฮูหยินไป๋กอดเสื้อผ้าตัวเองไว้แน่น: "ท่านสาม นี่มันกลางวันแสกๆ เชียวนะ ท่านอย่าทำแบบนี้เลย!"

เหล่าซานบิดตัวไปมาอย่างกระอักกระอ่วน "ฮูหยินไป๋ ท่านต้องช่วยข้าหน่อย"

"ไม่ได้หรอก ไม่ได้ๆ" ฮูหยินไป๋ส่ายหน้าจนหัวสั่นหัวคลอน "ท่านกุนซือของข้าไม่ยอมแน่ อีกอย่างชีวิตคู่เรากำลังไปได้สวย… ถ้าข้าไปทำเรื่องแบบนั้นเข้า ต่อไปข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเล่า!"

—เดี๋ยวๆ เจ้าคิดไปถึงไหนกันเนี่ย!!!

เหล่าซานรีบเอ่ย "ข้าหมายถึงต้าหวั่นต่างหาก"

"พวกเรา… อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้วไม่ใช่รึไง แต่นางไม่ยอมให้ข้าแตะเนื้อต้องตัวเลย!"

"…กลางคืนข้าแค่จะเข้าไปใกล้หน่อย นางก็ข่วนหน้าข้าเสียแล้ว!"

"ท่านดูรอยข่วนบนหน้าข้านี่สิ… ตอนนี้ข้าก็นับว่าเป็นถึงระดับหัวหน้าของค่ายชิงเฟิงเชียวนะ ข้าไม่มีหน้าไปเจอพวกสมุนแล้วเนี่ย!"