บทที่ 96 สถานการณ์ปัจจุบันที่ซานหยาง

เมื่อข่าวแพร่กลับมาถึงอำเภอซานหยางว่าท่านนายอำเภอหายสาบสูญ ส่วนบรรดาหัวหน้าหมวดและลูกสมุนต่างก็ติดคุกติดตารางกันหมด ทั้งเมืองราวกับถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกแห่งความหม่นหมอง

เพียงชั่วข้ามคืน ข่าวลือก็กระพือไปทั่วเมือง อากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและหวาดวิตก ท้องถนนและตลาดที่เคยคึกคักบัดนี้กลับเงียบเหงาราวกับป่าช้า ชาวบ้านในอำเภอต่างพูดคุยกันด้วยเสียงอันแผ่วเบาโดยสัญชาตญาณ

อำเภอซานหยางตกอยู่ในสภาวะตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ถึงแม้ซานหยางจะเป็นอำเภอเล็กๆ แต่ก็ยังมีคหบดีใหญ่สองตระกูล คราวก่อนตอนที่หลี่เหวินปั๋วไปรีดไถพวกนั้นทำเป็นไม่สนใจ แต่คราวนี้เห็นทีจะนิ่งเฉยไม่ได้แล้ว จึงรีบรุดไปที่ว่าการอำเภอในคืนนั้นทันที

ในเมื่อท่านนายอำเภอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ความรับผิดชอบในการรักษาเมืองจึงตกอยู่บนบ่าของหยางโส่วเหริน ผู้ช่วยนายอำเภอโดยปริยาย

ไฟในที่ว่าการอำเภอสว่างโชติช่วงตลอดทั้งคืน ทุกคนต่างเร่งหารือแผนการป้องกันเมืองอย่างตึงเครียด สองตระกูลคหบดีเองก็บริจาคเงินและสิ่งของกันอย่างกระตือรือร้น

ท่านนายอำเภอพาหัวหน้าหมวดที่เก่งกาจไปตั้งห้าสิบคน ตอนนี้กำลังป้องกันของอำเภอซานหยางจึงอ่อนแอมาก คนที่เหลืออยู่ไม่ใช่คนแก่คนป่วย ก็เป็นพวกไร้หัวนอนปลายเท้า

ต้องยอมรับเลยว่าหยางโส่วเหรินเป็นผู้ช่วยนายอำเภอที่มีความสามารถสูงจริงๆ เพียงแค่คืนเดียว เขาก็จัดแจงการป้องกันได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ไม่ใช่แค่หัวหน้าหมวดที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้น แม้แต่ชาวบ้าน คนรับใช้ของตระกูลใหญ่ ลูกจ้างร้านค้า หรือแม้แต่พวกอันธพาลในเมือง ต่างก็ได้รับมอบหมายหน้าที่จากผู้ช่วยนายอำเภอจนหมด

——ไม่ว่าจะการตรวจตรากำแพงเมือง เฝ้าประตูเมือง ขนย้ายเสบียง หรือแม้แต่การป้องกันอัคคีภัยและการโจรกรรมภายในตัวอำเภอซานหยาง ทุกอย่างล้วนถูกจัดการได้อย่างเป็นระเบียบ

เหล่าผู้ดีมีหน้ามีตาในอำเภอซานหยางใครเห็นแล้วจะไม่ยกนิ้วโป้งให้?

ขนาดฮ่องเต้ฉงเจินมาเห็นยังต้องชื่นชม ในสถานการณ์ยากลำบากขนาดนี้ ท่านหยางก็ยังคงตั้งสติรับมือได้โดยไม่หวั่นไหว

เฉินจิ้งจือ สมุห์บัญชีของอำเภอซานหยางเป็นคนแรกที่ยกนิ้วโป้งชื่นชม: "ท่านหยางช่างปราดเปรื่อง ยามว่างจับพู่กันวางแผนจัดการบ้านเมือง ยามศึกควบม้าออกรบสยบความวุ่นวาย ข้าน้อยนับถือจริงๆ! ที่ได้ร่วมงานกับท่านนับเป็นเกียรติอย่างยิ่งขอรับ!"

แน่นอนว่าวันต่อมาเขาก็เป็นคนแรกที่หนีเอาตัวรอด ในขณะที่หยางโส่วเหรินยุ่งอยู่กับงานในที่ว่าการ เขากลับยุ่งอยู่กับการเก็บข้าวของที่บ้าน พอลับตาคนก็พาลูกเมียหนีหายไปทันที

เฉินจิ้งจือยังหนี แล้วชาวบ้านจะอยู่ทำไม? ชาวบ้านยังหนี แล้วหัวหน้าหมวดพวกนั้นจะอยู่ทำไม? ลูกจ้างร้านค้าจะอยู่เฝ้าเมืองไปทำไม? ให้กินอิ่มจนจุกตายหรือยังไงถึงต้องมาเฝ้า?

เช้าวันเดียว ประชากรในอำเภอซานหยางหายไปกว่าครึ่ง บนกำแพงเมืองเหลือเพียงคนรับใช้ของสองตระกูลใหญ่และตัวผู้ช่วยนายอำเภอเท่านั้น

ต่อมาผู้ช่วยนายอำเภอก็รีบส่งครอบครัวหนีไป ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวโดนราชสำนักเอาผิด เขาก็คงหนีไปเหมือนกัน

ที่ตระกูลใหญ่ไม่หนีเพราะเป้าหมายใหญ่เกินไป ทรัพย์สินเยอะเกินกว่าจะเก็บกวาดได้หมดในทันที

ลองนึกภาพดูเถิดว่าสองวันต่อมาหยางโส่วเหรินจะรู้สึกเช่นไร ต้องเผชิญหน้ากับที่ว่าการอำเภออันกว้างใหญ่และกำแพงเมืองสูงตระหง่านเพียงลำพัง ข้างกายไม่มีแม้แต่คนที่พอจะเรียกใช้ได้สักคน

จากนั้น จางหู่ หลี่ฝู และคนอื่นๆ ก็กลับมา

ท่านหยางน้ำตาอาบแก้ม ก้มโค้งคำนับบรรดาหัวหน้าหมวดที่อยู่ในสภาพมอมแมมอย่างสุดซึ้ง:

"ยามลมพายุโหมกระหน่ำจึงรู้ว่าหญ้าใดแข็งแกร่ง ยามบ้านเมืองระส่ำระสายจึงรู้ว่าใครคือขุนนางซื่อสัตย์ คนกล้าไยรู้ความเที่ยงธรรม ผู้มีปัญญาย่อมเปี่ยมด้วยเมตตา… ในยามที่เมืองกำลังจะแตกและผู้คนล้มตายเช่นนี้ พวกท่านยังยอมกลับมา… เอ๊ะ? พวกเจ้าไม่ใช่ว่าถูกค่ายชิงเฟิงจับไปหรอกหรือ?"

หึหึ o(*￣︶￣*)o

พวกหัวหน้าหมวดต่างบอกท่านหยางว่าอย่าได้เกรงใจขนาดนั้นเลย "มิฉะนั้นพวกเราจะรู้สึกผิดที่ต้องจากไปอีกรอบ"

เอาเป็นว่า เสี่ยวสวี่ไม่ได้กลับมาเลยสักนิด เขาไปตั้งแผงดูดวงที่ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงโน่นแล้ว

ไอ้โล้นปลอมคนนี้จริงๆ เลย… แผงดูดวงมีนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาไม่ขาดสาย ตอนแรกคิดค่าดูดวงสิบหยวน หลังๆ ขึ้นเป็นยี่สิบหยวน อาศัยแค่ปากพล่อยๆ พ่นน้ำลายไปเรื่อย แต่ละตลาดนัดสามารถดูดวงได้เป็นร้อยคน

ส่วนพวกจางหู่ หลี่ฝู หวังหมิง และคนอื่นๆ ที่มีฝีมือก็ไม่อยากรอช้าแม้แต่วินาทีเดียว คว้าสัมภาระได้ก็รีบมุ่งหน้าไปค่ายชิงเฟิง ไปขายน้ำตาลปั้นขายถังหูลู่กันทันที

เวลาคือเงินเป็นทอง การได้ไปตั้งแผงที่ตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงก็คือเสบียงอาหาร

พวกที่ไม่มีฝีมือก็กำลังจะไปเหมือนกัน จะทำอะไรไม่ได้เชียวหรือให้พอมีข้าวกิน? ไม่มีฝีมือก็หัดเรียนเอาได้ ถ้าเรียนไม่ได้ที่ค่ายชิงเฟิงก็ยังมีโอกาสอื่นๆ อีกตั้งเยอะ

อย่างเช่นเสี่ยวสวี่ ตอนนี้ข้างกายยังขาดคนรับใช้ เสี่ยวสวี่เขาก็อยากจ้างคนไปช่วยสร้างเพิงสร้างบ้าน

ต่อให้แย่ที่สุด ซวยที่สุด ค่ายชิงเฟิงก็ยังมีโรงทานแจกโจ๊ก อย่างน้อยๆ ก็กินดีกว่าตามบ้านเรือนชาวบ้านทั่วไป

พวกหัวหน้าหมวดต่างบอกผู้ช่วยนายอำเภอว่า "ท่านไม่ต้องกังวลหรอกขอรับ พวกเราสืบรู้เล่ห์เหลี่ยมของค่ายชิงเฟิงหมดแล้ว ตอนนี้พวกเขารวบรวมลูกสมุนได้แค่เจ็ดแปดพันคนเท่านั้น กังวลไปก็เปล่าประโยชน์ อำเภอซานหยางรักษาไว้ไม่ได้หรอกขอรับ

อีกอย่าง ท่านหัวหน้าเซี่ยก็ไม่ได้ทำอะไรชาวบ้านหรือพวกหัวหน้าหมวดที่ยากจนหรอกขอรับ จะมีก็แต่พวกขุนนางที่น่าสงสารหน่อย พวกเราเพิ่งโดนตีไปสามมื้อ ท่านจ้าวกับหัวหน้าหมวดหลี่ ตอนนี้วันๆ หนึ่งถูกลากไปตีกินวันละสามรอบ…"

พอได้ยินหัวหน้าหมวดพูดแบบนั้น หยางโส่วเหรินก็สะบัดแขนเสื้อแทบจะเป็นลมล้มพับไป

-------------------------------------

"ข้าอยากยึดอำเภอซานหยาง"

ไม่กี่วันต่อมา เซี่ยเหวินเจียก็เรียกประชุมลูกน้อง

เวลานี้ลูกสมุนของค่ายชิงเฟิงมีจำนวนมากขึ้นแล้ว เดิมทีในอำเภอซานหยางมีค่ายโจรอยู่สิบแปดแห่ง ตอนนี้สวามิภักดิ์ต่อค่ายชิงเฟิงไปแล้วถึงสิบสามแห่ง

ชาวบ้านที่มาทำมาหากินในตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิง ต่างมาจากหมู่บ้านรอบๆ ไม่ต่ำกว่าสามสี่สิบแห่ง

ลูกสมุนที่เป็นทางการของค่ายชิงเฟิง ที่ฝึกซ้อมทุกวันและสวมชุดเกราะหม้อไอน้ำ ตอนนี้มีจำนวนทะลุหนึ่งพันคนไปแล้ว

แน่นอนว่าเซี่ยเหวินเจียไม่ได้รีบร้อน เขาพอจะรู้สถานการณ์ของอำเภอซานหยางอยู่บ้าง เหมือนเนื้อบนเขียงที่ไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้

สิ่งที่ท่านหัวหน้าเซี่ยคิดมากกว่านั้นคือเรื่องการท่องเที่ยว เช่นว่าหลังจากยึดอำเภอซานหยางได้จะมีสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการท่องเที่ยวอะไรบ้าง โปรแกรมการท่องเที่ยวจะเพิ่มขึ้นได้อย่างไร

และหลังจากได้พื้นที่กว้างขวางขึ้นจะรับรองความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวได้อย่างไร

รวมถึงเรื่องการจัดสรรผลประโยชน์ ควรนำเสบียงไปไว้ที่ไหน วางแผนเส้นทางท่องเที่ยวอย่างไร และปัญหาอื่นๆ อีกมากมาย

ตอนนี้บนมินิแอปรับนักท่องเที่ยวได้แค่วันละสี่คันรถบัส แถมยังเป็นทัวร์วันเดียวทั้งหมด ราวกับว่านั่นคือขีดจำกัดของบริษัททัวร์ย้อนยุคแล้ว

เซี่ยเหวินเจียมีลางสังหรณ์ว่า หากยึดอำเภอซานหยางได้ ฟังก์ชันของมินิแอปจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

วันนี้เป็นวันหยุด การประชุมจึงจัดขึ้นที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว

เซี่ยเหวินเจียนั่งอยู่หัวโต๊ะ กวาดสายตามองไปทีละคนจากซ้ายไปขวา

เบื้องล่างนั่งกันเต็มไปหมด ทั้งคนขาเป๋ เหล่าซาน ไป๋ไคซิน จ้วนเทียนโหว หลิวเฮยชี ซุนหลู่หลิน หวังเหล่าหู่ เถียนไป่ลู่… ค่ายชิงเฟิงเรียกได้ว่าเต็มไปด้วยคนมีความสามารถ

——ถุย ถอนคำพูด ค่ายชิงเฟิงเรียกได้ว่าเป็นกลุ่มคนไม่รู้หนังสือที่พวกโจรเยอะจนน่าเกรงขามมากกว่า

สายตาของเซี่ยเหวินเจียเป็นประกาย: "พวกเจ้ามีอะไรจะพูดไหม?"

"ท่านหัวหน้าปรีชาญาณยิ่ง" ไป๋ไคซินลุกขึ้นยืน: "ควรจะยึดอำเภอซานหยางมาตั้งนานแล้วขอรับ"

"เขาถูจื่อขออาสาเป็นทัพหน้า" หลิวเฮยชีก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน

"หมู่บ้านเถียนเจียก็ขออาสาเป็นทัพหน้าขอรับ"

"ท่านหัวหน้า ป้อมหลู่หลินมีลูกสมุนสามร้อยคนพร้อมให้ท่านหัวหน้าสั่งการขอรับ"

"ท่านหัวหน้า ค่ายหงเหยียนมีลูกสมุนร้อยห้าสิบคน พร้อมทำตามคำสั่งท่านหัวหน้าทุกประการขอรับ"

"ท่านหัวหน้า อย่าลืมพวกข้าน้อยที่หมู่บ้านหลิวซู่โกวนะขอรับ…"

"พวกข้าน้อยที่สือเหมินโกวถึงคนจะน้อย แต่ถ้าท่านหัวหน้าออกคำสั่ง รับรองไม่เกี่ยงงอนแน่นอนขอรับ"

รอบข้างอื้ออึงไม่หยุด เสียงต่างๆ ดังแทรกกันไปมา ทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมต่างลุกขึ้นยืน

เรียกได้ว่าบรรยากาศที่ร้อนแรงและใจที่กระหายศึกของลูกน้องทุกคนนั้น อยู่เหนือความคาดหมายของเซี่ยเหวินเจียไปไกลโข