บทที่ 95 เพลงทลายทัพ

หลิวเฮยชีถามแบบส่งเดช "ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่?"

ไหล่ของหญิงนางนั้นสั่นสะท้าน นางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบอย่างประหม่า "ขะ… ข้าน้อยปีนี้อายุสิบหกเจ้าค่ะ"

หลิวเฮยชีพ่นน้ำลาย "ถุ้ย! ไปตายเสียเถิด ถ้าเจ้าอายุสิบหก ข้าก็อายุสิบสามพอดี"

หญิงนางนั้นดูจะหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม นางถอยหลังไปกึ่งก้าว "ขะ… ข้าน้อย… ข้าน้อยจำผิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยปีนี้อายุสามสิบสี่"

ค่อยยังชั่วหน่อย!

หลิวเฮยชีถามต่อ "ชื่ออะไร?"

หญิงนางนั้นชะงักอีกครั้ง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงตอบ "ข้าน้อย… ข้าน้อยชื่อต้าหว่านเจ้าค่ะ"

หลิวเฮยชีพึมพำกับตัวเอง "ต้าหว่าน… ชื่อนี้แปลกแฮะ"

"เจ้า…" เดิมทีเขาตั้งใจจะถามถึงครอบครัวของนาง แต่คิดไปคิดมาก็ช่างเถอะ จะเป็นแม่ม่ายหรือหญิงแก่ก็ไม่สำคัญ ขอแค่เป็นผู้หญิงก็พอ ท้ายที่สุดก็เอาไปให้ท่านสามอยู่ดี หลิวเฮยชีจึงขี้เกียจจะถามต่อ

"เดี๋ยวข้าจะส่งเจ้าไปให้ท่านสาม ที่นั่นจงปรนนิบัติเขาให้ดี เข้าใจหรือไม่?"

หญิงนางนั้นยืนอึ้ง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเช็ดน้ำตาบนใบหน้า "ขอบพระคุณท่านเจ้าค่ายหลิว ข้าน้อย… ข้าน้อยเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

หลิวเฮยชีวางมือบนเข่า สั่งลูกสมุน "ไปตามคนมาแต่งตัวให้นางหน่อย ล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนชุดใหม่ แล้วส่งไปให้เรียบร้อย"

…

ยามค่ำคืนลึกซึ้งยิ่งขึ้น บนท้องฟ้าไร้ซึ่งดวงดาวและแสงจันทร์ มีเพียงหมอกจางๆ ปกคลุมไปทั่วอากาศ มาพร้อมกับความหนาวเย็นที่เสียดแทง ดูเหมือนความเหน็บหนาวจะซึมลึกเข้าไปในทุกซอกมุมของค่ำคืนนี้

ไม่ไกลจากเพิงพักบนเขาถูจื่อ หลังซากกำแพงมีกลุ่มพลนำจับกลุ่มหนึ่ง พวกเขากำลังเบียดเสียดกันตัวสั่นเทิ้ม

คนพวกนี้ถูกปล่อยตัวมาได้ครึ่งค่อนวันแล้ว ที่ไม่รีบไปเพราะประการแรกคือรอสหายคนอื่น ประการที่สองคือรอการช่วยเหลือ

ท่านหัวหน้าเซี่ยแห่งค่ายชิงเฟิงฝึกนักแสดง เสื้อนอกของพวกเขาถูกถอดไปจนหมด หลายคนมีเพียงเสื้อบุฝ้ายบางๆ ติดตัว อีกทั้งท้องก็ไม่มีข้าวปลาอาหาร หากเดินกลับไปเช่นนี้ ไม่หนาวตายก็ต้องอดตาย

พลนำจับพวกนี้อ่านสีหน้าท่าทางเก่งที่สุด ในเมื่อท่านหัวหน้าเซี่ยดีต่อชาวบ้านขนาดนั้น ย่อมไม่หาเรื่องพวกเขาอีกแน่นอน พวกเขาถึงกล้าปักหลักรออยู่ อีกเหตุผลสำคัญคือสหายในกลุ่มคนหนึ่งที่อ่านออกเขียนได้ ถูกท่านหัวหน้าเซี่ยตัวไว้ใช้งาน

เสียงฝีเท้าแว่วมาทำลายความเงียบสงัดของคืนฤดูหนาว

พลนำจับทุกคนลุกขึ้นยืนตัวสั่นงันงก "โจวเอ้อร์! โจวเอ้อร์ ทางนี้!"

"พี่น้องโจว ทางนี้ๆ พวกเราอยู่ที่นี่"

เสี่ยวสวี่ หลี่ฝู จางหู่ และหวังหมิง ลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน พยายามเบียดเข้าไปในฝูงชน

โจวเอ้อร์กุมท้องร้องตะโกน "อย่าเบียด อย่าเบียดโว้ย! โอ๊ย… เพิ่งกินอิ่ม"

พลนำจับต่างถามแย่งกัน "เป็นอย่างไรบ้างน้องชาย ขอกลับมาได้ไหม?"

โจวเอ้อร์ดูอายุยังน้อย ใบหน้าขาวผ่อง "อย่าหวังเลย ท่านหัวหน้าบอกแล้ว ต่อไปต้องมีการแสดงตัดสินคดีทุกครั้ง"

"…" เหล่าพลนำจับพูดไม่ออก

โจวเอ้อร์พูดต่อ "พวกเจ้าไม่อยากรู้ข่าวคราวของนายอำเภอหลี่กับท่านจ้าวกันหรือไง? ข้าเพิ่งไปดูมา… สองคนนั้นโดนเฆี่ยนอีกรอบแล้ว"

"…" ทุกคนได้แต่เงียบกริบ

เอาเถอะ เหล่าพลนำจับต่างคิดในใจ สภาพตัวเองจะดูไม่ได้ แต่ก็ยังดีกว่าสองคนนั้นเยอะ

"เฮ้อ! ข้าพูดจริงๆ นะพวกเจ้า" โจวเอ้อร์เอียงคอเท้าสะเอว "ขุนนางชั่วนั่นหนีไปไหนกันแน่ พวกเจ้าไม่มีใครรู้จริงๆ รึ?"

พลนำจับต่างพากันโวยวาย "พูดอะไรของเจ้าพี่รอง! ถ้าพวกเรารู้ จะปล่อยให้ท่านจ้าวกับนายอำเภอหลี่โดนเฆี่ยนหรือ!"

"นั่นสิ! พวกเราต้องมาซวยกันขนาดนี้ ก็เพราะขุนนางชั่วนั่นคนเดียว"

"ถุ้ย! ไอ้ขุนนางชั่ว! คิดอะไรของมันอยู่ ถึงกล้ามาบุกค่ายชิงเฟิง!"

"จริงด้วย! จริงด้วย!"

"แต่ก็แปลกนะ…"

เสี่ยวสวี่ถอนหายใจแผ่วเบา เรื่องนี้มันแปลกจริงๆ ตอนนั้นเขายังเห็นหลี่เหวินปั๋วหมดสติอยู่ในกระท่อมไม้ชัดๆ แถมยังเป็นเขาเองที่แบกหมอนั่นเข้าไป

ผลคือตอนค่ายชิงเฟิงปิดล้อม เหล่าพลนำจับที่ขาแข้งยังดีอยู่ไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน แต่กลายเป็นหลี่เหวินปั๋วที่เจ็บขาอยู่กลับหนีไปได้เสียอย่างนั้น

ในที่เกิดเหตุเหลือทิ้งไว้เพียงชุดข้าราชการชุดเดียวเท่านั้น

ถึงอย่างไรเสี่ยวสวี่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าจ้าวอู่เฉิงไม่มีทางปิดบังให้หลี่เหวินปั๋วเด็ดขาด ท่านจ้าวแค้นจนอยากให้มันตายด้วยซ้ำไป

โจวเอ้อร์สนิทสนมกับเสี่ยวสวี่และหลี่ฝูพอสมควร จึงลากทั้งสองคนไปกระซิบกระซาบที่มุมหนึ่ง "พรุ่งนี้พวกเจ้าก็ไปกินข้าวที่ค่ายชิงเฟิงสิ ไม่มีใครว่าหรอก"

"หา?"

"หาอะไรเล่า" โจวเอ้อร์กอดคอสหายทั้งสอง "ยุ้งฉางของท่านหัวหน้าเราเชื่อมไปถึงตำหนักสวรรค์ มีเสบียงเยอะจนนับไม่ถ้วน จะขาดข้าวพวกเจ้าไม่กี่ชามรึไง พวกเจ้าไม่รู้อะไรซะแล้ว…"

พวกมือปราบคนอื่นๆ พากันเงี่ยหูแอบฟัง โจวเอ้อร์จึงลดเสียงลงอีก "จ้าเจี้ยงเมี่ยนที่แจกทานวันนี้เหลือตั้งหลายหม้อ กระทะเหล็กใบเบ้อเริ่มนั่นน่ะ ข้างในมีแต่… มีแต่…"

โจวเอ้อร์ไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยาย "เอาเป็นว่ามีแต่ของอร่อย… เพียบ!"

"ท่านหัวหน้าพวกเราบอกว่า เหล่านายท่านนักท่องเที่ยวยังบ่นว่าชาวบ้านมากินบะหมี่น้อยเกินไปด้วยซ้ำ พรุ่งนี้จะขยายวงไปเกณฑ์คนมากินข้าวเพิ่มอีก"

ท่านหัวหน้าบ้านเจ้าสิ! เจ้าเพิ่งไปอยู่ได้แค่ครึ่งวัน นี่แปรพักตร์เร็วไปแล้วหรือเปล่า?

-------------------------------------

ได้ยินว่าวันรุ่งขึ้นนายท่านสามอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ใบหน้าเปี่ยมสุข ยิ้มแย้มแจ่มใสจนปิดไม่มิด

เขาจูงสตรีผู้นั้นรีบร้อนพาไปให้ท่านหัวหน้าเซี่ยดู

เซี่ยเหวินเจียกำลังง่วนอยู่กับงานจนหัวหมุน ย่อมไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมพรรค์นี้ กวาดสายตามองผ่านๆ ทีหนึ่งก็ไล่เหล่าซานกับสตรีคนนั้นออกไป

แม้ไป๋ไคซินจะได้รับความไว้วางใจให้ทำงานสำคัญ แต่คนที่ท่านหัวหน้าเซี่ยเชื่อใจที่สุดก็ยังคงเป็นคนเก่าคนแก่ของค่ายชิงเฟิงไม่กี่คนนั้น ได้แก่ คนขาเป๋ ลิ่วหวา เหล่าซาน ไม่หรง อาซิ่ว และพวกพ้อง

ไม่หรง อาซิ่ว และคนอื่นๆ เป็นผู้หญิง หลายเรื่องจึงไม่อาจออกหน้า เหล่าซานจึงกลายเป็นบุคคลสำคัญอันดับสามของค่ายชิงเฟิงไปโดยปริยาย เป็นทั้งนายท่านสามและหัวหน้าสามแห่งค่ายชิงเฟิง

เรื่องราวของเขาดึงดูดความสนใจจากทั้งชาวบ้านและลูกสมุนโดยรอบได้อย่างรวดเร็ว

เพียงไม่นาน ข่าวลือก็แพร่สะพัด บ้างก็ว่าสตรีผู้นั้นมีสามีอยู่ก่อนแล้ว และจนถึงทุกวันนี้ก็ยังตัดใจจากสามีเก่าไม่ได้ บ้างก็ว่าได้ยินเสียงนางสะอื้นไห้

ยิ่งไปกว่านั้น พวกขาเม้าท์ยังลือกันให้แซดว่าได้ยินเสียงนางลงไม้ลงมือกับเหล่าซาน ยามค่ำคืนก็ไม่ยอมให้เหล่าซานแตะเนื้อต้องตัว

พอวันรุ่งขึ้นบนใบหน้าเหล่าซานกลับมีรอยข่วน พวกชอบเสือกก็เม้าท์กันว่านางเป็นคนทำ ส่วนเหล่าซานก็ได้แต่แก้ตัวว่าโดนแมวข่วน

อย่างไรก็ตาม มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เป็นความจริง ซึ่งหญิงหน้าทรงผลพุทรากับต้าสี่เห็นมากับตาตัวเอง

ที่หมู่บ้านมีบ่อน้ำแห่งหนึ่ง คืนนั้นสตรีผู้นั้นแอบไปตักน้ำ นางเงยหน้ามองจันทร์เสี้ยวและหมู่ดาวบนฟ้าพลางโยกหัวร่ายบทกวีออกมา (โปรดทราบ นี่คือเสียงเป็ดตัวผู้แตกหนุ่ม):

"สี่สิบปีแห่งบ้านเมือง

สามพันหลี่ผืนแผ่นดินและสายธาร

หอหงส์ตำหนักมังกรเทียมเมฆา

กิ่งหยกพฤกษาเพริศแพร้วดั่งม่านหมอก

ไฉนเลยจักเคยพานพบศึกสงคราม?"

…

เรื่องนี้สุดท้ายก็ลอยไปเข้าหูท่านหัวหน้าเซี่ย เซี่ยเหวินเจียรู้สึกคุ้นหูพิกล ผ่านไปพักใหญ่ถึงค่อยนึกออก… หลี่อวี้! บทกวีที่นางร่ายคือโคลง ‘โพ่วเจิ้นจื่อ’ ของหลี่โฮ่วจู่แห่งราชวงศ์ถังใต้ไม่ใช่หรือไง!

เดี๋ยวสิ เมียของเหล่าซานเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ จะไปเอาความแค้นระดับชาติกับความสูญสิ้นแผ่นดินมาจากไหนกันวะนั่น?