บทที่ 94 สตรีสูงศักดิ์

วันนี้คนในตลาดนัดใหญ่ค่ายชิงเฟิงมากันช้ามาก จนกระทั่งใกล้เที่ยง ถึงเริ่มมีนักท่องเที่ยวเดินประปรายเข้ามา

ลูกสมุนรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งถือชามเดินกลับมา ในชามคือบะหมี่ราดซอส มันเดินไปก็ก้มหน้าซดเส้นดังซวบๆ

พอเห็นหลิวเฮยชีเข้าก็ยิ้มเผล่ "หัวหน้า ทำไมท่านไม่ไปกินบะหมี่ล่ะขอรับ บะหมี่ที่ค่ายชิงเฟิงนี่หอมนักเชียว!"

หลิวเฮยชีแค่นยิ้ม "เจ้าลองทายดูสิ!"

ในตลาดมีนักท่องเที่ยวมาแล้ว อุตส่าห์รอตั้งนานก็เพื่อจะขายของแลกแป้งหมี่ไม่ใช่หรือไง

พูดไปแล้วนี่ก็นับเป็นเรื่องน่าเศร้า ชาวบ้านในหมู่บ้านรอบๆ แถบนี้ เดี๋ยวนี้ไม่มีใครมารอรับแจกโจ๊กแล้ว

ประการแรกก็เพราะกฎของท่านหัวหน้าเซี่ยที่ทุกหมู่บ้านทำยอดเกิน 3,000 จินกันหมดแล้ว ประการที่สองคือมันเสียเวลา มีเพียงพวกของสามหัวหน้าโจรเท่านั้นที่ยังต้องไปต่อแถวขอกินบะหมี่อยู่

นักท่องเที่ยวสองสามคนเดินผ่านมาแต่ไกล หลิวเฮยชีรีบย่อตัวลงไปนั่งหลังแผงทันที

คนที่เดินนำหน้าคือคุณนายนักท่องเที่ยวทรงผมประหลาด ผมบางหยิกหย็องเป็นพุ่มคล้ายดอกเบญจมาศ

แม่หญิงหน้าผลพุทราภรรยาของกุนซือไป๋เดินตามปรนนิบัติต้อยๆ อยู่ด้านหลัง

คุณนายนักท่องเที่ยวกำลังถือแผ่นสี่เหลี่ยมสีดำเล็กๆ ให้แม่หญิงหน้าผลพุทราดู "ฉันถ่ายรูปนี้ออกมาดูดีไหม ฉันควรจะเก๊กท่าให้ดูน่าเกรงขามกว่านี้หน่อยใช่ไหม แต่ฉันว่าแบบนี้ก็เลิศอยู่นะ!"

แม่หญิงหน้าผลพุทราชูนิ้วโป้งขึ้น "งามเจ้าค่ะ! คุณนายถ่ายออกมาได้งามเป็นพิเศษจริงๆ ดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าใต้เท้าตัวจริงเสียอีก!"

เพียงพริบตาเดียว คณะนักท่องเที่ยวก็มาถึงหน้าแผงของหลิวเฮยชี หัวหน้าโจรหลิวพยายามฉีกยิ้มประจบสุดชีวิต

แต่กลับทำเอาคุณนายนักท่องเที่ยวผงะตกใจ "ทำไมหน้าดุจัง"

พวกนักท่องเที่ยวก้มๆ เงยๆ รื้อค้นดูของ แล้วคุณนายคนนั้นก็ตัดสินชะตาแผงของหลิวเฮยชีทันที "ใช้ไม่ได้เลย ของพวกนี้ไม่มีอะไรแปลกใหม่สักชิ้น! ถ้วยชามพวกนี้ก็ขายไม่ได้ราคา ช่างเถอะๆ พวกเราไปร้านต่อไปกันดีกว่า!"

หลิวเฮยชีหงุดหงิดแทบคลั่ง ยืนมองพวกนักท่องเที่ยวเดินไปร้านข้างๆ แล้วกวาดซื้อของกองโต ทิ้งเงินสดใบสีแดงไว้ให้ตั้งหลายใบ

แต่นี่ยังไม่หมด หลิวเฮยชียังพบเรื่องน่าหงุดหงิดใจยิ่งกว่าเดิม เพราะตัวเขาที่นั่งเฝ้าแผงดันสู้ไอ้ลูกสมุนทึ่มนั่นไม่ได้เสียอีก

เขาแค่ผละไปประเดี๋ยวเดียว ไอ้ลูกสมุนทึ่มนั่นก็หัวเราะร่าขายของได้ไปตั้ง 200 หยวนแล้ว

…

ฟ้าหลังหิมะโปร่งใส ทั่วทั้งฟ้าดินถูกห่มคลุมด้วยผืนหิมะสีขาวบริสุทธิ์ กิ่งไม้แห้งในระยะไกลเคลือบด้วยผลึกน้ำแข็งใสราวกับกิ่งหยกห้อยย้อยลงมา

สามหัวหน้าโจรนั่งล้อมวงอยู่ข้างแท่นหินนอกหมู่บ้าน กองไฟตรงกลางปะทุเสียงดังเปรี๊ยะๆ เปลวไฟที่พวยพุ่งสะท้อนหิมะที่ทับถมให้กลายเป็นสีส้มแดง

เกล็ดน้ำค้างแข็งบนเสื้อขนแกะถูกไอความร้อนระเหยกลายเป็นสายหมอกจางลอยวนเวียน

หลิวเฮยชีถอนหายใจพลางคลี่ธนบัตรในมือให้ดู "ขายได้แค่ 430 หยวนเอง!"

หากเทียบกับรายได้เมื่อก่อน จริงๆ แล้วก็ไม่น้อยเลย 430 หยวนแลกแป้งหมี่ได้ตั้งห้ากระสอบ รวมเป็น 250 จินเต็มๆ ตอนที่พวกเขายังเที่ยวปล้นชิง ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงทั้งเดือนยังปล้นไม่ได้มากเท่านี้ด้วยซ้ำ

ทว่าเรื่องในใต้หล้านี้กลัวการเปรียบเทียบที่สุด แผงเล็กๆ แผงข้างๆ ขายได้ตั้ง 1,900 หยวน

ได้ยินว่าตลาดนัดใหญ่รอบหนึ่งของหมู่บ้านหลิวซู่โกวขายได้ตั้งสองสามหมื่น

ส่วนหมู่บ้านสือเหมินโกวก็ไม่รู้ไปควานหาหยกสองชิ้นนั้นมาจากไหน ถูกนักท่องเที่ยวแย่งกันซื้อจนเกลี้ยง ได้ยินว่าชิ้นสุดท้ายชิ้นเดียวขายได้ตั้งแปดพันหยวน

ซุนหลู่หลินและหวังเหล่าหู่ต่างก็หน้าดำคร่ำเครียด เพราะรายได้จากตลาดนัดของพวกตนก็ไม่ต่างกัน

หวังเหล่าหู่เขี่ยถ่านไฟจนสะเก็ดไฟลอยฟุ้งราวกับฝูงหิ่งห้อย สามหัวหน้าโจรต่างมองหน้ากันอย่างจนปัญญา ได้แต่ทอดถอนใจ

ปรมาจารย์หลู่เคยกล่าวไว้ว่า จริงๆ แล้วบนพื้นดินเดิมทีไม่มีทางเดิน แต่เมื่อมีคนเดินมากเข้า มันก็กลายเป็นทางขึ้นมาเอง

สามหัวหน้าโจรไม่เคยทำการค้ามาก่อน โดยเฉพาะการค้ากับนักท่องเที่ยว แต่พอผ่านตลาดนัดไปเที่ยวหนึ่ง ก็สรุปบทเรียนได้หลายข้อ

ข้อหนึ่ง พวกนักท่องเที่ยวชอบของแปลกใหม่ ของหายาก ยามนี้ชามบิ่นๆ ขายไม่ออกแล้ว เครื่องหยกเครื่องประดับโบราณที่แกะสลักประณีตต่างหากที่เป็นของแย่งชิง

ข้อสอง งานฝีมือประณีตบรรดาท่านนักท่องเที่ยวก็โปรดปราน แต่น่าเสียดายที่ในค่ายของตนมีช่างฝีมือน้อยเหลือเกิน ในฐานะรังโจร เมื่อก่อนคัดแต่ลูกสมุนที่แรงดีตีรันฟันแทงเก่ง ใครจะไปตรัสรู้ล่ะว่าวันนี้จะต้องมาหากินบนเส้นทางนี้… ต้องใช้ฝีมือหาข้าวกิน!

ข้อสาม คนหน้าตาเหี้ยมเกรียมอย่างหลิวเฮยชี ต้องเจียมตัวอยู่ให้ห่างจากแผงค้าเข้าไว้

กลับเป็นพวกคนแก่ คนอ่อนแอ สตรี เด็ก และคนพิการที่ขายของได้ดีกว่า คนพวกนี้ต่อให้เก็บหินหรือชามแตกมาวางขายก็ยังมีคนซื้อ ต่อให้ไม่มีสินค้ามาขายเลย บรรดาท่านนักท่องเที่ยวก็ยังยอมเจียดเงินให้เปล่าๆ บางทีก็ยังมอบเสื้อผ้าหรือรองเท้าให้อีกด้วย

ข้อสี่ เหล่าซานสำคัญมาก… ถุย พูดผิด นายท่านสามสำคัญมากต่างหาก เพราะท่านหัวหน้ามอบหมายให้เขาดูแลตลาดนัดค่ายชิงเฟิงอย่างเบ็ดเสร็จ

เมื่อวานสามหัวหน้าโจรยังคิดว่าเนินเขาตรงค่ายชิงเฟิงกว้างขวางใหญ่โต แต่ดูตอนนี้สิ พื้นที่ไม่พอเอาเสียเลย

ไม่มีค่ายไหนหรอกที่ขาดแคลนคน มีแผงค้าเพิ่มหนึ่งแผงก็มีรายได้เพิ่มอีกทาง สามหัวหน้าโจรแทบอยากจะกางแผงสักหลายร้อยแผงรวดเดียวให้รู้แล้วรู้รอด

แถมทำเลยังสำคัญมากอีกด้วย ต้องตั้งอยู่บนเส้นทางที่บรรดาท่านนักท่องเที่ยวเดินผ่านเยอะๆ ถึงจะขายของได้ดี

หลิวเฮยชีถ่มน้ำลายลงพื้น "ข้าจะส่งของกำนัลไปประจบประแจงนายท่านสามเสียหน่อย เอาแม่หญิงที่จับตัวได้เมื่อวันก่อนส่งไปให้นายท่านสามดีกว่า"

หวังเหล่าหู่ทำหน้ากังขา "จะไหวรึ สตรีผู้นั้นมือใหญ่ตีนโต หน้าตาก็ขี้ริ้ว ดูท่าทางอายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ"

ซุนหลู่หลินยิ้มเจ้าเล่ห์ "เจ้าเห็นเขาเป็นนายท่านสามจริงๆ รึไง หากไม่ได้ติดตามท่านหัวหน้า เขาก็แค่ไอ้หนุ่มโสดขี้คอกที่ไม่เหลือแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อนั่นแหละ ข้าว่าแม่นางคนนั้นก็เหมาะกับเขาดีออก

อีกอย่าง หากใช้ไม่ได้ ค่อยเปลี่ยนคนใหม่ก็สิ้นเรื่อง ประเด็นคือตอนนี้ในมือพวกเรามีแค่นางคนเดียวนี่สิ!"

สตรีผู้นั้นถูกจับมาในวันที่ออกตามล่านายอำเภอหลี่เหวินปั๋ว จนป่านนี้ยังไม่รู้แม้แต่ชื่อแซ่

นางอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี ตอนนั้นนางร่อนเร่อยู่ในหมู่บ้านร้าง พอซักถามชื่อแซ่และที่มาที่ไปก็เอาแต่ร้องไห้

สามหัวหน้าโจรเพิ่งมาสวามิภักดิ์ต่อท่านหัวหน้าเซี่ย กำลังอารมณ์ดี ทั้งยังไม่อยากก่อเรื่องหาราว จึงไม่ได้ทำอะไรนาง

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะสตรีผู้นั้นหน้าตาไม่งดงามเอาเสียเลย

…

พวกโจรจากเขาถูจื่อสร้างเพิงพักชั่วคราวอยู่ด้านนอกค่ายชิงเฟิง สตรีผู้นั้นก็ถูกมัดมือมัดเท้าขังไว้ในเพิงเช่นกัน

พอหลิวเฮยชีออกปากสั่ง ลูกสมุนก็คุมตัวนางออกมา

นางปล่อยผมสยายปรกไหล่ ก้มหน้าค่อมตัว ซึ่งก็ดูปกติดี แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ยามก้าวเดินถึงได้ชอบถ่างขาเดิน

หวังเหล่าหู่กับซุนหลู่หลินยกมือขึ้นปิดหน้า… ให้ตายเถอะ! ดูไม่ได้จริงๆ ท่าทางกับรูปโฉมพรรค์นี้ ส่งไปให้นายท่านสามนั่นแหละเหมาะเหม็งที่สุดแล้ว

หญิงวัยกลางคนเดินเยื้องย่างอย่างเชื่องช้า

ลูกสมุนที่คุมตัวมาจึงฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายนางไปฉาดหนึ่ง แล้วหัวเราะเย้าแหย่ "ยังแน่นตึงเปรี๊ยะอยู่นี่หว่า!"

นางหยุดยืนห่างออกไปสองสามก้าว แสงไฟจากกองไฟสาดส่องใบหน้าจากล่างขึ้นบน แก้มสองข้างนับว่าขาวผุดผ่องอยู่บ้าง แต่รูขุมขนค่อนข้างกว้าง

นางสวมกระโปรงผ้าป่านหยาบๆ ปอยผมยาวหน้าผากเกาะพราวด้วยเกล็ดน้ำค้างแข็ง บนศีรษะมีปิ่นไม้ปักคาไว้ลวกๆ อันหนึ่ง

"นางยังว่าง่ายอยู่หรือไม่" หลิวเฮยชีถาม

"ก็ใช้ได้ขอรับ" ลูกสมุนค้อมตัวรายงาน "มีร้องไห้บ้างเป็นบางคราว ไม่ได้คิดจะหลบหนี เพียงแต่ว่า… เพียงแต่ว่า…"

"เพียงแต่ว่าอะไร"

ลูกสมุนพลันหลุดหัวเราะ "นางยังอุตส่าห์แต่งบทกวีได้บทหนึ่งด้วยขอรับ"

สามหัวหน้าโจรพ่นพรวดหัวเราะออกมาพร้อมกัน นี่มันหญิงประหลาดพรรค์ไหนกันเนี่ย ถูกโจรจับมาแท้ๆ ยังมีอารมณ์มานั่งแต่งบทกวีอีก

แต่เรื่องพวกนี้หาได้สำคัญไม่ จะแต่งบทกวีหรือไม่ล้วนเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว อย่างไรก็แค่ของกำนัล ขึ้นอยู่กับว่านายท่านสามจะถูกใจหรือไม่ก็พอ