บทที่ 93 นักโทษ

ความรู้สึกไม่เลวเลยแฮะ! คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติคิดในใจ

เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงภายใต้การคุ้มกันของเหล่าผู้คุม ก่อนจะค่อยๆ หย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ แล้วเอี้ยวตัวกลับมาถาม

"เสี่ยวเซี่ย ต่อไปต้องทำยังไงล่ะ"

"ข้าน้อยเป็นกุนซือขอรับ ท่านต้องเรียกกุนซือ" เซี่ยเหวินเจียรีบพยักหน้างกๆ ค้อมตัวลง "ตอนนี้ท่านคือใต้เท้า อยากทำสิ่งใดก็ย่อมได้ตามแต่จะบัญชาขอรับ!"

"งั้น… ให้เบิกตัวนักโทษเข้ามา?"

"ขอรับใต้เท้า!" เซี่ยเหวินเจียยืดตัวตรง ยืนประจำที่อยู่ด้านหลังคุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติ

คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติหยิบไม้ตบศาลขึ้นมาแล้วฟาดลงบนโต๊ะตัดสินความเสียงดังปัง "เบิกตัวนักโทษเข้ามา!"

เหล่า "ผู้คุม" สองฟากฝั่งเคาะไม้กระบองน้ำไฟลงพื้นดังตึงตัง ปลอกโซ่ตรวนเหล็กครูดกับพื้นส่งเสียงเคร้งคร้าง เพียงครู่เดียว จางหู่ก็ถูกคุมตัวขึ้นมาบนศาล

จางหู่คือหนึ่งในเพื่อนสนิทของเสี่ยวสวี่ งานประจำคือเป็นผู้คุมเรือนจำ งานอดิเรกคือขายน้ำตาลปั้นในตัวอำเภอซานหยาง

ยามนี้จางหู่ตกใจกลัวจนสติแทบหลุดลอย การยืนมองใต้เท้าไต่สวนคดีอยู่ข้างๆ กับการถูกลากคอขึ้นมาบนศาลด้วยตัวเองนั้น มันคนละความรู้สึกกันลิบลับ

พวก "ผู้คุม" ทั้งสองฝั่งทำหน้าตาดุดันราวกับยักษ์มาร ไม้กระบองในมือดูท่าจะหวดลงมาบนร่างเขาได้ทุกเมื่อเชื่อวัน

ที่จริงเมื่อวานเขาก็เพิ่งโดนโบยไปยกหนึ่ง

แต่ก็นับว่าโชคยังดี เพราะท่านจ้าวอู่เฉิงถูกลากตัวออกไปโบยตั้งสามยกเป็นอย่างน้อย

"คุกเข่าลง!"

จางหู่ถูกเตะเข้าข้างหลังอย่างแรงจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที

ใต้เท้าจำเป็นฟาดไม้ตบศาลลงไปเปรี้ยงหนึ่ง "เจ้าเป็นใคร"

…จางหู่ถึงกับมึนตึ้บ เจ้าประคุณรุนช่องเอ๊ย นี่จำข้าไม่ได้แล้วรึไงกัน

"ผู้น้อย… ผู้น้อยชื่อจางหู่ขอรับ"

"เจ้าจะยอมรับสารภาพหรือไม่"

…จางหู่มึนตึ้บยกกำลังสอง ค่ายชิงเฟิงนี่เล่นไม่ตามบทเอาเสียเลย!

ยอมรับสารภาพอะไรกัน ท่านยังไม่ได้เริ่มถามสักคำ!! แล้วจะให้ข้าสารภาพเรื่องไหนกันล่ะ

เมื่อวานก็แบบนี้ ลากออกไปโบยก่อนหนึ่งยกค่อยถามความ จางหู่รู้สึกว่าไอ้การโดนโบยเมื่อวานมันช่างอยุติธรรมยิ่งกว่าคดีนางโต้วเอ๋อเสียอีก

"สารภาพขอรับ ผู้น้อยยอมรับสารภาพทุกอย่าง!"

…

เวลาผ่านไปสามสิบวินาที

ทั้งบนบัลลังก์และใต้ศาลตกอยู่ในความเงียบอันน่ากระอักกระอ่วน

ใต้เท้าจำเป็นนั่งรอให้จางหู่สารภาพ ส่วนจางหู่ก็นั่งรอให้ใต้เท้าซักถาม

เหล่านักท่องเที่ยวที่ยืนมุงดูอยู่นอกศาลในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่ พากันหลุดขำก๊ากออกมาลั่นศาล

เซี่ยเหวินเจียรีบกระซิบเตือน "ใต้เท้า ท่านยังไม่ได้ถามข้อหาเลยขอรับ!"

คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติหันกลับมา "แล้วข้าต้องถามอะไรล่ะ"

"ก็ถามคำให้การสิขอรับ!"

"อ้าว จริงด้วยสิ แล้วนี่ข้ากำลังตัดสินคดีอะไรอยู่น่ะ"

เซี่ยเหวินเจียคิดอยู่ชั่วครู่ก็กุเรื่องขึ้นมาส่งเดช "คดีจางหู่ฉุดคร่าหญิงสาวชาวบ้านขอรับ!"

พอได้ยินชื่อคดี คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติก็ยิ้มออก ละครเปาบุ้นจิ้นที่ดูมาค่อนชีวิตไม่ได้ดูฟรีแน่ คอยดูฝีมือข้าเถอะ!

ปัง! เขาฟาดไม้ตบศาลลงอีกรอบ "จางหู่! คดีที่เจ้าฉุดคร่าหญิงสาวชาวบ้าน จงสารภาพความจริงมาให้หมด!"

"…" จางหู่มึนตึ้บยกกำลังสาม ฉุดคร่าหญิงสาวเนี่ยนะ ถ้าข้ามีความสามารถขนาดนั้น ยังจะต้องมานั่งขายน้ำตาลปั้นอยู่อีกเรอะ

"ใต้เท้า ผู้น้อยถูกใส่ความขอรับ! ผู้น้อยไม่เคยไปฉุดคร่าหญิงสาวบ้านไหนเลยนะขอรับ!" จางหู่คร่ำครวญโหยหวน พลางโขกศีรษะลงกับพื้นดังโป๊กๆ

ใต้เท้าจำเป็นหันกลับมาสั่งเซี่ยเหวินเจียอีกครั้ง "เรียกพยาน เบิกตัวหญิงสาวเข้ามา!"

จางหู่ถึงกับยืนอึ้ง มีพยานด้วยงั้นรึ?

ข้าไปฉุดหญิงสาวตอนไหน ทำไมแม้แต่ตัวเองยังไม่รู้เรื่องเลย!

…

รอไม่นานนัก หญิงสาวคนหนึ่งก็วิ่งกระโดดโลดเต้นขึ้นมาบนศาล แล้วตรงรี่เข้าไปหอมแก้มจางหู่ฟอดใหญ่

เสร็จแล้วก็โขกศีรษะให้คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติ "ใต้เท้า ข้านี่แหละคือหญิงสาวคนนั้น!"

จางหู่ตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโกรธจนแทบคลั่ง รู้สึกเหมือนเลือดจะพุ่งออกจากปาก พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นทั้งที่ยังติดตรวนเท้า ชี้หน้าด่ากราดหญิงสาวคนนั้น "เจ้าเป็นใครกัน ข้าไม่รู้จักเจ้าสักนิด!"

ด้านนอกศาล ป้าอู๋หลุดขำพรืดออกมาทันที

หมอเซี่ย ป้าซุน คุณลุงกระดูก และเหล่านักท่องเที่ยวขาประจำต่างพากันหัวเราะร่า

ป้ายวี่หัวเราะจนตัวงอ ส่วนป้าซุนก็ขำจนตัวสั่นไปหมด

ตาแก่แซ่ไป๋และนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ที่เพิ่งเคยมาครั้งแรกต่างพากันทำหน้าเหวอด้วยความงุนงง

ป้ายวี่กุมท้องหัวเราะร่าพลางอธิบาย "…ฮ่าๆ นั่นมันลิ่วหวา… เด็กคนนั้นเป็นลูกสมุนของเสี่ยวเซี่ย… ฮ่าๆ!"

ทุกคนที่มาเป็นประจำต่างรู้จักลิ่วหวาดี เพราะเจ้าเด็กคนนี้มักจะคอยเดินตามก้นเซี่ยเหวินเจียอยู่เสมอ

คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติเองก็หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง

มีเพียงจางหู่คนเดียวที่ใจสั่นสะท้านด้วยความกลัวจับจิต เขารีบคุกเข่าลงกับพื้นอีกรอบ ละล่ำละลักร้องแก้ต่างด้วยความร้อนรน "ไม่ยุติธรรมเลยใต้เท้า ผู้น้อยถูกใส่ร้าย… ผู้น้อยไม่รู้จักนางจริงๆ ขอรับ!"

หลังจากหัวเราะอยู่นาน คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติก็เช็ดน้ำตาแล้วฟาดไม้ตบศาลอีกรอบ "คดีจางหู่ฉุดคร่าหญิงสาว พยานหลักฐานไม่เพียงพอ ปล่อยตัวไปได้!"

เหล่าผู้คุมจำเป็นทั้งสองฝั่งต่างหันไปมองท่านหัวหน้าเซี่ยเป็นตาเดียว

เซี่ยเหวินเจียลูบจมูกตัวเอง "มองข้าทำไม ใต้เท้าสั่งให้ปล่อย พวกเจ้าก็ปล่อยสิ!"

เมื่อวานก็สอบสวนไปหมดแล้ว จางหู่เป็นแค่คนขายน้ำตาลปั้น จะไปมีความผิดร้ายแรงอะไรนักหนา?

ต่อให้คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติไม่สั่งปล่อย อย่างไรเสียเซี่ยเหวินเจียก็ต้องปล่อยตัวอยู่ดี

ต้าสี่เข้ามาประคองคุณลุงไปเปลี่ยนชุด เวลามีจำกัด ผู้ที่จะมารับบทใต้เท้าคนต่อไปก็คือหมอเซี่ย

…

หมอเซี่ยยังไม่รีบร้อนไต่สวนคดี พอขึ้นนั่งบนบัลลังก์ได้ก็หยิบมือถือมาเซลฟี่ก่อนเป็นอันดับแรก

ถ่ายเสร็จแล้วถึงค่อยเอ่ยถามเซี่ยเหวินเจีย "ว่ามา คราวนี้ให้ข้าตัดสินคดีอะไร?"

เซี่ยเหวินเจียซึ่งยังคงสวมชุดกุนซือโค้งรับ "เรียนใต้เท้า คราวนี้เป็นคดีหวังหมิงฆ่าภรรยา หวังหมิงที่เป็นนายพรานใช้เชือกปอรัดคอสังหารภรรยาตัวเองขอรับ"

หวังหมิงเป็นเพื่อนสนิทของจางหู่ คนหนึ่งขายน้ำตาลปั้น ส่วนอีกคนขายถังหูลู่ประทังชีวิต

หมอเซี่ยฟาดไม้ตบศาลดังปัง "เอาล่ะ งั้นเบิกตัวนักโทษหวังหมิงเข้ามา แล้วพาตัวโจทก์เข้ามาด้วย!"

หวังหมิงที่ถูกล่ามตรวนร้องไห้โฮขณะถูกลากตัวขึ้นมาบนศาล

ฝ่ายโจทก์เองก็กระโดดโลดเต้นตามขึ้นมาเช่นกัน ที่คอของลิ่วหวายังมีเชือกฟางผูกไว้เพื่อใช้เป็นอุปกรณ์ประกอบฉาก

…

แม้ดวงอาทิตย์จะโผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว แต่อากาศยามหิมะละลายกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าตอนหิมะตกเสียอีก

หลิวเฮยชีกระชับเสื้อขนแกะแน่น ถูมือไปมาพลางยืนรอนักท่องเที่ยวมาเดินชมตลาด

เบื้องหน้าเขาคือแผงลอยของตัวเอง สินค้าทั้งหมดเป็นของที่ขนมาจากเขาถูจื่อ เป็นของที่ลูกน้องรีบเข็นรถไม้กลับมาส่งให้เมื่อคืนนี้

แผงลอยนี้ก็เหมือนกับแผงอื่นๆ รอบข้าง คือเต็มไปด้วยตะกร้าสาน ถ้วยชาม เห็ด และผักป่าต่างๆ

อากาศหนาวเกินไป หลิวเฮยชีต้องกระทืบเท้าอยู่ไม่หยุด

ลูกน้องเดินเข้ามาส่งข่าวเป็นระยะ "ท่านนักท่องเที่ยวมากันแล้วขอรับ!"

"ท่านนักท่องเที่ยวอยู่ที่ศูนย์บริการขอรับ"

"ท่านหัวหน้ากำลังตัดสินคดีอยู่ ท่านนักท่องเที่ยวคงต้องรออีกสักพักถึงจะมา"

หลิวเฮยชีกำชับลูกน้อง "พวกเจ้าเฝ้าแผงให้ดี ข้าไปเดี๋ยวเดียวก็มา"

ไม่ไกลนัก มีกลุ่มชาวบ้านมุงล้อมวงตะโกนโหวกเหวก หลิวเฮยชีจึงเข้าไปดูด้วย "ขอทางหน่อย! ขอทางหน่อย! พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่?"

"นั่นท่านเจ้าค่ายหลิว!"

ชื่อเสียงของคนเราก็เหมือนเงาของต้นไม้ ชาวบ้านรีบหลีกทางให้ทันที เว้นที่ว่างไว้ให้หลิวเฮยชี "พวกเรากำลังดูเงินกันอยู่ขอรับ"

ชายหนุ่มคนหนึ่งถือธนบัตรสีแดงใบหนึ่งชูขึ้น "หัวหน้าหมู่บ้านบอกว่า ไอ้แบบสีแดงๆ ที่มีขีดหนึ่งขีดกับวงกลมสองวงเนี่ย อย่างน้อยแลกแป้งได้ตั้งถุงหนึ่งเลยนะ"

"ส่วนแบบสีเขียวๆ นี่ แลกได้แค่ครึ่งถุง!"

ค่ายชิงเฟิงในเวลานี้ กิจกรรมที่ฮิตที่สุดคือการ "นับเงิน" ใครที่หยิบเงินสดออกมาได้สักใบ ชาวบ้านจะต้องรีบเข้ามาล้อมวงแย่งกันวิพากษ์วิจารณ์และถกเถียงกันทันที

ชาวบ้านรู้ดีว่า แบงก์สีแดงนั้นมีค่ามากที่สุด ส่วนแบงก์สีเขียวที่มีตัวเลขและวงกลมนั้นรองลงมา

ที่ไม่มีค่าที่สุดคือแบบที่มีแค่ขีดแนวตั้งขีดเดียว แลกแป้งไม่ถึงหนึ่งจินด้วยซ้ำ แน่นอนว่าแบงก์แบบนั้นก็พบเห็นได้น้อยที่สุดเช่นกัน