บทที่ 92 เว่ย~อู่~

ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นเวียนมาถึงอีกครั้ง

ทันทีที่ข้อมูลการท่องเที่ยวปรากฏขึ้น ทีมงานทุกคนของรายการ "ลุงป้ากู้ภัยซวงเจียง" ต่างพากันรัวนิ้วจิ้มหน้าจอกันอย่างบ้าคลั่ง เสี่ยวหลี่ เหล่าจาง และคนอื่นๆ อยากจะจิ้มหน้าจอให้ทะลุเข้าไปเสียเดี๋ยวนั้น

น่าเสียดายที่ผลลัพธ์กลับเหมือนเดิม ทุกคนเห็นเพียงข้อความว่าที่นั่งเต็มแล้ว

เสี่ยวหลี่หันไปมองเฉินเสี่ยวเซวียนด้วยความแปลกใจอีกครั้ง "ทำไมคุณไม่หงุดหงิดเลยล่ะ?"

"หงุดหงิดสิคะ หงุดหงิด" เฉินเสี่ยวเซวียนพยักหน้าหงึกๆ ทั้งยังขยำผมตัวเอง "พวกคุณดูสิ หงุดหงิดจะแย่แล้ว"

"พวกเราไม่เชื่อหรอก…" มุมปากคุณน่ะกลั้นขำแทบไม่อยู่แล้ว!

"เอ่อ… คือว่าอย่างนี้นะคะ" เฉินเสี่ยวเซวียนอธิบาย "ได้ยินมาว่ารอบนี้ก็ยังมีรถบัสสี่คันค่ะ"

ยกเว้นรอบแรกที่เวลาจะตายตัวตอนเก้าโมงครึ่ง รอบอื่นๆ เวลาจะไม่แน่นอน ดังนั้นเสี่ยวหลี่และคนอื่นๆ จึงกลับมาจดจ่อที่มือถือต่อทันที

มีคนเคยวิจัยไว้ว่า รอบก่อนหน้าช้าสุดแค่เจ็ดวินาที หมายความว่านับจากได้รับข้อความจนถึงจ่ายเงินเสร็จ มีเวลาแค่เจ็ดวินาทีเท่านั้น หากเกินกว่านั้นก็ไม่มีทางสำเร็จ เสี่ยวหลี่ เหล่าจาง และคนอื่นๆ ถึงกับแอบซ้อมมาก่อนเพื่อที่จะลงทะเบียนให้สำเร็จ

ติ๊ง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ข้อมูลการท่องเที่ยวส่งมาอีกรอบ

เสี่ยวหลี่ เหล่าจาง และคนอื่นๆ รัวนิ้วกันอุตลุด ผู้อำนวยการถึงกับลนลานจนทำแก้วน้ำคว่ำ ข้าวของบนโต๊ะเละเทะไปหมด แต่น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม ทุกคนพลาดอีกแล้ว

เสี่ยวหลี่ผิดหวังสุดขีด ตบโต๊ะอย่างโมโห "รอบที่แล้วยังตั้งเจ็ดวินาที รอบนี้ยังไม่ถึงหกวินาทีเลย!"

เหล่าจางบอกว่าตัวเองขาดอีกแค่ก้าวเดียว "ถ้าไม่ใช่เพราะเน็ตค้าง ป่านนี้ผมคงจองสำเร็จไปแล้ว!"

"เป็นเพราะเน็ตห่วยๆ ของสถานีนั่นแหละ!"

เสี่ยวหลี่มองเพื่อนร่วมงาน "เอ๊ะ? แล้วทำไมคุณไม่แย่งล่ะ? จ้องพวกเราทำไม?"

"คุณแอบขำอยู่ใช่ไหม? คุณแอบขำอยู่ใช่ไหม?"

เฉินเสี่ยวเซวียนชะโงกหน้าไปมา กัดริมฝีปากส่ายหัวรัวๆ "เปล่านะ ไม่ใช่เลย ฉันก็แย่งไม่ทันเหมือนกัน"

เสี่ยวหลี่กอดอก "เซวียนเซวียน ไม่ว่าจะแย่งทันหรือไม่ทัน เย็นนี้ฉันจะไปที่พิพิธภัณฑ์ เจอคุณเมื่อไหร่เราค่อยมาเคลียร์กัน"

เหล่าจางและเพื่อนร่วมงานคนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว เจอหน้าเมื่อไหร่ค่อยมาเคลียร์กัน!"

…

ณ สำนักงานตำรวจจราจร "จูสือเม่า" วางมือถือลงแล้วเงยหน้าขึ้น

ช่วงนี้หัวหน้ามอบหมายภารกิจให้เขามาสองอย่าง อย่างแรกคือประสานงานกับพี่หวังคนขับรถรับจ้าง อีกอย่างคือแย่งโควตาตอนเก้าโมงครึ่ง ช่วยไม่ได้จริงๆ ข้าราชการคนอื่นไม่มีทางรับข้อมูลการรับสมัครทัวร์นี้ได้เลย

ฝั่งพี่หวังกำลังดำเนินงานไปได้ด้วยดี แต่โควตานี้มันแย่งยากจริงๆ เขาแย่งมาสามครั้งแล้วแต่ล้มเหลวไม่เป็นท่า ตามประสบการณ์ การรับสมัครวันนี้ถือว่าจบลงแล้ว รถอีกคันที่เหลือคือรอบของหมอเซี่ยและป้ายวี่

เฮ้อ!

จูสือเม่าถอนหายใจพลางนวดขมับครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมา "พี่หวังครับ เป็นยังไงบ้าง? เปิดระบบนำทางได้ไหมครับ?"

"ได้ครับ!" เสียงพี่หวังดังมาจากมือถืออย่างตื่นเต้น

ด้วยความร่วมมือของทุกฝ่าย ทำให้มีการสร้างโกดังกระจายสินค้าให้ร้านธัญพืชลวี่หยวนที่จุดพักรถบนทางด่วนใกล้จุดวาร์ปที่สุด และวันนี้ก็เริ่มใช้งานเป็นครั้งแรก แถมตำรวจจราจรยังหาคนมาช่วยพี่หวังดัดแปลงรถกระบะด้วย

รถพี่หวังไม่ใช่ว่ารับน้ำหนักไม่ไหว แต่ติดที่พื้นที่น้อยเกินไป หลังจากดัดแปลงคราวนี้ อย่างน้อยก็บรรทุกของได้เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

จูสือเม่าพูด "พี่หวัง รอผมนะ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

หัวหน้าตำรวจจราจรแอบคิดในใจ การลงทะเบียนมันยากจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาจะแอบติดรถกระบะพี่หวังไปได้ไหม? ถ้าได้ เขาจะยอมถอดเครื่องแบบแล้วปลอมตัวเป็นคนขนของธรรมดาซะเลย

-------------------------------------

วันที่ 1 เดือน 11 ปีที่เจ็ดแห่งรัชศกฉงเจิน (29 พฤศจิกายน) เวลา 09.00 น.

รถบัสสี่คันเรียงแถวปรากฏตัวที่ค่ายชิงเฟิงตรงเวลาเป๊ะ

เวลานี้เซี่ยเหวินเจียพาลูกสมุนยืนรอต้อนรับอยู่นอกหมู่บ้านแล้ว ชาวบ้านยืนเรียงรายเต็มสองข้างทาง เสียง "ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับอย่างยิ่ง" ดังกึกก้อง ท่ามกลางลูกสมุนที่ยืนถืออาวุธเงาวับ

ป้ายวี่ก้าวลงจากรถพลางหยอกล้อ "เสี่ยวเซี่ย ทหารของเจ้าใช้ได้เลยนะเนี่ย ออกรบไม่ต้องแบกหม้อมาเอง"

เซี่ยเหวินเจียเข้าไปประคองป้ายวี่ด้วยตัวเองพลางหัวเราะร่า

ป้ายวี่ชี้ไปด้านหลังตัวเอง "นี่ตาแก่แซ่ไป๋ของเจ้าไง!"

พอป้ายวี่ลงจากรถยืนนิ่งแล้ว เซี่ยเหวินเจียก็เข้าไปประคองตาแก่แซ่ไป๋ ชายชราขี้หึงคนนี้เป็นคนที่เขาได้ยินกิตติศัพท์มานาน

ช่วงนี้มีนักท่องเที่ยวในกลุ่มทัวร์ 1 เสนอความเห็นกันเข้ามามากมาย พวกเขาก็อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จะให้ตระเวนเที่ยวบ่อยๆ ร่างกายก็คงไม่ไหว ดังนั้นหลังจากไตร่ตรองดูแล้ว เซี่ยเหวินเจียจึงตัดสินใจให้รถบัสคันนี้พวกเขาจัดการกันเอง จะมาเองหรือส่งคนอื่นมาแทนก็ได้

…

ณ ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว เซี่ยเหวินเจียถือไมค์ประกาศโครงการท่องเที่ยวของวันนี้เสียงดัง "โครงการแรกขอตั้งชื่อว่า 'ท่านผู้พิพากษา'

ทุกท่านคงทราบแล้วว่าค่ายชิงเฟิงของเราจับกุมเหล่ามือปราบได้หลายคน และบังเอิญได้อุปกรณ์บางอย่างมาด้วย เลยถือโอกาสนำออกมาให้ทุกท่านได้ลองสัมผัสความสนุกในการตัดสินคดีดู…"

"เอาล่ะ ไม่พูดพร่ำทำเพลง เริ่มกันเลย!"

นักท่องเที่ยว 216 คน ไม่มีทางที่จะนั่งในโถงว่าการพร้อมกันได้หมด ใครจะก่อนใครจะหลังก็ลำบากใจ เลยต้องใช้วิธีจับฉลาก

ต้าสี่ปลอมตัวเป็นคนรับใช้ถือกระบอกเซียมซีเดินขึ้นเวที พอเขย่าเสร็จก็เดินลงไปให้นักท่องเที่ยวจับกันทีละคน

โชคดีมาก คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติจับได้คนแรก

ต้าสี่พาคุณลุงไปยังห้องเล็กๆ พอออกมาอีกที คุณลุงก็สวมชุดขุนนางเรียบร้อยแล้ว

แม้หลี่เหวินปั๋วจะหนีไปแล้ว แต่เสื้อผ้ายังทิ้งไว้ ดังนั้นชุดขุนนางนี้จึงเป็นของแท้แน่นอน หมวกขุนนางวางอยู่บนศีรษะอย่างหนักอึ้ง สวมชุดคลุมคอปกกลมสีเขียวแขนกว้างที่มี "ป้ายประดับยศ" สี่เหลี่ยมทั้งหน้าหลังเป็นลวดลายนกเป็ดน้ำ พร้อมคาดเข็มขัดเงินเรียบที่เอว

แค่ใส่ชุดนี้ชุดเดียวก็ได้รูปไปอวดในโซเชียลแล้ว คุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติเลยเดินไปถ่ายรูปตัวเองผ่านแขนเสื้อกว้างๆ ไปด้วย

นักท่องเที่ยวคนอื่นเห็นภาพนี้ก็ดีใจ ตอนนี้เป็นตาของแก๊งเซียนสมบัติชาติ อีกเดี๋ยวก็เป็นตาของพวกเขา

คนเดียวที่ดูจะไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่คงเป็นป้าซุน เพราะหลี่เหวินปั๋วรูปร่างไม่สูง นักท่องเที่ยวหญิงใส่พอดี แต่นักท่องเที่ยวชายใส่ชุดขุนนางแล้วจะตัวเล็กไปนิดเดียว แต่จากสายตาเธอแล้ว เธอใส่ชุดนี้ไม่ได้แน่ๆ

ต้าสี่ก้มตัวประคองคุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติ ทำท่าทางเป็นลูกน้อง "ใต้เท้า เชิญทางนี้ขอรับ!"

เซี่ยเหวินเจียกับไป๋ไคซินก็เปลี่ยนชุดเหมือนกัน คอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ โดยท่านหัวหน้าเซี่ยปลอมเป็นที่ปรึกษา ส่วนกุนซือไป๋ปลอมเป็นลูกสมุน

ค่ายชิงเฟิงทุ่มเทกับกิจกรรมนี้มาก เตรียมห้องโถงใหญ่ไว้เป็นศาลว่าการ ประตูหน้าวางสิงโตหินดูประหลาดๆ ไว้สองตัว บนกำแพงยังแขวนกลองเก่าๆ ไว้ใบหนึ่ง ตรงกลางห้องวางโต๊ะเก้าอี้สำหรับนายอำเภอผู้เป็นเจ้าเมืองนั่งว่าความ ด้านหลังแขวนป้ายเขียนอักษรจีนสี่ตัว: กระจกส่องใจ

เสื้อผ้าของนักโทษทั้ง 50 คนก็ถูกถอดออก ตอนนี้ลูกสมุนสวมใส่อยู่ พวกเขาถือไม้กระบองน้ำไฟ พอคุณลุงแก๊งเซียนสมบัติชาติเดินเข้ามา ก็ตะโกนเสียงดัง "เว่ย~~อู่~~!!"