บทที่ 207 หลี่เหยียนกับหงเหนียงจื่อ

เดือนห้า ปีที่แปดแห่งรัชศกฉงเจิน

สายลมต้นฤดูร้อนหอบเอาฝุ่นทรายพัดผ่านทุ่งนาที่เต็มไปด้วยวัชพืชรกชัฏนอกเมืองเหมียนฉือ

หลี่เหยียนหันกลับไปมองเหล่าญาติมิตรเบื้องหลังที่อยู่ในชุดขาดวิ่น ในลำคอรู้สึกขมปร่า ชาวบ้านนับร้อยชีวิตต่างต้องการอาหาร ทว่าที่ข้างเอวเขากลับเหลือข้าวฟ่างเพียงครึ่งถุงเท่านั้น