บทที่ 306 ฉับเดียวขาด

ยามนี้ตะวันคล้อยต่ำทางทิศประจิม แสงอัสดงสีส้มแสดสาดทาบทับลงบนอิฐเขียวกระเบื้องเทาแห่งเมืองหลวง ยิ่งขับเน้นให้ท้องถนนอันทรุดโทรมดูวังเวงและหดหู่ยิ่งขึ้น

บริเวณใกล้เคียงจวนของเฝิงเฉวียนไร้ซึ่งความจอแจของตลาด มีเพียงความเงียบเหงาที่แผ่ซ่านจนลบไม่ออก แม้แต่ผู้คนที่สัญจรไปมาก็มีเพียงบางตา

เซี่ยเหวินเจียนึกสงสัยอยู่ในใจ ได้ยินมาว่าเฝิงเฉวียนผู้นี้ไม่เพียงมีทรัพย์สินมหาศาล ฐานะมั่งคั่งเหนียวแน่น ทั้งยังกว้างขวางมีพวกพ้องมากมาย ซ้ำยังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเกี่ยวพันอีรุงตุงนังกับอดีตสมุหนายกโจวเหยียนหรู ไฉนหน้าประตูจวนถึงได้ตกอับเงียบเหงาถึงเพียงนี้?