บทที่ 307 คนกันเองที่ไกลสุดหล้าแต่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ดวงตะวันค่อยๆ ลับหายไปหลังหอรบไกลตา แสงอัสดงดับมอด สองข้างทางมืดสนิทลงโดยสมบูรณ์ เค้าโครงของจวนตระกูลเฝิงก็เริ่มเลือนรางในความสลัว

เซี่ยเหวินเจียหดหู่ใจอย่างยิ่ง หดหู่จนพูดไม่ออก พลางคิดในใจว่าข้ายังพาพวกขอทานกลุ่มใหญ่มานั่งรอเปิดโต๊ะกินข้าวอยู่นะ แล้วทีนี้จะเอายังไงต่อ?

คนรับใช้ที่ไม่ได้มีบุญคุณความแค้นอะไรกันยังลงมือโหดเหี้ยมปานนั้น แล้วใครจะกล้าไปเคาะประตูจวนตระกูลเฝิงอีกล่ะ? ขืนเคาะเข้าไป มีหวังถูกเฝิงเฉวียนทุบตีตายพอดี