บทที่ 330 ขี้หนูตัวป่วน

ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ เดือนสาม ปีฉงเจินที่เก้า ยามสาย

เหนือพระราชวังต้องห้ามปกคลุมไปด้วยเมฆดำทะมึน ทันใดนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องครืน ท้องฟ้าพลันมืดสลัวลงไปครึ่งหนึ่ง

สายลมพัดกรู กอหญ้าและต้นไม้ริมกำแพงวังเหี่ยวเฉาหมดเรี่ยวแรง ไร้ซึ่งชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง