บทที่ 350 สารพัดผู้คน

หวังจื้อเฉียงเอาข้อศอกเท้าหัวเข่า สองมือประสานกันยันหน้าผากไว้ คิ้วขมวดมุ่นเป็นปมแน่น

“ไปเถอะ… ให้แม่ไปเถอะ”

เขาพึมพำกับตัวเอง ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองย่าหลี่ที่นั่งทำหน้างงๆ แววตาเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว