บทที่ 363 จ่ายเงินซื้อความรู้ 1

“จะไม่ให้คนได้พักหายใจหายคอกันบ้างเลยหรืออย่างไร!” เซวียซานเหนียงโบกพัดผ้าไหมปักลวดลายไปมา พอส่งแขกกลุ่มหนึ่งพ้นประตูก็ทรุดกายนั่งพิงพนักระเบียงทางเดิน พลางทอดถอนใจบ่นกระปอดกระแปดกับสาวใช้ข้างกาย

“เจ้าดูสิ มีที่ไหนมาเที่ยวสถานเริงรมย์กันแบบนี้? เช้าก็มา บ่ายก็มา พอค่ำก็ยังแห่กันมาอีก ไม่คิดจะเหลือเวลาให้คนอื่นได้พักผ่อนหลับนอนบ้างเลยหรือไร แขกผู้สูงศักดิ์ผลัดเปลี่ยนกันมาไม่ขาดสาย เพิ่งส่งกลุ่มนี้ไป กลุ่มโน้นก็โผล่มา ทั้งข้างในข้างนอกวุ่นวายจนข้าแทบหายใจไม่ทัน มือเป็นระวิงจนขาจะขวิดกันตายอยู่แล้ว!”

สาวใช้แอบเบ้ปาก นึกค่อนขอดในใจว่าถ้าแม่เล้าไม่ยิ้มแก้มแทบปริ ข้าคงหลงเชื่อไปแล้ว ปัดโธ่ สองวันนี้มุมปากฉีกยิ้มจนหุบไม่ลง ริ้วรอยบนหน้าเบ่งบานจนแทบจะปริเพราะความดีใจ แล้วยังจะมาทำเป็นแกล้งบ่นออดแอดกับพวกข้าอีก