บทที่ 371 สุขล้นจนทุกข์เยือน 3

เคราแพะใช้เวลาพักหายใจอยู่นานกว่าจะฝืนยันกายลุกขึ้นมาจากพื้นได้ ร่างกายโงนเงนแทบจะล้มพับลงไปอีกรอบ

เขางอตัวลงอย่างแรง กระอักเลือดสดๆ กองหนึ่งลงบนแผ่นหินสีเขียว แถมยังมีฟันหลุดปนเลือดกระเด็นออกมาด้วยสามซี่

เคราแพะอยากจะแสยะยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ ทว่าพอมุมปากขยับเพียงนิด ก็สะเทือนไปถึงบาดแผลบนใบหน้าจนเจ็บแปลบจนต้องสูดปากคราง “ซี๊ด… เจ็บชะมัดยาด!”