บทที่ 394 ยอมจำนนแล้ว ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ

ราตรีกาลอันยาวนานสิ้นสุดลง แสงอรุณเริ่มจับขอบฟ้า ท้องฟ้าปรากฏสีขาวดั่งพุงปลา

สายลมยามเช้าพัดกรรโชกหนาวเหน็บ โบกสะบัดฉลองพระองค์อันบางเบาของจูโหยวเจี่ยนจนปลิวไสว

เหล่าขันทีหลายสิบนายด้านหลังในที่สุดก็ทนรับไม่ไหวอีกต่อไป เสียงร่ำไห้อย่างอัดอั้นดังระงมขึ้นทีละคนสองคน ก่อนจะทรุดตัวลงกองกับพื้นทั้งหมด