บทที่ 418 บันทึกลับ

ภายในตำหนักเฉียนชิง บรรยากาศอึดอัดกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

หวังเฉิงเอินคุกเข่าตัวตรงแน่วอยู่บนพื้นกระเบื้องทองอันเย็นเยียบ น้ำตาอุ่นร้อนสองสายร่วงพรูลงมาราวสายฝน

เขาร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างเจ็บปวด กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า "บ่าว… บ่าวสมควรตายหมื่นครั้ง ละอายต่อพระเมตตา มีมลทินต่อพระกรุณาธิคุณ! ขอฝ่าบาทโปรดประทานความตายด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ…"