บทที่ 449 เหลียงเจียปิน

โจวโส่วเป้ยรูปร่างล่ำสัน ยามเดินมือขวามักจะกุมด้ามดาบไว้เป็นนิสัย

วันนี้ตอนที่เขาเดินออกมาจากบ้านของหวังเติงคู่ สีหน้ามีสามอารมณ์ปนเปกันอยู่ ทั้งเวทนาสงสาร ทั้งหนาวๆ ร้อนๆ กลัวชะตากรรมจะวนมาถึงตาตน และตรงมุมปากยังกระดกขึ้น เจือรอยยิ้มอยู่บางเบา

เดินไปพลาง เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปบ่นกับทหารคนสนิทข้างกาย "เฮ้อ…!"