บทที่ 53 คิ้วขมวดด้วยความทุกข์

คืนนั้น โจวเหล่าชีกับจางล่าลี่แอบแบกศพแม่ของโจวเหล่าชีและศพของเพื่อนไปฝังอย่างเงียบเชียบ

โจวเหล่าชีตาสีแดงก่ำ กัดฟันกรอด "พวกเราต้องรอด! ต้องรอดให้ได้!"

จางล่าลี่พยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่! ต้องรอด!"

ถ้าไม่รอด ก็คงไม่มีหน้าไปพบแม่ของโจวเหล่าชีที่ยอมผูกคอตายเพื่อทิ้งความหวังในการมีชีวิตรอดไว้ให้ลูกชาย และคงไม่มีหน้าไปสบตาหลิวเอ้อร์โกวที่นอนตายตาไม่หลับ

เพียงแค่วันเดียว ในหมู่บ้านหลิวซู่โกวมีคนแก่ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองไปถึงเจ็ดคนแล้ว!

การล่าสัตว์ก็เป็นไปไม่ได้ ในปีข้าวยากหมากแพงบวกกับหิมะตกหนักปิดล้อมขุนเขา ผู้คนโดยรอบต่างหวังพึ่งพาเนื้อสัตว์ประทังชีวิต คนมากเนื้อน้อย สัตว์ป่าที่เหลืออยู่ก็ฉลาดเป็นกรด เพื่อรักษาชีวิตรอด พวกเขาจำเป็นต้องหาหนทางอื่น

การเดินทางไปตัวอำเภอก็แทบเป็นไปไม่ได้ แม้ระยะทางตามทางภูเขาจะแค่เจ็ดแปดสิบลี้ แต่เส้นทางหลังหิมะตกหนักนั้นเดินลำบากเหลือเกิน ต้องลุยหิมะหนาถึงหัวเข่า ไร้เสบียง ไร้สิ่งของยังชีพ อย่างน้อยที่สุดต้องใช้เวลาเดินสามถึงห้าวัน

ต่อให้ไปถึงตัวอำเภอได้ ด้วยความซื่อสัตย์ตามสัญชาตญาณของชาวบ้าน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับชาวเมืองที่เจ้าเล่ห์เพทุบาย ในปีวิกฤตเช่นนี้พวกเขาก็ใช่ว่าจะหาทางรอดได้

ข่าวสารในยุคโบราณค่อนข้างปิดกั้น ข่าวเรื่องค่ายชิงเฟิงแจกโจ๊กยังส่งมาไม่ถึงหมู่บ้านหลิวซู่โกว ครั้งก่อนที่มีคนพูดถึงค่ายชิงเฟิง ก็รู้เพียงว่าที่นั่นมีกลุ่มโจรภูเขาตั้งหลักแหล่งอยู่

และสำหรับคนยากจนในอำเภอซานหยางแล้ว เรื่องโจรภูเขากลับไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อันใดเลย

โจวเหล่าชีเอ่ยขึ้น "ตอนนี้มีแค่ทางเดียวที่พอจะลองดูได้ ห่างออกไปเจ็ดแปดลี้มีหมู่บ้านเถียนเจีย เป็นหมู่บ้านที่มั่งคั่งที่สุดในแถบนี้ พวกเราลองไปขอร้องนายท่านเถียน เถียนไป่ลู่ ดู เห็นแก่คนบ้านใกล้เรือนเคียง งานอะไรพวกเราก็ยอมทำทั้งนั้น ขอแค่มีอะไรให้ตกถึงท้องสักคำก็พอ!"

…

จางล่าลี่แบ่งเนื้อรมควันชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ให้ภรรยาของหลิวเอ้อร์โกว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เขาแบกคานหาบกับเข่ง คว้าเครื่องมือทำกิน ร่วมทางไปกับโจวเหล่าชีและคนหนุ่มในหมู่บ้านหลิวซู่โกวอีกสองสามคน

ทว่าพอไปถึงหมู่บ้านเถียนเจียกลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หมู่บ้านเถียนเจียไม่ได้ขาดแคลนแรงงานรับจ้างแม้แต่น้อย

พวกโจวเหล่าชียังไม่ทันได้เห็นหน้าเถียนไป่ลู่ด้วยซ้ำ ก็ถูกขับไล่ออกมา คนเฝ้าประตูบอกว่าแค่คนในหมู่บ้านเถียนเจียเองก็ยังแทบจะเอาตัวไม่รอดแล้ว

ลมหนาวพัดผ่านผืนแผ่นดินสีขาวโพลน

หัวใจของจางล่าลี่ โจวเหล่าชี และคนหนุ่มจากหลิวซู่โกวเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ ไม่ต่างอะไรกับสภาพอากาศท่ามกลางพายุหิมะรอบกาย

อาจเป็นเพราะสวรรค์ยังคงเมตตา ในยามที่อับจนหนทาง พวกเขากลับได้ยินข่าวลือประหลาดหนาหูขึ้นมาว่า ท่านหัวหน้าเซี่ยแห่งค่ายชิงเฟิงคือพระโพธิสัตว์กลับชาติมาเกิด เป็นพระพุทธเจ้าที่ยังมีชีวิตอยู่ นอกจากจะมีอิทธิฤทธิ์แก่กล้าแล้ว ยังเปี่ยมด้วยเมตตาโปรดสัตว์ ใครก็ตามที่เดินทางไปค่ายชิงเฟิง เขาจะมอบทางรอดและแจกจ่ายอาหารให้ทุกคน

-------------------------------------

เมืองซวงเจียง คืนดึกสงัดของวันที่ 19 พฤศจิกายน ณ บ้านของหัวหน้าตำรวจจราจร

หลังเลิกงาน เขาก็เรียกเพื่อนร่วมงานสองสามคนที่เคยร่วมตรวจค้นรถบัสด้วยกันมาที่บ้าน

เขาไม่พูดจาสักคำ เอาแต่นั่งหน้าบูดบึ้ง ขมวดคิ้วสูบบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า ในห้องนั่งเล่นของตัวเอง เขาเล่นสูบไปรวดเดียวครึ่งซอง

ลูกน้องเอ่ยแซว "เป็นอะไรไปครับหัวหน้า เรื่องที่คุณแอบรับสินบนโดนจับได้แล้วเหรอ?"

หัวหน้าตวาดกลับ "ไปไกลๆ เลยไอ้นี่ ไสหัวไป! ฉัน… เฮ้อ! ฉันไปเจอเรื่องเข้าแล้ว!"

ภรรยาถูกหัวหน้าส่งกลับบ้านแม่ไปล่วงหน้าแล้ว ในห้องนั่งเล่นจึงมีแต่เพื่อนร่วมงานจากกองตำรวจจราจร

ทุกคนมองหัวหน้าด้วยสายตาประหลาดใจ เดาไม่ออกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เรื่องรับสินบนเป็นแค่คำหยอกเล่น พวกเขารู้ดีว่าเนื้อแท้ของหัวหน้านั้นเป็นคนมือสะอาดและมีวินัยมาก

หัวหน้าถอนหายใจยาวอีกรอบ "พวกนายก็รู้ว่าปกติฉันเป็นคนยังไง ใช่ไหม? ไม่กล้าบอกว่าตัวเองเป็นคนดีเลิศเลอหรอก แต่เรื่องทำดีตามแบบเหลยเฟิงฉันก็พร้อมทำเสมอ

เวลาสวมเครื่องแบบฉันก็เป็นตำรวจ เป็นข้าราชการ ถอดเครื่องแบบออกฉันก็เป็นแค่ตาสีตาสาธรรมดาคนหนึ่ง…"

ดูเหมือนหัวหน้าตำรวจจราจรจะกลัดกลุ้มใจอย่างหนัก เขาถอนหายใจยาวอีกครั้ง "เฮ้อ… พูดตรงๆ นะ ถ้าเห็นเด็กตกน้ำอยู่ริมถนน ฉันคงเป็นคนแรกที่กระโดดลงไปช่วย ตอนปฏิบัติหน้าที่ถ้าเห็นรถไฟไหม้ ฉันก็กล้าถือถังดับเพลิงวิ่งเข้าไป กล้าลุยเข้าไปช่วยคนในกองเพลิงแน่นอน…"

"เวลาเจอน้ำท่วมแผ่นดินไหว ฉันก็รีบบริจาคเงินบริจาคของเป็นคนแรกๆ" หัวหน้าตบหน้าอกตัวเอง "ถึงจะชอบพูดเล่นชอบกวนประสาท แต่ฉันก็เป็นลูกผู้ชายที่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นนะโว้ย!"

"แต่ว่า… โอย… ช่วงนี้ฉันอาจจะก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้วว่ะ" หัวหน้าเอามือกุมขมับ "แถมยังไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย!"

ภาพหัวหน้าทำหน้าอมทุกข์แบบนี้หาดูได้ยากเหลือเกิน เพื่อนร่วมงานจึงพากันหัวเราะคิกคัก

หัวหน้าตำรวจจราจรถลึงตาใส่ "ขำอะไรกันวะ? ฉันเป็นตัวการ พวกนายก็ผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งนั้นแหละ!"

เขาขยี้บุหรี่ดับ แล้วทิ้งก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ ก่อนจะมองเพื่อนร่วมงานด้วยสีหน้าจริงจัง "พวกนายสัญญามาก่อนว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ จะไม่ปริปากบอกใครแม้แต่นิดเดียว แล้วฉันจะบอกเหตุผลให้ฟัง"

"ผมสัญญา!"

"ผมก็สัญญาครับ!"

หัวหน้ากวาดสายตามองทีละคนจากซ้ายไปขวา สังเกตแววตาของทุกคน เพื่อนตำรวจจราจรต่างยืดอกขึ้น หุบรอยยิ้มลงทันที

"ดี! ครั้งนี้ฉันจะเชื่อพวกนาย"

หลังจากลูกน้องรับปากเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่เปิดเผยความลับ หัวหน้าจึงเล่าเรื่องในที่ประชุมเมื่อวานให้ฟัง

จากนั้น เพื่อนร่วมงานทุกคนก็ถึงกับอึ้ง "นี่มัน… เป็นไปได้ยังไง?"

"เรื่องลี้ลับจริงๆ เหรอครับ? ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติเนี่ยนะ?"

หัวหน้าพยักหน้า "ระดับผู้บังคับบัญชากับพวกผู้เชี่ยวชาญตั้งกี่คนตรวจสอบกันแล้ว ไมอย่างนั้นมันไม่มีทางอธิบายเรื่องพวกนี้ได้เลย"

เพื่อนร่วมงานพากันทำหน้าเหวอ "งั้นที่พวกนักท่องเที่ยวพูดก็เรื่องจริงน่ะสิ?"

"ใช่!"

"มิน่าล่ะ พวกนักท่องเที่ยวถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้นทุกรอบ? ทั้งกระโดดทั้งตะโกนโวยวายกันลั่น?"

"ก็ใช่น่ะสิ!"

"งั้น… งั้นที่พวกคุณลุงคุณป้าพยายามขนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ข้าวสาร ไปเยอะขนาดนั้น ก็เพื่อ…"

"ก็ใช่ไงเล่า!!!" หัวหน้าตำรวจจราจรยกสองมือขึ้นกุมหน้า

"แสดงว่าที่นั่นเกิดทุพภิกขภัย แผ่นดินแห้งแล้ง คนอดอยากล้มตายเกลื่อนกลาดจริงๆ เหรอ?"

พูดตามตรง รวมทั้งตัวหัวหน้าตำรวจจราจรเองด้วย คำว่า 'คนอดอยากล้มตายเกลื่อนกลาด' พวกเขาเคยเห็นแต่ในหนังสือประวัติศาสตร์เท่านั้น มันคือภาพเหตุการณ์อันน่าเวทนาที่เกินกว่าพวกเขาจะจินตนาการได้ถึง

หัวหน้าตำรวจจราจรเอ่ยขึ้น "เมื่อวานพอเปลี่ยนทิศทางการสืบสวนใหม่ ทางสถานีตำรวจก็ได้ดึงรูปถ่ายบางส่วนมาจากโทรศัพท์ของพวกนักท่องเที่ยว…"

"พอดูจบ ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน หลับตาทีไรก็เห็นแต่ภาพคนอดอยากเนื้อตัวมอมแมมเสื้อผ้าขาดวิ่น กับทารกที่ร้องไห้จ้าเพราะหิวโซ"

"พวกนายลองคิดดูสิ คนแก่พวกนั้นอุตส่าห์ลำบากยากเย็นขนของขึ้นรถบัส แต่พวกเรากลับไปเข้มงวดใส่เขาทุกรอบ… ฉัน ฉัน… เฮ้อ แย่ชะมัด! พวกเรากลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ยังไงวะ!"

"หัวหน้าครับ พวกเราก็แค่ทำตามหน้าที่นะ!"

"ใช่แล้วครับหัวหน้า พวกเราไม่รู้ยิ่งนัก เรื่องพรรค์นี้ใครจะไปคาดคิด อีกอย่างพวกเราก็ทำเพื่อความปลอดภัยของผู้โดยสารทั้งนั้น!"

"มันก็ใช่" หัวหน้าเอามือกุมหน้าอีกรอบ "แต่พอคิดว่าการตรวจค้นของพวกเรา อาจจะทำให้คนต้องอดตายไปตั้งเท่าไหร่… ในใจฉันมันรู้สึกแย่จนบอกไม่ถูกเลยว่ะ…"

เพื่อนร่วมงานต่างคิดในใจ หัวหน้าพูดเหมือนกับว่าตอนนี้พวกผมรู้สึกดีนักแหละ