บทที่ 54 หน้ามืดตาลาย

เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ มัวแต่มานั่งสำนึกผิดไปก็ไม่มีประโยชน์ อะไรที่พอจะแก้ไขได้ก็ต้องรีบลงมือทำ

หัวหน้าจราจรคนนั้นคิ้วหนาตาโต ใบหน้าทรงสี่เหลี่ยม ดูเผินๆ เหมือนดาราจูสือเม่าในวัยหนุ่มเป๊ะ

หัวหน้าถามขึ้น “พวกนายว่าเราจะแก้ปัญหายังไงดี? ลองเสนอไอเดียมาหน่อยซิ!”

เรื่องแบบนี้น่ะหรือ? เกี่ยวกับมิติระดับสูงแบบนี้จะไปแก้ไขยังไงได้? คนธรรมดาอย่างพวกเราจะไปรู้เรื่องได้ยังไงกัน?

หัวหน้าเสนอต่อ “ผมมีไอเดียอย่างหนึ่ง ในเมื่อไม่ให้ตรวจรถแล้ว งั้นพวกเราก็บริจาคของกันดีไหม? เอาเงินไปซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ข้าวสาร อะไรพวกนั้นไปให้รถบัสคันนั้นกันเถอะ!”

ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง นี่มันกลับลำ 180 องศาชัดๆ! จากที่เคยจ้องจับรถบรรทุกน้ำหนักเกิน กลายเป็นสนับสนุนให้บรรทุกเกินซะเองงั้นหรือ?

หัวหน้าเคาะโต๊ะกาแฟในห้องรับแขก “จะนับว่าสนับสนุนได้ยังไง? ระดับบนสั่งไม่ให้ตรวจแล้ว ดังนั้นรถบัสจะขนอะไรไปก็ไม่ผิดกฎหมาย อีกอย่างผมก็บอกไปแล้วไง ถอดเครื่องแบบออกผมก็แค่ประชาชนคนหนึ่ง อยากจะทำบุญทำทานมันผิดตรงไหนกันล่ะ???”

ลูกน้องหลายคนพากันขมวดคิ้ว เอามือปิดปากกุมท้องตัวงอ พวกเขาคิดในใจว่า… ดูสภาพหัวหน้าตอนนี้สิ เหมือนกับพวกคุณลุงคุณป้าที่กระโดดโลดเต้นอยู่ตรงทางขึ้นทางด่วนวันนั้นเปี๊ยบเลย

หัวหน้าควักออกมาสองหมื่น แล้วพวกนายล่ะ?

เพื่อนร่วมงานเองก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย คนที่มีเงินก็บริจาคแปดพัน คนไม่มีก็ยังควักออกมาหนึ่งถึงสองพัน ไม่นานพวกเขาก็รวบรวมเงินได้ถึงสี่ห้าหมื่นหยวน

พรุ่งนี้มีกรุ๊ปทัวร์พอดี คืนนั้นทั้งคืนพวกเขาจึงรีบติดต่อซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อเปลี่ยนเงินเป็นข้าวสาร บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และของใช้ต่างๆ

ของน่ะมีแล้ว แต่จะบริจาคยังไงนี่สิยังเป็นปัญหา

ทุกคนต่างก็เป็นลูกผู้ชายเต็มตัว จะให้กลับลำไปยอมรับผิดตรงๆ แบบนี้ก็ยังรู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง

ในกลุ่มมีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าหัวไวเสนอว่า “ผมมีวิธี เราก็เอาของไปวางที่ทางขึ้นทางด่วนนั่นแหละ พรุ่งนี้พอตรวจรถตามปกติแล้วเจอหลิวเจี้ยนจวิน ก็บอกไปว่าเขาทำของวางระเกะระกะขวางทาง สั่งให้เขายกขึ้นรถไปซะสิ!”

หัวหน้าลูบคาง “…ฉลาดมาก!”

…

ตอนนี้คือวันที่ 19 ตามตารางแล้ว พรุ่งนี้จะมีกรุ๊ปทัวร์มา

วันนี้หัวหน้าหยุดงานแต่ก็ไม่ยอมนอน ชวนเพื่อนร่วมงานที่หยุดเหมือนกันขนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปไว้ที่ทางขึ้นทางด่วนตลอดคืน

สินค้าอุปโภคบริโภคของจีนขึ้นชื่อเรื่องคุณภาพดีราคาถูกอยู่แล้ว เงินสี่ห้าหมื่นหยวนซื้อของได้เยอะมาก พวกเขาขนขึ้นขนลงอยู่ครึ่งค่อนคืน จนทางขึ้นทางด่วนมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกองมหึมา

คนขับรถที่ขับผ่านมาต่างหันมามอง พลางคิดในใจว่านี่กำลังทำอะไรกัน?

ทำไมทางขึ้นทางด่วนถึงได้วุ่นวายกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวี่ทุกวันกันนะ? ตอนแรกก็นึกว่ามีแต่พวกคุณลุงคุณป้ามาขนของลง

เอาอีกแล้ว… รอบนี้ตำรวจจราจรยังมาช่วยขนของลงอีก นี่ทางด่วนได้รับเงินสนับสนุนจากบริษัทบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหรือเปล่า? หรือว่าต่อไปทางด่วนสายนี้จะเปลี่ยนชื่อเป็น “ทางด่วนไป๋เซี่ยง” ไปแล้ว?

…

ตั้งแต่มีร้านธัญพืชลวี่หยวนที่เป็นเสมือนบั๊กของระบบ ปัญหาเรื่องเสบียงของค่ายชิงเฟิงก็เบาบางลงไปมาก

ดังนั้นเมื่อคืนนี้เซี่ยเหวินเจียจึงปรึกษากับหลิวเจี้ยนจวินว่า ในเมื่ออากาศหนาวเหน็บจนน้ำกลายเป็นน้ำแข็งแบบนี้ และชาวบ้านก็มีจำนวนมาก สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดในตอนนี้จึงเป็นเสื้อผ้าฝ้าย ชุดกันหนาว และเครื่องนุ่งห่มต่างๆ

เรื่องนี้จัดการได้ไม่ยาก!

หลิวเจี้ยนจวิน พี่จาง และหมอเซี่ย จึงเรียกประชุมนักท่องเที่ยวทุกคนว่าเปลี่ยนเป้าหมาย ครั้งนี้ไม่ต้องเอาเสบียงไปแล้ว

บ้านใครไม่มีเสื้อผ้าเก่าบ้าง บ้านใครไม่มีผ้าห่มไม่ได้ใช้บ้าง? อีกอย่าง คนที่กำลังอดอยากไม่สนใจหรอกว่าของจะเก่าหรือใหม่ พวกเขาสนแค่ว่ามันให้ความอบอุ่นได้หรือเปล่า

ต่อให้ไม่มี ก็ยังไปยืมญาติพี่น้องเพื่อนบ้านได้ ถ้าหาไม่ได้อีกจะไปซื้อตามซูเปอร์มาร์เก็ตหรือตลาดค้าส่งก็ได้ ราคาไม่ได้แพงอะไรเลย

ดังนั้นในวันที่ 20 พฤศจิกายน รถบัสทั้งสองคันจึงขนของมาเต็มอัตราศึก ตรงทางเดินวางเต็นท์ไว้หนึ่งชุด บนชั้นวางสัมภาระอัดแน่นไปด้วยเสื้อแจ็กเก็ตและชุดผ้าฝ้ายเก่า นักท่องเที่ยวแต่ละคนยังกอดผ้าห่มไว้อีกคนละหลายผืนบนตัก

ตีห้ากว่าๆ ทางขึ้นทางด่วนก็ปรากฏแก่สายตา

หลิวเจี้ยนจวินกำพวงมาลัยแน่น จ้องมองไปยังทางเข้าพลางรู้สึกหน้ามืดทันที ให้ตายเถอะ “จูสือเม่า” มาหาเรื่องอีกแล้ว!

เนื่องจากหัวหน้าด่านมีใบหน้าทรงสี่เหลี่ยม คิ้วหนาตาโต นักท่องเที่ยวเลยตั้งฉายาให้เขาว่า “จูสือเม่า”

นักท่องเที่ยวแต่ละคนอยากจะด่าออกมาจริงๆ ให้ตายสิ จะไม่ยอมให้คนทำความดีกันเลยหรือไง!

ตอนเอาเสบียงมาก็ตรวจ ตอนเอาผ้าห่มมาพวกเขาก็ยังจะตรวจอีก!!!

ฝ่าย “จูสือเม่า” และเพื่อนร่วมงานเองก็รู้สึกหน้ามืดเหมือนกัน รถบัสอัดแน่นมาขนาดนี้ แล้วของที่พวกเขาเตรียมมาจะเอาไปไว้ตรงไหนล่ะเนี่ย!!!

…

ขอพาย้อนเวลากลับไปตอนตีสามของวันที่ 20 พฤศจิกายนกันสักหน่อย

บนถนนใหญ่หน้าพิพิธภัณฑ์เมืองซวงเจียงยังคงมีคนกลุ่มใหญ่รวมตัวกัน เหล่าจางและกลุ่มลูกคนรวยทั้งสามคนก็เบียดเสียดอยู่ในฝูงชน รอคอยการมาถึงของรถบัส

รถบัสทัวร์ยังไม่มา แต่เสี่ยวหลี่มาแล้ว เขาแต่งตัวเหมือนหมีไม่มีผิด ทั้งเสื้อขนเป็ด กางเกงบุฝ้าย เสื้อผ้าฝ้ายซ้อนกันหลายชั้น แถมยังใส่หมวกซ้อนกันสองสามใบ

ในมือยังลากรถเข็นอลูมิเนียมคันเล็ก บนรถเข็นมีผ้าห่มกองหนาหลายผืน แถมยังมีกระติกน้ำร้อนแขวนไว้อีกสี่อัน

เหล่าจางเบิกตากว้าง พลางคิดในใจว่าทำไมลุคของไอ้เด็กนี่ถึงได้เหมือนพวกนักท่องเที่ยวกลุ่มนั้นนัก แถมยังเหมือนเฉินเสี่ยวเซวียนเมื่อตอนตีสามวันก่อนอีก

เหล่าจางเดินเข้าไปคว้าคอเสื้อเสี่ยวหลี่ “แกจะทำอะไร?”

เสี่ยวหลี่ปัดแขนเสื้อเบาๆ แล้วยิ้มจางๆ “ทายสิ!”

ทายกะผีน่ะสิ ให้ตายเถอะ เสี่ยวหลี่นี่มันเอาจริงสินะ!!!

เหล่าจางสนิทสนมกับเสี่ยวหลี่เป็นอย่างดี เขาจึงปรี่เข้าไปล็อกคอเสี่ยวหลี่ทำท่าจะล็อกตัวไว้ "สารภาพมาเดี๋ยวนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

เสี่ยวหลี่ตอบเสียงเรียบ "ไปเที่ยวมา"

เรียบกับผีน่ะสิ! เหล่าจางกับพวกลูกเศรษฐีทั้งสามคนรู้สึกขมขื่นใจขึ้นมาครามครัน ทำไมกันล่ะ! ทำไมต่อจากเฉินเสี่ยวเซวียนแล้วถึงกลายเป็นเสี่ยวหลี่ ทำไมคนพวกนี้ถึงขึ้นรถไปได้ล่ะเนี่ย?!!

เหล่าจางขู่ฟ่อ "ถ้าแกไม่พูดให้เคลียร์ วันนี้ฉันไม่ปล่อยแกไปแน่"

เสี่ยวหลี่เปลี่ยนสีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เป็นรอยยิ้มกวนประสาททันควัน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดคิวอาร์โค้ดแล้วหัวเราะคิกคัก "ค่าปรึกษาห้าร้อยหยวน!"

เหล่าจางโวย "พวกเราเป็นพี่น้องกันมากี่ปี แกยังจะมาไถเงินฉันอีกเรอะ?"

"โธ่พี่ นี่ราคาต้นทุนแล้วนะ" เสี่ยวหลี่สูดจมูกฟุดฟิด "ต้นทุนสองร้อยหยวน พี่น้องกันผมขอแค่ค่าอาหารนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้นแหละน่า"

เหล่าจางพยักหน้ายอมจำนน "เออ ยอมจ่ายก็ได้ ใครใช้ให้ฉันคันปากอยากรู้ใจจะขาดล่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

พอปล่อยมือจากเสี่ยวหลี่ เหล่าจางก็หยิบมือถือออกมา

ใครจะไปคาดคิดว่าสภาพการแต่งกายประหลาดๆ ของเสี่ยวหลี่จะดึงดูดสายตาคนแถวนั้นเข้าเสียแล้ว

พรึ่บ! หูของคนรอบข้างอย่างน้อยยี่สิบคู่พลันผึ่งเข้ามาใกล้

พวกลูกคนรวยทั้งสามคนต่างพร้อมใจกันทำท่าเดียวกันอย่างน่าประหลาด รีบควักมือถือขึ้นมาสแกนจ่ายเงินทันที:

มีเงินโอนเข้าทางวีแชตห้าพันหยวน!

มีเงินโอนเข้าทางวีแชตแปดพันหยวน!

มีเงินโอนเข้าทางวีแชตหนึ่งหมื่นหยวน!

ลูกเศรษฐีชายสองหญิงหนึ่งต่างฉีกยิ้มหวานประจบ "พี่หลี่!"

"พี่หลี่ พี่ชายแท้ๆ ของพวกเรา!"

ลูกคนรวยที่เป็นหญิงสาวถึงกับน้ำตาคลอเบ้า "ขอความกระจ่างด้วยเถอะค่ะ!"

จะว่าไปแล้ว เงินนี่มันช่างบันดาลได้ทุกสิ่งจริงๆ!

เสี่ยวหลี่ลอบถอนหายใจ ก้มหน้าคิดใคร่ครวญดูแล้ว เรื่องนี้คงปิดบังไว้ได้อีกไม่นาน

เขาจึงกวักมือเรียกทั้งสี่คนไปยังมุมลับตา "พี่จาง แล้วก็พวกคุณสามคนด้วย ตามมาคุยกันตรงนี้"

ตรงข้างกระถางต้นไม้หน้าพิพิธภัณฑ์ ทั้งสี่คนยืนล้อมเสี่ยวหลี่ไว้แน่นขนัด

เสี่ยวหลี่เอ่ยถาม "พวกคุณตีความประโยคที่เซวียนเซวียนบอกว่า 'ปริศนาอยู่ในตัวของปริศนาเอง' ว่ายังไงบ้าง?"

จะเข้าใจยังไงได้ล่ะ ก็ไม่เข้าใจเลยสักนิดน่ะสิ!!

พอนึกถึงประโยคนี้ขึ้นมา ลูกเศรษฐีทั้งสามคนก็ทำหน้าปวดตับทันที

พี่จางเองก็บ่นอุบว่าหัวจะระเบิดอยู่แล้ว ยังคิดไม่ตกเลยสักที!

เสี่ยวหลี่เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "ผมเองก็คิดไม่ออกเหมือนกัน!"

เหล่าจางอยากจะถ่มน้ำลายรดหน้าเสี่ยวหลี่ให้รู้แล้วรู้รอด คิดไม่ออกแล้วแกจะมาทำหน้าภูมิใจหาพระแสงอะไรวะเนี่ย?!!!!