บทที่ 55 98 หยวนสู่ยุคต้าหมิง

“หึหึ” เสี่ยวหลี่ว่า “ตอนแรกผมคิดไม่ตกหรอก แต่พอนานเข้าก็เลิกคิดไปเอง”

เขาทำหน้าภูมิใจยิ่งกว่าเดิม เชิดคางขึ้น “แต่ต่อมาผมก็เริ่มสังเกตเฉินเสี่ยวเซวียน…”

ตอนนี้เป็นเวลาตี 3 ของวันที่ 20 ส่วนเมื่อวานคือวันที่ 19 ทั้งเหล่าจางและเสี่ยวหลี่ต่างก็เห็นเฉินเสี่ยวเซวียนที่ทำงาน

กลุ่มรายการ "ลุงป้ากู้ภัยซวงเจียง" ของพวกเขาถูกหัวหน้าเรียกไปตำหนิอย่างหนักในที่ประชุม เพราะสมาชิกในกลุ่มใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับงานกันเลยสักคน

เสี่ยวหลี่ถามเหล่าจาง “พี่ลองคิดดูสิ ตอนนั้นเฉินเสี่ยวเซวียนแสดงอาการยังไง?”

อาการยังไงน่ะหรือ? เวลาโดนด่าก็ต้องคอตกไม่ใช่หรือไง? หรือว่าเฉินเสี่ยวเซวียนยังจะแอบยิ้มได้อีก?

“เชอะ! นั่นมันแค่เปลือกนอก” เสี่ยวหลี่พูด “ตอนนั้นเฉินเสี่ยวเซวียนมัวแต่เล่นมือถือ…”

ขณะนี้รอบข้างพวกเขามีใบหน้าแปลกๆ เพิ่มขึ้นมาหลายคน ทุกคนต่างอดใจไม่ไหวจนต้องเข้ามาแอบฟัง

เหล่าจางกับลูกเศรษฐีอีกสามคนช่วยกันไล่คนแปลกหน้าเหล่านั้นไป แล้วพากันไปล้อมวงฟังเสี่ยวหลี่โม้ต่อข้างกระถางดอกไม้

เสี่ยวหลี่สะบัดนิ้ว “พี่จาง พี่ต้องสังเกตรายละเอียดสิ ตอนนั้นเฉินเสี่ยวเซวียนถือนมือถือสองเครื่อง!”

“หะ?”

ลูกเศรษฐีทั้งสามคนยังงง มือถือสองเครื่องแล้วยังไง พวกเขาเองก็พกกันคนละสองสามเครื่อง ที่บ้านยังมีอีกเพียบ

เหล่าจางเองก็หน้าเหวอ

“รายละเอียด! ต้องดูรายละเอียดสิ” เสี่ยวหลี่พูดด้วยท่าทีผิดหวังที่เพื่อนไม่เอาไหน “ตอนประชุมเธอยังไม่ปิดเสียงมือถือเลยด้วย ทุกครั้งที่เสียงวีแชทดัง เธอจะแอบหยิบออกมาดูตลอด”

ให้ตายสิ!!

หนึ่งในลูกเศรษฐีเริ่มเข้าใจ “สมัครผ่านทางออนไลน์งั้นเหรอ?”

“ใช่แล้ว!”

เสี่ยวหลี่พูด “ถ้าผมไปถามเฉินเสี่ยวเซวียนตรงๆ เธอไม่มีทางบอกผมแน่ จากนั้นผมเลยไปตามสวนสาธารณะ จัตุรัส หาพวกคุณลุงคุณป้าที่ว่างๆ มาเดินเล่น แล้วขอเข้ากลุ่มท่องเที่ยวในมือถือของพวกท่าน…”

“แค่นั้นยังไม่พอ แต่ละกลุ่มผมยังส่งอั่งเปาแจก เพื่อให้ได้เข้ากลุ่มอื่นๆ ต่ออีก”

โอเค! ที่แท้ต้นทุน 200 หยวนมันมาจากตรงนี้นี่เอง!

“แล้วจากนั้น… ผมก็เห็นป้ายวี่กับหมอเซี่ย อยู่ในกลุ่มพวกนั้นด้วย”

เฮ้ย!!!

เหล่าจางอ้าปากค้างอยู่นานโดยไม่หายใจ: ที่แท้มันง่ายขนาดนี้ มิน่าล่ะเฉินเสี่ยวเซวียนถึงบอกว่าเฉลยมันก็อยู่ในคำถาม!

เสี่ยวหลี่พูดต่อ “ผมพบว่าในบางกลุ่มมีการโฆษณาทัวร์วันเดียวอยู่…”

ทว่าลูกเศรษฐีกับเหล่าจางฟังไม่เข้าหูแล้ว!

-------------------------------------

นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวหลี่ได้เข้าร่วมทัวร์ "วันเดียวเที่ยวค่ายเฟยอิง" เขาใช้สายตาอยากรู้อยากเห็นสำรวจทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว

หลังจากรถบัสทัวร์สั่นกึกหนึ่ง รอบข้างก็พลันปรากฏทุ่งหิมะสีขาวโพลนขึ้นมา

รถบัสทัวร์จอดลง ข้างรถมีชายวัยกลางคนแต่งกายแปลกประหลาดคนหนึ่งยืนอยู่

เขาสวมชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามที่ดูพองตัว (เพราะข้างในสวมเสื้อนวม) ไว้ผมยาวรวบเป็นมวย บนใบหน้ามีไฝเม็ดหนึ่ง บนไฝมีเส้นขนงอกออกมา

ชายวัยกลางคนโค้งตัวคารวะ แล้วพูดเสียงดังว่า “คารวะท่านผู้มาเยือนทุกท่าน ข้าน้อยไป๋ไคซินแห่งค่ายชิงเฟิง ได้รับคำสั่งจากท่านหัวหน้า ให้มาต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ ขอเชิญ…”

ถนนดินลูกรังที่คดเคี้ยวทอดยาวไปไกล สามารถมองออกว่าหิมะที่หนาทึบถูกกวาดออกไปอย่างหมดจด พื้นผิวถนนได้รับการดูแลมาเป็นอย่างดี

ปี๊บ ปี๊บ! เสียงแตรดังขึ้นสองครั้ง หลิวเจี้ยนจวินกดแตร รถบัสก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

ทุกๆ ห้าสิบหรือหกสิบเมตร สองข้างทางจะมีชายท่าทางแปลกๆ ยืนอยู่ — เสื้อนวมและกางเกงที่สวมใส่ดูเหมือนจะเป็นของยุคปัจจุบัน แต่ผมที่เกล้าเป็นมวยกลับเหมือนคนโบราณ

ทุกครั้งที่รถบัสแล่นผ่านจุดหนึ่ง ชายที่ยืนอยู่สองข้างทางจะทำความเคารพอย่างนอบน้อม พร้อมกับตะโกนต้อนรับเสียงดัง:

“ขอให้ท่านและภรรยาเที่ยวให้สนุกขอรับ!”

“ก้าวเล็กๆ ของท่าน คือก้าวที่ยิ่งใหญ่ของค่ายชิงเฟิง”

“ขอให้ท่านและภรรยาอายุยืนยาวดั่งภูเขาและท้องทะเลขอรับ!”

“ต้อนรับแขกแก้วมาเยือน แสงมงคลอาบไปทั่วสวน ขอให้ท่านและภรรยาเที่ยวชมอย่างมีความสุข สุขภาพแข็งแรง และเปี่ยมไปด้วยความสุขตลอดไป!”

…

เดินทางไปได้ไม่นาน สุดถนนก็ปรากฏหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ปากทางเข้าหมู่บ้านมีซุ้มประตูหินตั้งอยู่ บนนั้นแกะสลักลวดลายมังกรหงส์อย่างประณีต

เสียงฆ้องกลองดังกึกก้อง ธงทิวโบกสะบัด ภายใต้ซุ้มประตูหินมีกลุ่มผู้คนทั้งเด็กและผู้ใหญ่ยืนออกันอยู่มากมาย นอกจากคนแถวหน้าสุดแล้ว ทุกคนล้วนเกล้ามวยผม

เสี่ยวหลี่นั่งติดกับเฉินเสี่ยวเซวียน เฉินเสี่ยวเซวียนชี้ไปที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าสุดใต้ซุ้มประตู “คนนั้นแหละคือท่านหัวหน้าเซี่ย ซึ่งก็คือไกด์ของเรา”

“หะ?” เสี่ยวหลี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เหมือนกับเราเหรอ? คนที่เป็นเหมือนกับเราเนี่ยนะ?”

เฉินเสี่ยวเซวียนค้อนเขาหนึ่งวง “พูดอะไรเหลวไหล! คนรอบๆ นี่ก็เหมือนกันหมดแหละ! แต่ท่านหัวหน้าเซี่ยก็เป็นคนเมืองซวงเจียงเหมือนกัน”

เสี่ยวหลี่ถอนหายใจยาว “ตอนนี้บอกได้แล้วใช่ไหมคุณเฉิน นี่เรามาถึงที่ไหนกัน?”

เฉินเสี่ยวเซวียนเอียงไหล่เข้าไปใกล้เสี่ยวหลี่ แล้วกระซิบถาม “รู้จักเหวยเสี่ยวเป่าไหม?”

“รู้จักสิ!”

“แล้วเฉินจิ้นหนานล่ะ?”

“นั่นก็ต้องรู้จักอยู่แล้ว”

“เฉินจิ้นหนานทำอาชีพอะไร?”

“เอ่อ… หัวหน้าใหญ่แห่งคอสเวย์เบย์!”

“ไปตายซะ!” เฉินเสี่ยวเซวียนหัวเราะ “นั่นมันเฉินห้าวหนาน เฉินจิ้นหนานเป็นประมุขพรรคฟ้าดิน พรรคฟ้าดินทำอะไร?”

“ต่อต้านชิงกู้หมิงไง!”

“ถูกต้อง” เฉินเสี่ยวเซวียนตบมือ “ที่นี่แหละคือที่ที่ต้องกู้คืน!”

“หมิง? ยุคต้าหมิง?!!!” เสี่ยวหลี่อ้าปากค้างด้วยความตกใจ ลูกตาแทบถลนออกมา

แต่หมู่บ้านและชาวบ้านที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งมีตัวตนจริงๆ รวมถึงเครื่องกระเบื้องโบราณที่นักท่องเที่ยวขนกลับไป ทำให้เขาจำต้องเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

ในหัวเขามีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมา 'เก้าสิบแปด เก้าสิบแปด ซื้อไม่ขาดทุน แถมยังไม่โดนหลอก แต่คุณสามารถทะลุมิติไปต้าหมิงได้'

เชี่ย!!!! ต้าหมิง!!

98 หยวน เที่ยวต้าหมิง!!

…

ท่านหัวหน้าเซี่ยโบกมือ เสียงฆ้องกลองก็หยุดลง

เขาเดินก้าวเร็วๆ ขึ้นไปบนรถบัสทัวร์ ยิ้มทักทายนักท่องเที่ยวบนรถ “พี่เชียนเชียน วันนี้พี่ดัดผมสวยมากเลยนะครับ”

“พี่เยว่เยว่ พี่ผอมลงนะเนี่ย ต้องกินข้าวให้ตรงเวลานะครับ!”

“ลุงเซี่ย วันนี้ที่ค่ายชิงเฟิงของเรามีใบชาใหม่ พี่ต้องลองชิมดูนะครับ”

“สวัสดีครับพี่จิง สวัสดีครับพี่จิง เดี๋ยวเราชงชาใช้กาน้ำชานี้กันนะ ชงเสร็จแล้วเราค่อยประมูลมัน”

เนื่องจากวันนี้มีรถบัสสองคัน เซี่ยเหวินเจียจึงขึ้นมาจากประตูตรงกลาง ตั้งใจเดินเบียดผ่านทางเดินเข้าไปทักทายคนขับรถคนใหม่

“สวัสดีครับพี่จาง! เจอกันครั้งแรกนะครับ ผมเซี่ยเหวินเจีย ไกด์ของค่ายชิงเฟิง พี่เรียกผมว่าเสี่ยวเซี่ยก็ได้ครับ”

คนขับรถแซ่จางลุกขึ้นยืนด้วยความประหม่า หัวเกือบชนเพดานรถ เขายื่นมือออกไปจับมือกับเซี่ยเหวินเจีย

เซี่ยเหวินเจียเขย่าแขนเขา “พี่จาง ค่ายชิงเฟิงก็คือถิ่นของเรา มาถึงที่นี่ก็เหมือนบ้าน มีอะไรก็บอกได้เลยนะครับ…”

…

เซี่ยเหวินเจียเคาะหน้าต่างรถ สมุนกลุ่มหนึ่งก็ขึ้นรถมา เริ่มขนเต็นท์และของชิ้นใหญ่ลงไปอย่างเป็นระเบียบ

เซี่ยเหวินเจียหยิบไมโครโฟน “ทุกท่านครับ ยินดีต้อนรับสู่ค่ายชิงเฟิง”

(ในรถมีเสียงปรบมือประปราย)

“เรายังคงทำตามกฎเดิมนะครับ เดี๋ยวเราไปพักผ่อนที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวกันก่อน ของที่อยู่บนรถใครอยากแจกด้วยตัวเอง ผมจะจัดคิวให้ชาวบ้านผู้ยากไร้มาเป็นคนรับมอบเอง ใครไม่อยากแจกด้วยตัวเอง ผมรับรองว่าจะนำไปส่งให้ถึงมือคนที่ต้องการที่สุดครับ…”