บทที่ 56 เลื่อนลากล่อ

"สวัสดีครับคุณลุงคุณป้าทุกท่าน ยินดีต้อนรับสู่ทริป 'วันเดียวเที่ยวค่ายเฟยอิง' ครับ"

เซี่ยเหวินเจียถือไมโครโฟนบนรถบัสกล่าว "กำหนดการวันนี้จะเป็นแบบนี้นะครับ ช่วงเช้าเราจะไปชมการแสดงกันที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวค่ายชิงเฟิง ซึ่งนักแสดงของเราอย่างต้าสี่ได้เตรียมโปรแกรมเด็ดๆ ไว้เพียบเลยครับ"

"การแสดงจะใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง หลังจากนั้นทุกท่านสามารถเดินเล่นในหมู่บ้านได้อย่างอิสระครับ"

"หลังมื้อเที่ยงพักผ่อนสักครึ่งชั่วโมง แล้วเราจะออกเดินทางไปเที่ยวชมค่ายเฟยอิงกัน แน่นอนว่าถ้าคุณลุงคุณป้าท่านไหนเคยไปแล้วหรือไม่อยากเดินเหิน ก็สามารถพักผ่อนต่อที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวได้เลยครับ"

"หลังจากกลับจากค่ายเฟยอิง เราจะมาจัดงานประมูลกันต่อ ครั้งนี้เสี่ยวเซี่ยขอน้อมรับคำติชมของทุกท่านครับ เราจะไม่ประมูลเครื่องถ้วยชามกันแล้ว แต่ทางค่ายชิงเฟิงได้เตรียมพวกของตกแต่ง จานฝนหมึก ตู้พระ งานปัก งานแกะสลักไม้ เครื่องทองเหลือง และอื่นๆ อีกมากมายไว้ให้ทุกท่านครับ"

…

เฉินเสี่ยวเซวียนแค่นเสียงฮึดฮัด เอียงหัวน้อยๆ พูดเบาๆ ว่า "เตรียมตัวหิวไว้ได้เลย…"

เสี่ยวหลี่: "หือ?"

เฉินเสี่ยวเซวียนกล่าวอย่างเนิบนาบ: "มื้อเที่ยงที่ค่ายชิงเฟิงน่ะ… คุณกินไม่ลงหรอก!"

…

ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวค่ายชิงเฟิงถูกดัดแปลงมาจากศาลบรรพชนเก่าของหมู่บ้าน

โถงหลักของศาลเดิมถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นโถงรับรอง มีชายคาโค้งงอน เสาและคานแข็งแรงหนาตา ตรงปลายสันหลังคายังคงมีรูปปั้นสัตว์มงคลประดับไว้

ส่วนแกนกลางของศาลซึ่งเคยเป็นที่ตั้งตู้พระและป้ายวิญญาณบรรพชนได้ถูกย้ายออกไป แล้วสร้างเป็นเวทีไม้ ด้านล่างของเวทีมีที่นั่งเรียงรายเพียงพอสำหรับรองรับคนได้นับร้อย

บริเวณหลังศาลยังถูกดัดแปลงเป็นเตาผิงขนาดใหญ่ ก่อนที่นักท่องเที่ยวจะมาถึง ก็มีลูกสมุนคอยจุดไฟให้ความอบอุ่นไว้แล้ว

หลังจากนักท่องเที่ยวมานั่งประจำที่ได้ไม่นาน ฮูหยินรองก็เดินขึ้นไปบนเวทีอย่างชดช้อย

เธอใช้มือข้างหนึ่งประคองข้อศอกอีกข้าง ย่อเข่าลงเล็กน้อย ก้มหน้าลงนิดหนึ่งแล้วกล่าวว่า "ต้าสี่ขออวยพรให้ท่านผู้เฒ่าทุกท่านมีความสุขกายสบายใจเจ้าค่ะ! ก่อนอื่นขอเชิญรับชมการแสดงชุดแรก 'เด็กน้อยน่ารักอวยพรวันเกิด' เจ้าค่ะ"

…

ช่วงนี้เซี่ยเหวินเจียพอใจในตัวต้าสี่มาก การแสดงพวกนี้ต้าสี่เป็นคนจัดเตรียมและฝึกซ้อมเองทั้งหมดโดยที่เขาไม่ต้องกังวลเลย

ตอนที่ซ้อมเสร็จเขาก็ไปตรวจดูแล้ว แทบจะหาที่ติไม่ได้เลย

เซี่ยเหวินเจียที่กำลังนั่งอยู่ด้านข้างหน้าเวทีเพื่อดูการแสดงเป็นเพื่อนนักท่องเที่ยว จู่ๆ ก็เห็นลิ่วหวากวักมือเรียกเขาจากข้างนอก

เขาจึงลุกเดินออกไปข้างนอกอย่างเงียบๆ "มีอะไร?"

"ท่านหัวหน้า เจ้าค่ายเถียนจากหมู่บ้านเถียนเจียมาขอพบขอรับ"

"ให้เขารอไปก่อน แล้วก็…" เซี่ยเหวินเจียครุ่นคิด "กุนซือไป๋กลับมาหรือยัง?"

ไป๋ไคซินถูกเขาส่งไปต้อนรับนักท่องเที่ยวเมื่อเช้า แถมยังต้องไปรับรถกระบะรับจ้างจากร้านธัญพืชลวี่หยวนต่ออีก

ลิ่วหวาส่ายหน้าอย่างงุนงง "ยัง… ยังไม่เห็นขอรับ"

"เจ้าไปตามเขากลับมา บอกว่าคนจากร้านธัญพืชลวี่หยวนไม่มาแล้วเช้านี้ ให้เขากลับมาเตรียมต้อนรับเจ้าค่ายเถียนแทน"

ลิ่วหวารับคำ "ขอรับ" ก่อนจะโกยแน่บไปทันที

เซี่ยเหวินเจียกำลังจะเดินกลับเข้าไปข้างใน คนขาเป๋ก็พุ่งเข้ามาหาอีกครั้ง "ท่านหัวหน้า!"

เซี่ยเหวินเจียถอนหายใจ "มีอะไรอีก?"

คนขาเป๋ก้มตัวลงทำความเคารพ "เจ้าค่ายชิงเหยียนมาหาขอรับ บอกว่าจะเอาของป่ามาแลกเสบียงกับทางเรา"

"งั้นก็แลกไปสิ!"

"ท่านหัวหน้า…" ช่วงนี้คนขาเป๋เดินไม่กะเผลกแล้ว แต่เวลาทิ้งน้ำหนักยืนยังติดนิสัยไหล่เอียงข้างหนึ่งอยู่ "ข้าน้อยว่ามันไม่ยุติธรรมขอรับ ค่ายชิงเฟิงเรามีแต่ธัญพืชชั้นดี จะเอาไปแลกเปลี่ยนง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร!"

เซี่ยเหวินเจียเกาหัว ช่วงนี้เขารู้สึกคันหัวบ่อยเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่ได้ใช้แชมพูสระผมหรือเปล่า "เขาเอาอะไรมาบ้างล่ะ? แล้วจะแลกเท่าไหร่?"

"เขาเอาผักมาเต็มคันรถหนึ่ง เห็ดอีกยี่สิบชั่ง แล้วก็มีรังผึ้งอีกหนึ่งรัง จะมาขอแลกแป้งสาลีของเรายี่สิบชั่งขอรับ"

รังผึ้ง? มีของหายากแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?

เซี่ยเหวินเจียกล่าว "เอาอย่างนี้ ให้เขารอไปก่อน บ่ายนี้ข้าจะลองทำอะไรสักอย่าง"

เซี่ยเหวินเจียทำท่าจะเดินกลับเข้าห้อง เหล่าซานก็โผล่มาอีกคน

เจ้าค่ายเซี่ยขมวดคิ้ว "เจ้ามีอะไรอีก?"

"ท่านหัวหน้า ท่านหัวหน้าขอรับ!" เหล่าซานหอบหายใจถี่ "นอกหมู่บ้านมีคนมาอีกแล้วขอรับ คราวนี้มาทีเดียวนับร้อยคนเลย"

"ข้าจะบอกอะไรให้นะ" เซี่ยเหวินเจียรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา "แจกข้าวต้ม แจกข้าวต้ม… ในเมื่อค่ายชิงเฟิงป่าวประกาศสโลแกนนี้ออกไปทั่วแล้ว ก็ไม่ต้องกลัวคนมาหรอก เจ้าจะตื่นเต้นอะไรนักหนา"

เขากำลังจะเดินกลับเข้าข้างในอีกรอบ หมอเซี่ยและคุณลุงกระดูกก็เดินสวนออกมาพอดี

เซี่ยเหวินเจียลูบหน้าตัวเองแล้วปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้ม "เป็นอะไรไปครับคุณลุงทั้งสอง การแสดงไม่สนุกเหรอครับ?"

คุณลุงกระดูกแค่นเสียงฮึดฮัด ส่วนหมอเซี่ยบอกว่าพวกเขาก็ดูอยู่ทุกวัน วันเว้นวันก็ดูจนแทบจะจำบทได้หมดแล้ว

เซี่ยเหวินเจียหัวเราะ "พวกคุณลุงก็น่าจะทราบดีนะครับ เงื่อนไขของค่ายชิงเฟิงมันจำกัด…"

หมอเซี่ยเอ่ยถาม "เป็นอะไรไปเสี่ยวเซี่ย กำลังโมโหใครอยู่หรือ?"

เซี่ยเหวินเจียถอนหายใจ "ก็พวกทึ่มนั่นแหละครับ ค่ายชิงเฟิงต่อให้คนเยอะแค่ไหน แต่แทบไม่มีใครใช้การได้จริงๆ เลยสักคน"

"แถมวันๆ ยังเอาแต่เรื่องจุกจิกน่าปวดหัว วันนี้ตอนเช้ามีลูกสมุนคนหนึ่งมาขอคำสั่งผมว่า 'ท่านหัวหน้า ท่านสั่งให้ใส่ข้าวสารยี่สิบชั่งลงในหม้อเหล็ก พวกข้าน้อยควรจะใช้ตราชั่งตวง หรือใช้ถังตวงดีขอรับ!'"

หมอเซี่ยและคุณลุงกระดูกหลุดขำออกมาพรืดใหญ่ ก็นะ… อย่างไรเสียเซี่ยเหวินเจียก็ปกครองคนนับพันคน แต่ทำไมวันๆ ถึงต้องมาเจอกับปัญหาแบบนี้ตลอดก็ไม่รู้

หมอเซี่ยถามยิ้มๆ "แล้วคุณตอบไปว่ายังไง?"

เซี่ยเหวินเจียทำท่าเหมือนจะกระอักเลือด "ผมก็บอกไปว่าไปใช้ตราชั่งตวงสิ! ลูกสมุนคนนั้นอ้ำอึ้งอยู่นานไม่กล้าตอบ สุดท้ายบอกผมว่า 'ไม่มีตราชั่งขอรับ!'"

หมอเซี่ยและคุณลุงกระดูกหัวเราะลั่น จนดึงดูดความสนใจของหลิวเจี้ยนจวินที่กำลังดูการแสดงอยู่ให้เดินออกมาด้วย

ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวที่ดัดแปลงมาจากศาลบรรพบุรุษไม่ใช่สถานที่จัดการแสดงแบบมืออาชีพ นักท่องเที่ยวร้อยกว่าคนนั่งเบียดกันจนอึดอัด คนขับรถชื่อดังจากเมืองซวงเจียงคนนี้เลยออกมาสูดอากาศข้างนอกบ้าง

การแสดงเพิ่งเริ่มไปไม่นาน และคงดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่

เซี่ยเหวินเจียจึงเอ่ยชวน "ผมพาทุกท่านไปเดินดูรอบๆ ดีกว่าครับ ค่ายชิงเฟิงของเรามีของเล่นใหม่มาเพิ่มด้วยนะ"

กลุ่มลูกสมุนเดินล้อมหน้าล้อมหลัง พาเดินลัดเลาะไปตามถนนหมู่บ้าน แล้วเลี้ยวไปทางทิศตะวันตก ตรงหลังเนินเขาที่ไม่ไกลจากค่ายชิงเฟิงเดิม

ชาวบ้านกลุ่มใหญ่กำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

ตรงหน้าปรากฏลานและทางสไลด์น้ำแข็งหิมะหลายสาย ส่วนรอบๆ กำลังเร่งล้อมรั้วไม้

หมอเซี่ยชี้นิ้วพลางถามอย่างตกใจ "นี่… นี่กำลังทำอะไรกันน่ะ"

"สวนสนุกหิมะและน้ำแข็งค่ายชิงเฟิงครับ" เซี่ยเหวินเจียอธิบาย "ตอนนี้กำลังเร่งทำทางลื่นน้ำแข็ง อีกเดี๋ยวจะมีเขาวงกตหิมะด้วย ช่างไม้ในหมู่บ้านก็กำลังเร่งต่อเครื่องเล่นแบบไม่พึ่งเครื่องยนต์อยู่ครับ"

"ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะไปหาลามาสักสองตัวดีไหม เอาไว้เทียมลากเลื่อนหิมะ แล้วก็…"

คิ้วของหมอเซี่ยกระตุกยิก คนหนุ่มสมัยนี้ช่างกล้าคิดจริงๆ! ถึงขั้นจะเอาลามาลากเลื่อนหิมะเนี่ยนะ!

ต่อให้ลากล้าลาก แต่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ก็อายุมากกันแล้ว ปู่ย่าตายายพวกนั้นจะกล้านั่งหรือยังไงกัน!

เซี่ยเหวินเจียรีบบอก "เรื่องนั้นวางใจได้เลยครับ ค่ายชิงเฟิงของเราไม่มีอะไรมากเท่าคน ถึงตอนนั้นผมจะให้คนสี่คนช่วยกันคุมลาหนึ่งตัว แล้วข้างหลังยังมีลูกสมุนคอยประกบตลอดทางด้วยครับ"

มองในแง่หนึ่ง หมอเซี่ยและคนอื่นๆ ต่างก็นึกอิจฉาเซี่ยเหวินเจียอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นความคิดที่พิลึกพิลั่นหลุดโลกสักเพียงใด พออยู่ที่ค่ายชิงเฟิงแห่งนี้กลับเนรมิตให้กลายเป็นจริงได้หมด