บทที่ 57 อำนาจกำหนดราคา

ในค่ายชิงเฟิง ชื่อเสียงของท่านหัวหน้าเซี่ยเรียกได้ว่าใครๆ ก็รู้ดี

ชาวบ้านคนหนึ่งที่กำลังทำงานอยู่ อดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองมาทางเซี่ยเหวินเจีย

ช่วงนี้อากาศหนาวเหน็บ ลมหายใจที่พ่นออกมากลายเป็นไอสีขาวลอยอ้อยอิ่ง ชาวบ้านผู้นี้สวมกางเกงนวมหนาเตอะท่อนล่างเพื่อกันหนาว ทว่าท่อนบนกลับสวมเพียงเสื้อกล้ามตัวเก่าที่ขาดวิ่น

ภาพนี้ดันไปเข้าตาหมอเซี่ยเข้าพอดี เขาชี้มือไปทางนั้นพลางเอ่ย "ให้คนนั้นมานี่!"

ระยะห่างค่อนข้างไกล ชาวบ้านย่อมไม่ได้ยิน แต่ด้วยความที่มีลูกสมุนกลุ่มใหญ่คอยเดินตามหลัง คำสั่งของหมอเซี่ยจึงถูกส่งไปถึงอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนักชาวบ้านผู้นั้นก็ถูกพาตัวมา ใบหน้าของเขาดำขำ ริมฝีปากหนา ไหล่กว้าง ดูร่างกายกำยำไม่เบา

ชาวบ้านผู้นี้ก้มหน้าก้มตาโขกศีรษะทำความเคารพเซี่ยเหวินเจียและหมอเซี่ยด้วยความตัวสั่นงันงก

เซี่ยเหวินเจียให้คนช่วยพยุงเขาลุกขึ้น "ไม่ต้องกลัว ลุงเซี่ยถามอะไรก็ตอบไปตามตรง"

"ชะ…ใช่ขอรับ ท่านหัวหน้า" เสียงของชาวบ้านสั่นเครือ คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ กว่าจะเค้นออกมาได้ก็ขาดเป็นห้วงๆ

หมอเซี่ยกอดอกถาม "เจ้าชื่ออะไร"

"โจว…โจวเหล่าชีขอรับ"

"ไม่ต้องกลัวๆ" หมอเซี่ยถามต่อ "เจ้ามาจากที่ใด มาอยู่ที่ค่ายชิงเฟิงได้นานเท่าใดแล้ว"

จะไม่ให้กลัวได้อย่างไร ในเมื่อท่านหัวหน้าเซี่ยกุมชะตาชีวิตของเขาเอาไว้

โจวเหล่าชีริมฝีปากสั่นระริก "ข้าน้อยมาจากหมู่บ้านหลิวซู่โกว เพิ่งมาถึงเมื่อวานขอรับ"

"เสี่ยวเซี่ย…เอ่อ ท่านหัวหน้าของพวกเจ้า ตอนเช้าให้พวกเจ้ากินอะไร"

พอพูดถึงเรื่องนี้ โจวเหล่าชีก็ดูประหม่าน้อยลง เขาลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "โจ๊ก…โจ๊กข้าวขาวขอรับ โจ๊กข้าวขาวล้วนๆ ท่านหัวหน้ามีพระคุณล้นพ้น พวกข้าน้อยอยากกินเท่าไหร่ก็ได้กินขอรับ"

คุณลุงกระดูกโกรธจนกระทืบเท้า หลิวเจี้ยนจวินเองก็ถลึงตาใส่เซี่ยเหวินเจีย

หมอเซี่ยขมวดคิ้ว "นี่…เสี่ยวเซี่ย ท่านหัวหน้าเซี่ย อากาศหนาวเหน็บแบบนี้ พวกเขาทำงานหนักขนาดนี้ เจ้าให้เขากินแค่โจ๊กข้าวขาวเนี่ยนะ?"

"ก็สภาพมันจำกัดนี่นา!" เซี่ยเหวินเจียถูมือไปมา "พวกคุณพักหลังก็ไม่เอาเสบียงมาให้แล้ว…"

กลายเป็นว่าโทษพวกเรางั้นรึ?

ทั้งสามคนพูดพร้อมกัน "นั่นพวกเราไม่ยอมเอามาให้ที่ไหนกันเล่า!! เป็นเจ้าเองไม่ใช่รึไงที่ขอให้เปลี่ยนเป็นอุปกรณ์กันหนาวน่ะ!"

"ใช่ๆ ถูกต้อง!" เซี่ยเหวินเจียพยักหน้าหงึกๆ "แต่ปัญหาคือธุรกิจท่องเที่ยวช่วงนี้มันซบเซานี่ครับ!

พวกคุณก็รู้ แม้ตอนนี้ผมจะซื้อข้าวสารจากร้านธัญพืชลวี่หยวนได้แล้ว แต่ค่ายชิงเฟิงไม่มีเงินไงครับ? ชาวบ้านก็มีตั้งเยอะ ผมก็อยากจะช่วยคนเพิ่มอีกสักสองสามคนแท้ๆ…

แล้วอีกอย่าง" เซี่ยเหวินเจียรีบแก้ตัวพัลวัน "จะมาโทษผมไม่ได้จริงๆ นะครับ ลองคิดดูสิ เครื่องลายครามผมเก็บพวกคุณแค่ 20 หยวน พวกคุณมาเที่ยวรอบหนึ่งจ่ายแค่ 98 หยวน ทางพี่หลิวผมยังต้องจ่ายค่าเช่ารถบัสอีก 2,700 หยวน ตอนนี้ถึงจะเพิ่มรถบัสมาอีกคัน แต่ทางช่างจางก็คิดอีก 2,700 หยวนเหมือนกัน… ค่ายชิงเฟิงก็ไม่มีเสบียงเหลือแล้วนะเนี่ย!!"

หลิวเจี้ยนจวินสะอึกในใจ คิดว่าอ้าว โทษฉันอีกแล้วเรอะ?

ฟ้าดินเป็นพยาน ฉันไม่เคยทวงเงินนายเลยสักหยวนเดียว!

หมอเซี่ยกับคุณลุงกระดูกก็หน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว นึกไม่ถึงว่าเซี่ยเหวินเจียจะเตะบอลกลับมาเข้าตัวพวกเขาได้

หมอเซี่ยจึงพูดขึ้น "เจ้าก็ขึ้นราคาสิ ใครเขาห้ามไม่ให้เจ้าขึ้นราคากันเล่า?"

"ผมก็กะว่าจะขึ้นราคาพอดีเลยครับ ครั้งหน้าที่พวกคุณมาก็คิดคนละ 138 หยวน" เซี่ยเหวินเจียกล่าว "แต่มันก็ยังไม่พออยู่ดี…"

เขาชี้ไปยังลานสวนสนุกน้ำแข็งและหิมะ "ตรงนี้ก็เตรียมไว้ให้พวกคุณเหมือนกัน ถึงตอนนั้นจะเก็บค่าตั๋วเข้าชมจากพวกคุณด้วย"

หมอเซี่ยผู้เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและท่าทางภูมิฐานถึงกับพูดไม่ออก เจ้าหมอนี่วางแผนซ้อนแผนไว้นี่หว่า! คงกะจะเก็บค่าตั๋วมาตั้งแต่แรกแล้วสินะ

เซี่ยเหวินเจียพูดต่อ "ผมคำนวณดูแล้ว ถึงตอนนั้นเก็บค่าตั๋วพวกคุณคนละ 38 หยวน ถ้าพวกคุณมาเล่นกันสัก 10 คน ก็พอดีให้ชาวบ้านที่ทำงานพวกนี้มีข้าวกินแล้วครับ"

"อย่าเชียว!" คุณลุงกระดูกโบกมือ "เจ้าอย่ามาคิดบัญชีแบบนี้ ถึงตอนนั้นพวกเราเล่นกันหมดทุกคนนั่นแหละ คิดยอดไปเลย 54 คน ต่อให้ไม่เล่นพวกเราก็ซื้อตั๋ว"

ให้ตายสิ อากาศหนาวจัดหิมะตกหนักขนาดนี้ เขาทำงานถวายหัวให้เจ้าแท้ๆ ข้าวสักมื้อเจ้ายังไม่มีปัญญาเลี้ยงเนี่ยนะ?!

เซี่ยเหวินเจียพูดขึ้นว่า ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งดีเลย "ถ้าขายตั๋วได้เยอะขึ้น ผมจะแจกข้าวสารให้พวกเขาเพิ่มวันละคนละครึ่งชั่งก็แล้วกัน"

ครึ่งชั่ง?

หมอเซี่ย หลิวเจี้ยนจวิน และคุณลุงกระดูกตกใจจนตาค้างอีกรอบ

ข้าวสารครึ่งชั่งมันจะไปพอทำอะไรได้?

หมอเซี่ยอดบ่นไม่ได้ "ก็รู้อยู่หรอกนะว่าค่ายชิงเฟิงลำบาก ไม่ได้กะจะให้จ่ายค่าจ้างเท่ากับมาตรฐานเมืองซวงเจียงหรอก แต่ข้าวสารครึ่งชั่งนี่มันจะน่าเกลียดเกินไปหน่อยมั้ย? ข้าวครึ่งชั่งน่ะคนคนเดียวยังกินไม่อิ่มเลยด้วยซ้ำ"

เซี่ยเหวินเจียผายมือ "ช่วยไม่ได้นี่ครับ ก็มันจนนี่นา! คนจนหมดแรงใจ ม้าผอมขนยาว ค่ายจนไร้ข้าว เด็กกำพร้าแม่ ชายคาพังฝนซ้ำ เรือแล่นช้ายังเจอพายุต้าน…"

หมอเซี่ยรีบตัดบท "พอๆ ไม่ต้องมาแต่งคำคล้องจองยกแม่น้ำทั้งห้าเลย!!

เรื่องตั้งราคาเจ้าไม่ต้องมาคิดเลย พวกเราจะกำหนดราคาตั๋วสวนสนุกหิมะกันเอง กลับไปพวกเราจะปรึกษากัน ยังไงก็ต้องให้คนงานพวกนี้เลี้ยงข้าวคนในครอบครัวให้อิ่มให้ได้ แถวนี้มีคนทำงานอยู่ทั้งหมดกี่คน?"

เซี่ยเหวินเจียชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว ก่อนจะรีบร้อนชูเพิ่มอีกหนึ่งนิ้ว "หนึ่ง… สองร้อยคนครับ!"

ราวกับกลัวจะไม่น่าเชื่อถือ พอพูดจบเขาก็พยักหน้าสำทับ "ใช่ครับ สองร้อยคนพอดิบพอดี"

…

บนรถบัสขากลับ หมอเซี่ยกอดอกขมวดคิ้วคุยกับคุณลุงกระดูก ยิ่งคิดเรื่องสองร้อยคนก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ "ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพวกเราโดนต้มยังไงก็ไม่รู้แฮะ?"

…

หลังจากเยี่ยมชมสวนสนุกน้ำแข็งและหิมะค่ายชิงเฟิงเสร็จ ทั้งกลุ่มก็พากันเดินกลับ

คุณลุงกระดูกทอดสายตามองไปไกลๆ "ทำไมฉันรู้สึกเหมือนตรงนั้นมีคนอยู่ มีเยอะมากด้วย?"

เซี่ยเหวินเจียพยักหน้า "ใช่ครับ"

ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้าน รถบัสทัวร์มาจากทางทิศตะวันออก เขาชิงเฟิงอยู่อีกทิศหนึ่ง ส่วนที่คุณลุงกระดูกพูดถึงคือทิศเหนือของหมู่บ้าน

"คนมาจากไหนเยอะแยะขนาดนั้น?" หมอเซี่ยถาม

"ชาวบ้านแถวหมู่บ้านรอบๆ น่ะครับ อากาศหนาวเหน็บแบบนี้หลายบ้านขาดแคลนเสบียงจนไม่มีจะกินแล้ว ผมก็เลยอยากจะเลียนแบบพวกเศรษฐีใจบุญในยุคโบราณ ตั้งโรงทานแจกโจ๊กสักสองสามวัน"

"งั้นพวกเราต้องไปดูหน่อยแล้ว!" หมอเซี่ย หลิวเจี้ยนจวิน และคุณลุงกระดูกยืนกรานว่าจะต้องไปให้ได้ เวลาเองก็ยังไม่ดึกมาก ทั้งกลุ่มจึงเลี้ยวเบนทิศทาง มุ่งหน้าเดินไปยังทิศเหนือของหมู่บ้าน

ไม่นานหลังจากนั้น ทั้งสามคนก็ยืนนิ่งงันไปพร้อมกัน รู้สึกเหมือนมีลมก้อนใหญ่จุกแน่นอยู่ในอก เนิ่นนานจนแทบหายใจไม่ออก

ทั่วผืนดินรกร้างขาวโพลนมีแต่ชาวบ้านยากไร้เต็มไปหมด มีทั้งคนชราใบหน้าเหี่ยวย่น มีทั้งทารกน้อยในอ้อมอกที่ส่งเสียงร้องไห้กระซิกๆ

ยังมีสตรีในชุดขาดวิ่นบางเบา และเหล่าชายฉกรรจ์ที่ผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

บนผืนหิมะสีขาวสะอาดตายังมีเกวียนล้อเดียวจอดอยู่อีกมากมาย กองฟืนที่มัดรวมกัน ชะลอม กระด้ง คานหาบ ตลอดจนข้าวของสารพัดสิ่งทั้งที่มีประโยชน์และไร้ประโยชน์

เหมือนกับภาพของค่ายชิงเฟิงในตอนแรกไม่มีผิด คุณลุงกระดูกยังเห็นคนจำนวนมากกำลังนั่งฝนเปลือกไม้อยู่ ลำต้นไม้นั้นกินไม่ได้ มีเพียงเปลือกไม้ที่บดเป็นผงเท่านั้นถึงจะพอกลืนลงท้องแทนเสบียงได้บ้างเล็กน้อย

"ที่นี่… มีคนอยู่เท่าไหร่กัน?" น้ำเสียงของหมอเซี่ยแผ่วเบาราวกับละเมอ

"น่าจะสักสองถึงสามพันคนได้ครับ!"

"แล้วทำไมถึงปล่อยให้อยู่กลางหิมะแบบนี้ ทำไมไม่ให้พวกเขาเข้าไปในหมู่บ้านเล่า?"

คำถามนี้นี่ช่างถามมาได้!

เซี่ยเหวินเจียตอบ "ก็ผมต้องต้อนรับพวกคุณนี่ครับ!"

"แล้วทำไมไม่แจกข้าวให้พวกเขากิน ปล่อยให้มานั่งฝนเปลือกไม้อยู่ได้ยังไง?"

คำถามนี้ก็ช่างถามมาได้อีก!!

เซี่ยเหวินเจียบอก "ผมก็รอให้พวกคุณกลับไปก่อนไงล่ะครับ ส่งพวกคุณขึ้นรถเสร็จเมื่อไหร่ ค่ายชิงเฟิงถึงจะเริ่มตั้งเตาต้มโจ๊ก ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเสียงดังเอะอะโวยวายจะรบกวนเวลาเที่ยวของพวกคุณเปล่าๆ"