บทที่ 58 ความโกลาหล

ราวกับหลุดเข้าไปอยู่ในความฝัน ท่ามกลางทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตาที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะ เงาร่างดำมืดเหล่านั้นต่างเป็นตัวแทนของชาวบ้านผู้ผ่านความยากลำบากมาแสนสาหัส

ภาพตรงหน้านี้ ต่อให้ดูหนังในโรงภาพยนตร์มากี่เรื่อง คุณลุงกระดูกก็ไม่เคยเห็นภาพที่น่าตกตะลึงถึงเพียงนี้มาก่อน

คุณลุงกระดูกพึมพำ "เสี่ยวเซี่ย เจ้าทำแบบนี้มันผิดศีลธรรมเกินไปแล้วนะ!"

"เธอไม่ยอมให้คนสองสามพันคนได้กินข้าว เพียงเพราะจะให้พวกเราเที่ยวเล่นสนุกเนี่ยนะ? นี่มันจับพวกเราไปย่างบนกองไฟชัดๆ!"

หมอเซี่ยสีหน้าเคร่งเครียด พึมพำกับตัวเองเช่นกัน "…แถมยังมีเด็กทารกอายุไม่กี่เดือน แม่ของเด็กนั่งอยู่บนพื้นหิมะน้ำแข็งแบบนั้น…ฉันเห็นสองแม่ลูกสั่นจนตัวโยนเลย"

"เสี่ยวเซี่ย…เจ้า…เจ้าคิดอุบายสุดแสบพรรค์นี้ขึ้นมาได้ยังไงกัน!"

"เจ้า…เจ้า…" เสียงหมอเซี่ยดังขัดขึ้นทันที "ทำเอาพวกเราโกรธจนจะอกแตกตายแล้วนะ! หากเกิดมีใครหนาวตายขึ้นมา พวกเราคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตแน่"

แผนการ "ทัวร์หนึ่งวันค่ายเฟยอิง" ประจำวันที่ 20 พฤศจิกายน เป็นอันต้องหยุดชะงักลง เพราะหมอเซี่ยได้ทำการ "รัฐประหาร" ยึดอำนาจท่านหัวหน้าเซี่ยไปเป็นที่เรียบร้อย

เซี่ยเหวินเจียได้แต่คอตก ไม่กล้าเอ่ยปากคัดค้าน

ณ ลานกว้างหน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยวกลางหมู่บ้าน เสียงโวยวายของหมอเซี่ยและพวกพ้องอีกสองคนดึงดูดความสนใจของนักท่องเที่ยวทุกคนให้หันไปมอง

หมอเซี่ยหน้าบึ้งตึง ขมวดคิ้วแน่น ตะคอกถามลูกสมุนเสียงดัง "หม้อล่ะ?"

บรรดาลูกสมุนต่างหดคอ แล้วพากันหันไปมองเซี่ยเหวินเจียเป็นตาเดียว

เซี่ยเหวินเจียถลึงตาใส่ "มองหน้าข้าทำไม! ไปยกมาสิวะ!"

อันที่จริง ค่ายชิงเฟิงเตรียมการเรื่องแจกข้าวต้มเอาไว้ก่อนแล้ว ไม่นานนัก เหล่าลูกสมุนก็แบกหม้อเหล็กใบยักษ์ 20 ใบออกมาวางเรียงรายกันที่ลานกว้าง

หมอเซี่ยยังคงทำหน้าตึง "แล้วฟืนล่ะ?"

ลูกสมุนก้มหน้า สายตาเหลือบไปทางเซี่ยเหวินเจียอีกรอบ

เซี่ยเหวินเจียรีบเอ็ด "มองอะไร? มองอะไรกันอยู่ได้? คำสั่งของคุณลุงหมอเซี่ยก็คือคำสั่งของข้า ไปยกฟืนมา!"

พอพวกนักท่องเที่ยวมีน้ำโหขึ้นมาทีไร หัวหน้าค่ายอย่างเซี่ยเหวินเจียเป็นต้องหนาวๆ ร้อนๆ เพราะนี่คือนักลงทุนเทวดาผู้ค้ำจุนค่ายชิงเฟิงทั้งนั้น

เหล่าลูกสมุนรีบกุลีกุจอวิ่งไปทันที

สายตาเย็นเยียบของหมอเซี่ยตวัดกลับมา "ยังจะยืนบื้อทำอะไรอยู่อีก? ลำพังแค่หม้อกับฟืนมันจะกลายเป็นข้าวต้มขึ้นมาเองได้หรือไง? ไปตักน้ำ! ไปขนข้าวมา!"

คราวนี้ไม่ต้องรอให้เซี่ยเหวินเจียสั่ง ลูกสมุนที่เหลือก็วิ่งแจ้นกันไปเอง

บรรยากาศตรงนั้นตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ขนาดเซี่ยเหวินเจียยังไม่กล้าสบสายตาดุร้ายปานจะกินเลือดกินเนื้อของหมอเซี่ย แล้วพวกลูกสมุนจะไปเหลืออะไร

เหล่านักท่องเที่ยวที่ทยอยเดินออกมาจากศูนย์บริการต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ? หมอเซี่ยเป็นอะไรไป? ใครไปเหยียบตาปลาแกเข้า?"

"เฮ้อ! แกไปเจอพวกผู้ประสบภัยนอกหมู่บ้านเข้าน่ะสิ แกบ่นว่าพวกเราข้างในนี้กินดื่มกันรื่นเริงหรรษา แต่ข้างนอกนั่นกลับมีแต่คนน่าสงสารนั่งจมกองหิมะเต็มไปหมด…"

"ได้ยินว่ามีผู้หญิงกอดลูกอ่อนวัยแค่ไม่กี่เดือนนั่งอยู่บนหิมะด้วยนะ"

"คนเยอะแยะไปหมดเลย น่าสงสารมาก หลายคนไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าจะใส่ด้วยซ้ำ…"

ป้ายวี่ขมวดคิ้ว "เสี่ยวเซี่ยทำแบบนี้ไม่ถูกเลยนะ กลายเป็นว่าพวกเราน่ะ…ใจไม้ไส้ระกำกันไปหมด!"

"ลุงหลิวเพิ่งบอกว่ามีตั้งสองสามพันคนเชียวนะ คิดจะรอให้พวกเรากลับไปก่อนแล้วค่อยแจกข้าวแจกน้ำให้พวกเขากินได้ยังไง!"

"คุณลุงกระดูกบอกว่า เห็นทั้งเด็ก ทั้งคนแก่ แล้วก็ผู้หญิงสั่นงกๆ อยู่ในหิมะเต็มไปหมดเลย!"

กลางหมู่บ้านอากาศหนาวเหน็บ ป้าอู๋พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอ "บาปกรรมจริงๆ อากาศแบบนี้คนได้หนาวตายกันพอดี!"

…

หม้อเหล็กใบใหญ่ถูกตั้งขึ้นจนมั่นคง น้ำใสสะอาดที่ตักมาจากลำธารเย็นจัดถูกเทลงไปทีละถังๆ

ฟืนถูกจุดจนติด เปลวไฟเลียก้นหม้ออย่างร่าเริง ไม่นานน้ำก็เริ่มเดือดพล่าน ไอน้ำพุ่งกระจายไปทั่ว

ตามคำสั่งของหมอเซี่ย ข้าวสารกระสอบแล้วกระสอบเล่าถูกเทลงในหม้อเหล็กใบยักษ์

พอเมล็ดข้าวเริ่มเต้นระบำอยู่ในน้ำเดือด กลิ่นหอมฟุ้งของข้าวต้มก็อบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

เหล่าลูกสมุนได้แต่โกรธเคืองในใจแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้โหดกว่าท่านหัวหน้าเซี่ยเสียอีก!

ท่านหัวหน้าเซี่ยอยากได้ข้าวต้มแบบที่เอาตะเกียบปักแล้วไม่ล้ม แต่นักท่องเที่ยวพวกนี้ต้องการข้าวต้มแบบที่ใส่ข้าวเยอะจนเอาทัพพีคนแทบไม่ไหว

หมอเซี่ยถามเสียงเข้ม "ใส่ข้าวไปเท่าไหร่แล้ว?"

ลูกสมุนคนหนึ่งซึ่งผูกผ้ากันเปื้อนไว้กำลังขะมักเขม้นทำอาหารรีบตอบ "เรียนท่านหมอ ตอนนี้ใส่ไป 20 ชั่งแล้วขอรับ!"

"20 ชั่งจะไปพออะไร! เพิ่มไปอีก 20 ชั่ง!"

พอหมอเซี่ยตรวจอาการชาวบ้านเสร็จ ป้ายวี่ก็เดินตรงมาที่หม้อเหล็ก "ใส่ข้าวไปเท่าไหร่แล้ว?"

ลูกสมุนทำอาหารตอบเสียงสั่น "เรียนคุณผู้หญิง 40 ชั่งแล้วขอรับ!"

ป้ายวี่คว้าทัพพีเหล็กอันใหญ่ขึ้นมาคน "หิวกันจนโซขนาดนี้ กินแค่น้ำแกงไปจะอิ่มอะไร! ไม่พอๆ ใส่เพิ่มไปอีก 10 ชั่ง"

ป้ายวี่เพิ่งเดินจากไป นักท่องเที่ยวคนที่สามก็วนมาอีกรอบ เดินสำรวจรอบหม้อเหล็กพลางถาม "นี่ใส่ข้าวไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย?"

"เรียนท่านหัวหน้า ห้าสิบชั่งขอรับ!"

"ห้าสิบชั่งมันจะไปพออะไร เพิ่มไปอีกยี่สิบชั่ง!"

ลูกสมุนฝ่ายครัวแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ทรุดเข่าลงกับพื้น "เพิ่มไม่ได้แล้วจริงๆ ขอรับท่านหัวหน้า แรงคนไม่ไหวแล้ว ก้นหม้อก็จะไหม้อยู่แล้วด้วย ถ้าใส่เพิ่มไปอีก…นั่นคงไม่เรียกว่าข้าวต้มแล้ว…นั่นมันข้าวสวยชัดๆ ขอรับ!"

…

ข้าวต้ม…ไม่สิ ข้าวสวยหุงเสร็จเรียบร้อยแล้ว

เหล่าลูกสมุนฝ่ายครัวยืนหอบแฮกๆ ข้าวในหม้อเหล็กแต่ละใบพูนจนแทบล้น

หมอเซี่ยถอนหายใจยาว "ยังยืนบื้อกันอยู่ทำไมล่ะ รีบให้พวกเขาเข้ามากินกันสิ!"

"อย่าครับ!" เซี่ยเหวินเจียรีบห้ามทันควัน "ห้ามเด็ดขาดเลยนะครับ!"

นักท่องเที่ยวกลุ่มนี้รวมถึงหมอเซี่ยเติบโตและใช้ชีวิตอยู่ในยุคที่สงบสุข ไม่มีทางเข้าใจหรอกว่าความหิวโหยมันน่ากลัวขนาดไหน หากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา แล้วชาวบ้านผู้หิวโซสองสามพันคนแห่กรูเข้ามาพร้อมกัน ค่ายได้พังพินาศแน่

ทว่าหมอเซี่ยกับคนอื่นๆ มีกันตั้งเท่าไร ต่างคนต่างพูดช่วยกันรุมจนเซี่ยเหวินเจียเถียงแทบไม่ทัน

เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมา จึงเอ่ยว่า "งั้นพวกเรามาลองทดสอบดูก่อน เดี๋ยวผมจะทำให้พวกคุณดู"

ลูกสมุนเข็นเกวียนไม้คันหนึ่งออกมา แล้วช่วยกันยกหม้อเหล็กขึ้นวางบนเกวียน

ลูกสมุนสองสามคนช่วยกันเข็นเกวียน โดยมีนักท่องเที่ยวกว่าร้อยชีวิต เซี่ยเหวินเจีย และลูกสมุนถืออาวุธอีกหลายร้อยคนเดินมุ่งหน้าไปยังประตูด้านทิศเหนือของค่าย

อาจเป็นเพราะได้กลิ่นหอมของข้าว ชาวบ้านที่หิวโซนอกค่ายจึงค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนทีละคนสองคน นัยน์ตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังหม้อเหล็กใบใหญ่นั่นตาไม่กระพริบ

แววตาที่จ้องมองข้าวสวยราวกับฝูงหมาป่า เพียงแต่ยังเห็นอาวุธในมือลูกสมุน จึงยังไม่มีใครกล้าบุ่มบ่ามพุ่งเข้ามา

เหล่าลูกสมุนตั้งแนวคุ้มกันเซี่ยเหวินเจียและเหล่านักท่องเที่ยวไว้ด้านหลัง

จากนั้นเหล่าซานก็เดินไปข้างหม้อเหล็ก ใช้ทัพพีเคาะขอบหม้อเสียงดัง "ค่ายชิงเฟิงแจกข้าวต้มแล้วจ้า!"

สิ้นเสียงดัง "เคร้ง"

หากจะกล่าวไม่เกินจริง เสี่ยวหลี่ที่ยืนอยู่หลังฝูงชนราวกับได้ยินเสียงกู่ร้องจากก้นบึ้งของหัวใจผู้หิวโหย

ผู้คนสองสามพันคนราวกับเสียสติ พากันกรูกันเข้ามายังหม้อเหล็กใบใหญ่นั่น

เสี่ยวหลี่เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งถูกผลักล้มลงกลางความชุลมุน ตะเกียกตะกายพยายามคลานไปที่หม้อเหล็ก แต่มือ ร่างกาย และแผ่นหลังของเขากลับถูกเท้าจำนวนนับไม่ถ้วนเหยียบย่ำ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงดิ้นรนจะไปต่อ

เขายังเห็นหญิงอุ้มลูกคนหนึ่งล้มลงในความเบียดเสียด หัวกระแทกกับรถเข็นอย่างจัง

อีกด้านหนึ่ง ชายคนหนึ่งล้มลงบนพื้น กอดขาคนข้างหน้าไว้แน่น พยายามสุดชีวิตที่จะไม่ให้ตัวเองถูกเหยียบซ้ำหรือเบียดกระเด็น

ในฝูงชน ผู้คนผลักกันไปมา คนที่ล้มก็พยายามลุกขึ้นสุดชีวิต คนที่ยืนอยู่ก็เบียดเสียดไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง

เด็กๆ ร้องไห้ระงม ผู้ใหญ่ต่างอ้าปากกว้างส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวัง เหนืออากาศดูเหมือนจะมีมือที่ผอมแห้งนับหมื่นข้างยื่นไปทางหม้อเหล็ก ราวกับว่าขอแค่ยื่นมือไปให้ถึงก็จะได้รับอาหารเร็วขึ้น

ฉากนี้ทำให้เสี่ยวหลี่รู้สึกขนลุกซู่ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

บรรยากาศอบอวลไปด้วยความคลั่งแค้นหิวกระหาย ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจและอึดอัดกดดันอย่างลึกซึ้ง