บทที่ 59 เข้าแถว

โจ๊กในกระทะเหล็กข้นคลั่กจนน่าตกใจ ข้าวแต่ละเม็ดขาวผ่องเต่งตึง ส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนให้คนคลั่งไคล้

ไม่นานนัก ชายร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหน้ากระทะเหล็กเป็นคนแรก

ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยหนวดเคราแลดูดุดัน สวมเสื้อนวมสีดำขาดวิ่นจนนุ่นทะลัก บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นรูปครึ่งวงกลมเห็นได้ชัดเจน

เขาไม่คิดจะแลกระบวยข้างกระทะเลยสักนิด แต่กลับยื่นชามในมือจ้วงลงไปในหม้อโดยตรง ตักขึ้นมาเต็มปรี่ อ้าปากแหงนคอเทกรอกลงคอทันที

เสี่ยวหลี่เห็นภาพนั้นถึงกับอ้าปากค้าง ในอกรู้สึกเจ็บแปลบราวกับถูกควักเนื้อก้อนใหญ่ออกไป ชาวบ้านกลุ่มนี้หิวโหยกันขนาดไหนกันแน่

เขาเห็นชัดเจนว่าชายคนนั้นกลืนข้าวลงคอไปพลางน้ำตาก็ไหลพรากไปพลาง

ชายคนนั้นยังไม่ทันกลืนข้าวหมดชาม คนข้างหลังก็กรูกันเข้ามาดั่งคลื่นซัด

หนึ่งคน สองคน สามคน สี่คน…

ทุกคนทำแบบเดียวกับชายคนแรกอย่างน่าประหลาด พุ่งเข้าหากระทะเหล็ก แทบอยากจะกลืนกินกระทะลงไปทั้งใบ

ลูกสมุนที่คอยเฝ้ากระทะเหล็กต่างถอยร่นไปสามก้าวโดยสัญชาตญาณ

จากสี่คนกลายเป็นแปดคน จากแปดคนกลายเป็นสิบหกคน

คนที่วิ่งอยู่ข้างหน้าล้วนเป็นชายฉกรรจ์ทั้งสิ้น

แม้กระทะเหล็กจะใหญ่โต แต่แค่สิบกว่าคนก็รุมล้อมจนแน่นขนัด คนแถวหน้ากอดกระทะเหล็กไว้แน่นไม่ยอมถอย

คนข้างหลังพยายามสุดชีวิต แทรกชามผ่านช่องว่างระหว่างตัวคนเข้าไป พอเห็นว่ายัดเข้าไปไม่ได้ ก็เริ่มประเคนหมัดเตะถีบ หมายจะผลักคนข้างหน้าออกไปเพื่อแย่งชิงตำแหน่งที่ได้เปรียบมาเป็นของตน

ส่วนคนที่อยู่รั้งท้ายยิ่งกว่าถึงกับกระโดดตัวลอย พยายามปีนข้ามหัวข้ามไหล่ของคนข้างหน้า

มีคนถูกเหยียบจมลงไป กลิ้งเกลือกดิ้นรนอยู่กับพื้น รอบกระทะเหล็กเต็มไปด้วยแขนขาและเสียงร้องโหยหวนระงม

ทันใดนั้น เสียงโครมครามดังลั่น กระทะเหล็กถูกชนจนคว่ำ ข้าวหกกระจายเกลื่อนพื้น

ฝูงชนโผเข้าหาพื้นดินพร้อมเพรียงกัน พยายามแย่งชิงข้าวที่คลุกเคล้าเศษดินขึ้นมากินสักคำจากช่องว่างระหว่างร่างคน แขน และขา

…

เฉินเสี่ยวเซวียนยืนอึ้ง เอามือปิดตาไม่กล้ามองต่อ

ป้ายวี่กับป้าซุนได้แต่พร่ำสวดอมิตพุทธไม่หยุดปาก

ป้าอู๋ทนดูไม่ไหว เบือนหน้าหนีไปแล้ว

ส่วนหมอเซี่ยตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง โชคดีเหลือเกินที่เสี่ยวเซี่ยไม่ฟังเขาแล้วปล่อยผู้ลี้ภัยเข้ามาในหมู่บ้าน หากปล่อยเข้ามา เขาแทบไม่กล้าจินตนาการเลยว่าจะเกิดภาพโกลาหลขนาดไหน

เซี่ยเหวินเจียตบมือเสียงดังลั่นพลางตะโกนสั่ง “พวกค่ายชิงเฟิงเข้าไปให้หมด แยกพวกเขาออกจากกัน!”

…

อันที่จริงเรื่องการแจกโจ๊กครั้งนี้ควรจัดการอย่างไร เซี่ยเหวินเจียเคยปรึกษากับไป๋ไคซินไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ความวุ่นวายนอกหมู่บ้านก็สงบลงในที่สุด

การแจกโจ๊กของค่ายชิงเฟิงจึงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ กระทะเหล็กใบใหญ่ 20 ใบ ถูกจัดวางห่างกันทุก 50 เมตร เรียงรายตั้งแต่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวยาวไปจนถึงปากทางเข้าทิศเหนือของหมู่บ้าน

เมื่อวานนี้ค่ายชิงเฟิงยังเตรียมหมั่นโถวเอาไว้อีกด้วย ระหว่างกระทะเหล็กสองใบจะมีกระจาดไม้ไผ่วางคั่นไว้หนึ่งใบ ภายในพูนไปด้วยหมั่นโถวสีขาวฟู

เหล่านักท่องเที่ยวถูกจัดให้อยู่ริมสองฝั่งถนน โดยมีคนคอยดูแลความปลอดภัยโดยเฉพาะ

นอกหมู่บ้านมีลูกสมุนถืออาวุธยืนคุมเชิงอยู่ถึง 100 คน

“เริ่มได้!” เซี่ยเหวินเจียสั่งการ

“ท่านหัวหน้ามีคำสั่ง! ค่ายชิงเฟิงเริ่มแจกโจ๊กได้!”

“ถ่ายทอดคำสั่งท่านหัวหน้า เริ่มแจกโจ๊ก!”

เซี่ยเหวินเจียยืนอยู่กลางหมู่บ้าน ถ่ายทอดคำสั่งออกไปเป็นทอดๆ

“เหอะ!” เฉินเสี่ยวเซวียนกลอกตา “ทำเป็นวางมาดผึ่งผาย นึกว่าตัวเองเป็นจอมโจรภูเขาจริงๆ หรือไง!”

ลูกสมุนที่เฝ้าอยู่ทางเหนือของหมู่บ้านเริ่มปล่อยคนให้เข้าหมู่บ้าน “ท่านหัวหน้าเซี่ยมีคำสั่ง ห้ามวิ่ง ห้ามส่งเสียงดัง ห้ามผลักกัน!”

ลูกสมุนฟาดไม้พลองออกไปหนึ่งที โดนเข้าที่ตัวชาวบ้านผู้หิวโหยที่กำลังเบียดเข้ามา “ไสหัวกลับไป!”

ชาวบ้านที่เบียดอยู่แถวหน้าสุดโดนตีจนกลัว รีบหดไหล่ถอยหลังไปครึ่งก้าว

“พูดถึงไหนแล้วนะ?” ลูกสมุนที่ตะโกนปาวๆ เกาหัวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “อ้อ!… ต่อจากนี้เริ่มเข้าแถว แถวละห้าคน ต้องมีทั้งชายหญิงคนแก่เด็กครบถึงจะให้เข้า”

แถวหน้าสุดมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง เขาเพิ่งเบียดตัวเองขึ้นมาข้างหน้า แต่ตอนนี้เสียใจแทบตาย ตะโกนบอกคนข้างหลัง “แม่เด็ก เอ็งอุ้มลูกรีบเบียดมาเร็วเข้า!”

ข้างหลังคนเยอะเกินไป ไม่รู้ว่าแม่เด็กจะได้ยินหรือไม่

ลูกสมุนฟาดไม้พลองลงไปอีกที “ห้ามส่งเสียงดัง!”

แถวหน้าวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็จัดแถวครบห้าคน มีคนแก่หนึ่งคน เด็กสามสี่ขวบหนึ่งคน ผู้หญิงหนึ่งคน แล้วก็ชายฉกรรจ์อีกสองคน

ลูกสมุนเบี่ยงตัวหลบแล้วปล่อยพวกเขาเข้าไป

ชายวัยกลางคนยิ่งร้อนใจ หันมองไปข้างหลังบ่อยๆ พยายามโบกไม้โบกมือสุดชีวิตหวังให้เมียเห็น

…

ข้าวขาวหม้อใหญ่เบ้อเริ่มตรงหน้ากำลังกวักมือเรียก

แม้คนของค่ายชิงเฟิงจะตะโกนเตือนซ้ำๆ ว่าห้ามวิ่ง แต่ห้าคนที่เข้ามาในหมู่บ้านก็ยังโซเซวิ่งเข้าไป

ผู้หญิงคนนั้นกระเตงเด็กสามสี่ขวบไปด้วย ชายอีกคนที่อยู่ข้างๆ เห็นว่านางชักช้า เลยคว้าตัวเด็กขึ้นมาแบกไว้บนบ่า

พอใกล้ถึงหม้อเหล็ก ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนก็ทิ้งชามในมือแล้วถลาเข้าใส่พร้อมกัน มุดหน้าลงในหม้อแล้วซัดกันอย่างหิวกระหาย

ข้างหม้อเหล็ก ไม้พลองอันใหญ่ของพวกสมุนค่ายชิงเฟิงฟาดลงมาอีกครั้ง “อย่าหยุด! ตักข้าวแล้วไปรับหมั่นโถวข้างหน้า!”

หือ? หมั่นโถว?

ยังมีหมั่นโถวอีกเหรอ?

คนที่มุดหน้ากินกันอย่างเมามันยอมเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด ตักข้าวใส่ชามเต็มปรี่แล้วก็รีบวิ่งไปข้างหน้าต่อ

วิ่งไปกินไป วิ่งไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง ข้าวในชามก็พร่องไปครึ่งหนึ่งแล้ว

หนึ่งในนั้นหันหลังวิ่งกลับไป บัดซบ มัวแต่ห่วงกินจนลืมเด็กไว้ที่ข้างหม้อใบแรก

ในเวลาเดียวกัน แถวที่สองก็ถูกปล่อยเข้ามา

ห้าคนแถวแรกเริ่มไปรับหมั่นโถว พอรับเสร็จก็โดนไม้พลองไล่อีก “เดินไปข้างหน้า เดินไปข้างหน้า ข้างหน้ายังมีข้าวกับหมั่นโถวอีก”

หลังจากแถวแรกตักข้าวอีกชามและรับหมั่นโถวอีกรอบ

เสียงของพวกสมุนที่ถือไม้พลองก็เปลี่ยนไป “เดินตรงออกไปนอกหมู่บ้าน! ท่านหัวหน้าเซี่ยมีคำสั่ง กินครบสองชามแล้วต้องเดินวนรอบหมู่บ้านหนึ่งรอบถึงจะมารับชามต่อไปได้ หมั่นโถวก็เหมือนกัน!”

…

เด็กหลายคนไม่ได้สวมรองเท้า ผู้หญิงหลายคนก็ไม่มีเสื้อผ้า เผยให้เห็นผิวหนังที่ถูกความเย็นกัดจนเขียวคล้ำเป็นแถบๆ

ชาวบ้านผู้หิวโหยส่วนใหญ่มีแผลหิมะกัดตามมือและเท้า

ภาพตรงหน้าทำให้นักท่องเที่ยวหญิงไม่กล้ามอง

ป้ายวี่ถามอย่างโกรธเคือง “ทำไมต้องให้เขาเดินวนหนึ่งรอบด้วย แกล้งคนให้เหนื่อยมันสนุกนักหรือไง?”

“คงกลัวคนจะติดมั้งป้า? ถ้าข้างหน้าไม่เดิน คนข้างหลังก็เข้ามาไม่ได้!”

ป้ายวี่แค่นเสียงหึ “…งั้นรอบนี้ถือว่าฉันเข้าใจผิดไปแล้วกัน!”

จะพูดว่าระเบียบเรียบร้อยก็คงไม่ใช่ แต่อย่างน้อยทุกคนก็ได้กินข้าว ไม้พลองที่ฟาดลงไปของลูกสมุนก็กะน้ำหนักไว้แล้ว ไม่ได้ตีจนบาดเจ็บจริงๆ

หมอเซี่ยค่อนข้างพอใจกับสถานการณ์ตรงหน้า เขาเอามือไพล่หลังเดินไปข้างๆ เซี่ยเหวินเจีย

ตบไหล่เซี่ยเหวินเจียเบาๆ “เสี่ยวเซี่ย ทำได้ดีมาก! คนหนุ่มอย่างพวกเธอนี่มีวิธีจัดการจริงๆ”

เซี่ยเหวินเจียหลุดขำพรืดออกมา

หมอเซี่ยเอามือไพล่หลังแล้วเดินไปตรวจดูรอบๆ ต่อ

คุณลุงกระดูกกลอกตาไปมา ขยับเข้าไปใกล้เซี่ยเหวินเจีย “เสี่ยวเซี่ย! ลุงมีเรื่องจะปรึกษาหน่อย!”